Meningen

Bizarre film, maar wel erg likable, net als Black Swan, waaraan Birdman me af en toe deed denken. De film is lang niet zo grimmig, maar heeft toch een bijzonder donkere feel. Het beste aan de film vind ik de illusie dat het geheel in één shot gefilmd is, prachtig gedaan in mooie kleuren (oscar, oscar!).

Michael Keaton is terug! De kans is groot dat hij hier een oscarnominatie voor krijgt. Dat geldt overigens ook voor Norton en Stone, al vond ik hun spel in vergelijking minder opvallend.
De referentie naar Batman is grappig: Op een bepaald moment zegt Riggan dat hij Birdman voor het laatst in 1992 speelde, dit geldt ook voor de acteur (Batman Returns).

De muziek vond ik persoonlijk ronduit irritant, maar ik moet eerlijk zeggen dat het vernieuwend is en enorm past.

Een geweldig filmfeitje op IMDb: When Riggan is on top of the building before he's about to start flying, a lady below asks if he's for real or if it's for a movie. Riggan replies that it's for a movie and the lady yells back that all the movies are full of shit. The woman was not part of the production.

Wat een vreselijke film was dit. Ik heb de eerste Halloween uit 1978 meerdere malen gezien, zijn vervolg en ook de H20 versie, dus ik had wel mijn verwachtingen. Halloween (1978) is een heuse klassieker. In deze tijd had ik echter wel verwacht dat er iets originelers met dit "vervolg" gedaan zou kunnen zijn. Een soort Halloween 2.0. Helaas...

De film slaat alle Halloweenfilms over en speelt zich 40 jaar na de eerste af. Dus Michael Myers heeft vijf mensen vermoord. En toch zijn er een aantal mensen flink door geobsedeerd (de twee reporters, de therapeut van Michael en de tot waanzin gedreven Laurie)..

Waar de film vooral de mist in gaat, is het enorme gebrek aan spanning en sfeer. Er wordt veel gefocust op bordkartonnen karakters waar je niks om geeft. Simpelweg om de film wat lengte te geven. De jumpscares worden állemaal door geluid geproduceerd. Het zit bovendien boordevol onlogische momenten. Om er aan paar op te sommen: de jaren tachtig oplossing om Michael te laten ontsnappen zonder daar iets van te laten zien, de jarenlang voorbereide schuilkelder met een levensvoorraad aan voedsel waar vijf minuten in wordt doorgebracht, het huis dat hermetisch wordt afgesloten op een open balkondeur na, moorden tijdens de Halloweennacht die geen enkele toegevoegde waarde hebben en ga zo verder.

Dit is één van de slechtste films die ik in jaren heb gezien. Dus verheug je je er niet teveel op.

Mijn verwachtingen waren véél hoger. De trailer en poster zijn veelbelovend, maar ik kwam helaas al snel tot de conclusie dat dit echt een meisjesfilm is. Als tiener ga je je helemaal vinden in dit verhaal, maar ik heb me simpelweg verveeld.

De plot leent zich enorm voor een spannende film met een liefdesverhaal, maar deze blijft helemaal uit; de film focust zich middels flashbacks volledig op de ontwikkeling en verloop van de relatie tussen de twee tieners. Het ontbreekt volledig aan spanning, plotwendingen, verrassingen etc.

Chloë is erg leuk om naar te kijken, maar ze blinkt hier helaas niet uit. Overigens zijn alle karakters van een mierzoete variant. Echt een Amerikaanse slappe hap.

Een goed vervolg op het eerste deel, waar ik enorm van heb genoten. Ik had verwacht dat er na het eerste ruim vier uur durende deel geen horrortoppers meer over zouden zijn om te bespreken. Ik werd daarin bijna bevestigd toen de eerste vijf besproken films me niet bekend voor kwamen, maar daar kwam gelukkig snel verandering in. De persoonlijke oja-momenten volgden elkaar op bij Ghoulies, The Entity, Faces of Death, House, April Fool’s Day, etc. Zelfs Nightmare on Elm Street II werd aangehaald, waarvan me al was opgevallen dat deze werd overgeslagen in het eerste deel. En dan horror-buitenbeetje Beetlejuice, wat een genot.

Ook heeft de docu me kennis laten maken met met Terror in the Aisles (1984), een ander soort horrordocument, maar dan uit de jaren tachtig zelf. Staat op m’n lijstje.

De makers hebben ook wel geluisterd naar de kritiek van het eerste deel, gezien enkele Italiaanse, Aziatische en andere Europese films ook (al is het maar even) in de spotlights worden gezet. Tof ook, dat Robert Englund echt aan het woord komt over zijn carrière.

Ik vond het weer een toppertje!

Op zoek naar de grootste actieheld. Lang zoeken hoeft niet: Eind jaren tachtig en in de jaren negentig waren de échte Action Heroes toch wel Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger, Chuck Norris, Steven Seagal en Jean Claude van Damme. De eerste twee zijn dan ook de hoofdrolspelers van deze docu, ze komen zo'n beetje elke tien minuten terug. Ook Bruce Lee, Bruce Willis, Keanu Reeves, Mel Gibson en vele anderen komen voorbij.

Waar de horror-variant In Search of Darkness (2019) prachtig geordend is, is deze dat minder. Het gaat van de hak op de tak, van Stallone naar filmmuziek, van martial arts naar Schwarzenegger. Gelukkig wordt er wel redelijk chronologisch in tijd verteld.

Erg tof dat Paul Verhoeven over zijn films spreekt, ook al is dit, tot mijn blijvende verbazing, in belachelijk slecht Engels. De bekende actiefilms worden middels talking heads (helaas door weinig bekende koppen) en veel filmfragmenten aan elkaar geregen, met de grootste focus op de jaren 80 en 90.

In alle eerlijkheid waren actiefilms niet aan mij besteed in mijn "videotheek-jaren", maar mijn moeder smulde van Chuck Norris en co, dus ik kreeg er zeker veel van mee en heb er veel gezien. Mijn persoonlijke favorieten zijn toch wel de toppers van eind jaren negentig: True Lies en Speed.

Ik vond m niet bijzonder. Al snel na de start valt op dat er tenenkrommend slecht geacteerd wordt. Het camerawerk bestaat voornamelijk uit beelden van handheld camera's, bewakingscamera's en nieuwsbeelden, wat eigenlijk geen meerwaarde heeft. Uiteraard worden de karakters geïntroduceerd, met behoorlijk wat clichés (dorpsgekken, verliefde tieners), waarna de actie begint. En actie is er, want het er zijn genoeg tornado's om van te smullen. Gek genoeg zijn de special effect erg goed voor het b-karakter dat de film uitstraalt. Vooral het laatste half uur is erg spannend en sterk. Maar helaas niet de hele film.

Pfff, wat een lange (uit)zit zeg.

Na de serie Once Upon a Time en vele sprookjesbewerkingen van de laatste jaren (Mirror Mirror, Red Riding Hood, Tangled, Hansel and Gretel: Witch Hunters, Malificent, etc) , leek me dit wel een uitdagend project om binnen dit thema nog origineel in te kunnen zijn. De filmposter deed vooral een vernieuwende film met grimmige, Burton-ish invalhoeken verwachten. Niets is minder waar; het is allemaal hopeloos standaard, verrassingsloos en bovenal saai. Zelfs de almachtige Meryl Streep kan daar niets aan veranderen.

De bekende verhalen vliegen je om de oren, inclusief hooggeblondeerde, geboetseerde prinsen en het is visueel weinig onderscheidend van wat we in dit soort films altijd zien. En dat ook nog ondersteund door een zeer onaantrekkelijke soundtrack. Om de minuut wordt er in oninteressant gezang uitbarsten in het oh zo grote gevaarlijke bos, waar wel iedereen elkaar om de haverklap tegen het lijf loopt.

Gelukkig komt er na een heleboel voorspelbaar, humorloos Disney-gekneuzel toch nog een wending ("what am i doing, i'm in the wrong story"), maar ook dat doet de film vervallen in één-van-de-zovelen, ware het niet veel slechter. Ik heb veel meer genoten van sprookjesgerelateerde films als The 10th Kingdom en Stardust, dit was echt zonde van de tijd.

Op zich een slim verhaal dat interessant blijft door de wisseling van heden, verleden, geestige misstanden en meerdere karakters. Uitzonderlijk voor deze Hallmark is dat de uitkomst van het lot van de hoofdpersonen aan het begin van de film al bepaald is.

Het acteren vond ik soms wat over de top, op zn Hallmarks, zeg maar, maar de redelijk entertainende verhaallijn houdt het interessant.

Naar het einde toe worden de misstanden en miscommunicatie wat uitgemolken en is het net iets te lang wachten op een conclusie.

Interessante documentaire, die mij vooral de eerste helft aansprak.

Ik zag het tweede deel van de Nightmare-reeks op een erg jonge leeftijd, ik denk 10 jaar. Ik vond het altijd een geweldige film: de opening (busride from hell) was geweldig en ik vond de invalshoek van een mannelijke hoofdrolspeler in hetzelfde bekende huis uit het eerste deel goed bedacht. Jaren later realiseerde ik me pas dat dit deel 'de regels' van Freddy overtrad, door Freddy buiten de droom vrij rond te laten lopen. Ik vond de special effects altijd tof en het horrorsfeertje prima. En hoewel ik het zelf al in dit vroege stadium had moeten herkennen, was dit voor mij nooit een gay-horror-film.

Deze docu bewijst echter dat dit zeker zo was en dat iedereen dat vindt. En ook dat dit juist voor veel jonge gays veel betekenis had in hun opgroeien en eigen ontwikkeling.

De docu begint met het snel behaalde succes van Mark Patton en dat deel vond ik erg interessant: de filmindustrie in de jaren tachtig, maar ook die enorme keerzijde van homoseksueel zijn in die tijd en de in razend tempo opkomende AIDS-epidemie. Patton koos er zelf voor om de industrie te verlaten en werd later voor de (ge-wel-dige) documentaire Never Sleep Again (2010) opgespoord. Zijn verhaal is bijzonder te noemen, wellicht heeft hij een glansrijke carrière de rug toegekeerd, we zullen het nooit weten.

Het tweede deel van de docu vond ik iets minder; de wrok van Patton naar wat deze film voor (en juist tegen) hem heeft gedaan is gróót, vooral naar de schrijver van de film toe. Daar zit veel verdriet en frustratie, maar dat is dan ook waar de nadruk flink op ligt en waar ik als kijker niet altijd begrip voor op kon brengen. Het waren bijna mijn woorden toen regisseur Jack Sholder recht in Patton's gezicht zei: "I think it's time that you just let it go. It's over, it's done". Ik zou dan ook niet nog langer naar Patton's verhaal willen luisteren. En vanwege die neerwaartse spiraal kwam ik uit op een magere zes.

Een prima film voor wie van het concept houdt. Er zitten best wat verrassende wendingen in. Visueel niet altijd even sterk, vooral de parachute-scène is zéér slecht.