Logboek

Fotografie en film

Eigenlijk is het grappig hoe deze twee thema's toch onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Je hoeft geen filmfanaat te zijn om foto's mooi te vinden of vice versa, maar als filmliefhebber kun je soms toch echt wel je ogen te kost geven aan een foto van een bepaalde film of acteur/actrice. Dat moeten de mensen van Magnum indertijd ook hebben gedacht, want zij staan zelfs nu jaren later nog steeds op kop met sommige van de indrukwekkendste shots in de geschiedenis van film.

In dat opzicht is Le Cinéma dans l'Oeil de Magnum een interessante zit. Het begin van de documentaire situeert zich in het ontstaan van Magnum als maatschappij en is vanuit historisch punt erg boeiend. Genoeg nuttige interviews ook met Isabella Rossellini (dochter van Ingrid Bergman die indertijd nog iets met Robert Capa, mede-oprichter van Magnum, heeft gehad) maar ook met een aantal van de nog levende fotografen. Naarmate de documentaire vordert valt het echter allemaal wat als los zand uit elkaar. De dood van Capa betekende een keerpunt voor het bedrijf maar regisseuse Sophie Bassaler geraakt niet verder dan wat interviews met fotografen. Op zich niets mis mee, want dat vormt soms boeiend materiaal maar je blijft wat met je honger zitten wanneer je echt iets over de geschiedenis van Magnum zelf te weten wilt komen. Beetje jammer ook van de korte speelduur, ik vermoed dat er met dit thema toch echt wel meer gedaan kan worden dan nog geen uur aan materiaal. Zeker omdat ik met gemak het dubbele van die tijd zou kunnen luisteren naar iemand zoals Eve Arnold en die komt hier maar sporadisch aan bod.

Misschien dat er nog wel ergens een langere versie rondslingert, maar aangezien werkelijk elke andere site ook al 52 minuten aangeeft vermoed ik dat hier effectief bij zal blijven. Interessant om eens gezien te hebben in ieder geval, al is het maar om eens een gezicht te plakken op wie verantwoordelijk is voor sommige iconische foto's.

Kleine 3.5*

Wilt zo goed zijn Jos Teugels uit te nodigen op mijn begrafenis

Aha, Terug naar Oosterdonk. Misschien wel één van de meest gelauwerde Vlaamse reeksen aller tijden maar vreemd genoeg ook één van de meest onbekendste. Tegenwoordig niet meer zo makkelijk te vinden blijkbaar en ik was dan ook blij dat ze dit naar aanleiding van het overleden van Marc Van Eeghem terug besloten uit te zenden. Toen alle afleveringen opgenomen en de afgelopen week eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt. Beetje luguber wel dat de serie dan ook opent met het overlijden van het personage dat Van Eeghem gestalte gaf.

Maar al snel zit je echter compleet in de sfeer van een ondertussen vergaan dorp in Antwerpen. Oosterdonk is weliswaar verzonnen, maar je voelt meteen de adem van dorpen als Doel, Oosterweel en Wilmarsdonk (Oosterdonk is qua naam dan ook een samentrekking van die laatste 2) in je nek. De miniserie focust zich op de begrafenis van de vader van Brecht Bosmans en speelt zich daar dan ook voor de volledige speelduur af. De speelduur lijkt veel te lang te zijn voor zo'n namiddag/avond en toch blijft het over de gehele lijn boeien. Natuurlijk omdat er voldoende flashbacks zijn waarmee de geschiedenis van Oosterdonk uit de doeken wordt gedaan. Verhaaltechnisch werkt niet alles altijd even goed (dat Pietje de vader van Jos is, is wat met de haren getrokken) maar over het algemeen is dit een erg boeiend sfeerbeeld. Visueel ook tof met de scènes in het heden die veel grauwer ogen dan de flashbacks. De scènes in het verleden zijn veel meer gekleurd door de bril van nostalgie en dat is toch een erg goede zet van regisseur Frank Van Passel en co.

Die wilden trouwens dat Pietje vanaf de eerste seconde werd ondertiteld, maar daar was de openbare omroep indertijd blijkbaar tegen. Ik snap waarom ze ondertiteling wilden, want Pietje spreekt wel een erg grote mix van verschillende dialecten en vanaf de derde aflevering zijn ze blijkbaar toch geplooid. Moet misschien ook wel één van de beste rollen van Dirk Roofthooft uit zijn gehele carrière zijn trouwens. Sowieso is er weinig aan te merken op de cast. Hier en daar misschien iets te houterig, maar zo'n Dora van der Groen (Fien), Rik van Uffelen & Ides Meire (beide spelen Brecht) of Peter Van den Eede (Meester Moens) zijn magistraal goed. Beetje jammer wel dat de volwassen versies soms niet goed overeen stemmen met de jongere versies - Michel van Dousselaere & Elm Vandevorst zijn als Walter een uitzondering maar bijvoorbeeld Mia Van Roy & Rilke Eyckermans als Elza komt niet geloofwaardig over - maar over het algemeen weinig op aan te merken.

Blij in ieder geval dat ik dit eens gezien heb. Vermoed dat het een serie is die je met meerdere keren herbekijken nog meer gaat waarderen, want er zitten lagen en verbintenissen in die me volgens mij nog altijd ontgaan zijn. Ben benieuwd wanneer Van Passel eens met iets nieuws gaat afkomen, is ondertussen toch ook alweer enkele jaren geleden. Ooh ja, wat is Antje De Boeck hier onweerstaanbaar mooi! Ze is hier ook veel beter dan dat Stille Waters fiasco van jaren terug.

4*

Min of meer gebaseerd op waargebeurde shit

Patser was zo'n project waar erg veel van afhing voor het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah. Na het succes van Black was er sprake van een eventueel Hollywood avontuur maar ze lieten het schieten om een droomproject te realiseren. Weliswaar terug in eigen land en het leek erop dat - mocht Patser niet hetzelfde succes als Black behalen - het Hollywood avontuur voorbij ging zijn vooraleer het nog maar begonnen was.

Ondertussen zijn we al enkele maanden na de initiële release en zijn El Arbi en Fallah onderweg naar Hollywood dus het lijkt erop dat Patser inderdaad het verwachte succes was. En terecht trouwens, want van de drie langspeelfilms die de vrienden tot nu toe hebben gemaakt, is Patser effectief de sterkste. Een erg vlotte visuele stijl met een aantal leuke knipoogjes, veel filmreferenties (Adamo die taxi Driver-gewijs voor de spiegel staat, Volt met zijn continue Scarface geblaar, de idolatie van Jean-Claude Van Damme, ...) maar ook naar eigen werk zoals Adamo die 'Voorzichtig op de baan' (een quote uit Callboys waar Matteo Simoni een hoofdrol in speelde) uitroept. Wat overblijft is een voor de hand liggend plot rond een stel wannabe's die opeens hoge toppen scheren in het misdaadmilieu en het is vooral leuk om te zien hoe El Arbi en Fallah de film compleet van de rails laten gaan. Een grootschalige shoot-out en hoewel die Hollywood knieval met de dood van Yasser niet helemaal geslaagd is, is er verder weinig op te merken aan de film. Natuurlijk zijn er best wel wat ruwe kantjes, maar hier straalt zo'n plezier van af.. Je vergeeft het ze gemakkelijk.

Dat bijrolletje van Dimitri Vegas en Like Mike als security agenten had echter gerust geknipt mogen worden. Ik snap dat de twee DJs voor wat naamsbekendheid kunnen zorgen, maar dit was echt wel tenenkrommend slecht. Zonde, want verder is dit qua cast echt wel de moeite. Simoni is de laatste jaren terecht aan een serieuze opmars bezig, maar ook de rest van zijn vriendengroepje blijft gedurende de hele speelduur overeind staan. Ze zijn ze in ieder geval overal gaan zoeken, want Nora Gharib (Badi) bijvoorbeeld is in the picture gekomen na haar K3 zoekt K3 auditie. Van een carrièreswitch gesproken.. Verder nog een aantal standaard namen wanneer je een Vlaamse film draait, maar zo'n Jeroen Perceval, Axel Daeseleire of Gene Bervoets hebben altijd wel een meerwaarde.

Tof! Beste film van het duo tot nu toe en dat zegt op zich al veel aangezien ik Black en Image ook al wel zeker de moeite waard vond. Hier en daar niet altijd even geslaagd (die zwarte balkjes bij de Colombianen oogt wel erg slecht) maar genoeg positieve punten om de negatieve van tafel te vegen. Die Bad Boys 3 zegt me eerlijk gezegd vrij weinig, maar toch ook wel ergens benieuwd wat ze daar weer uit hun mouw gaan schudden.

4*

Just because something looks ugly doesn't mean that it's morally wrong

Consternatie alom tijdens de meest recente Oscars, want Lady Bird werd genomineerd in de categorie voor beste regie. Op zich misschien niet zo bijzonder, maar wel het feit dat Greta Gerwig nog maar de 5e vrouw is in de geschiedenis van het beeldje die mocht meedingen naar één van de meest begeerde filmprijzen. De Oscars hebben echter altijd al voor de nodige opschudding gezorgd (#OscarsSoWhite bijvoorbeeld waarbij er geprotesteerd werd tegen het gebrek aan diversiteit in huidskleur bij de genomineerden) en het was maar de vraag of Lady Bird effectief zo'n goede film is of dat dit vooral een knieval was naar vrouwelijke emancipatie.

Het is gelukkig dat eerste geworden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Black Panther (die geroemd wordt vanwege de keuze om met een nagenoeg compleet Afrikaanse cast te draaien) is Lady Bird wel een intrigerende film. Gerwig gaat hier en daar lenen bij haar eigen herinneringen en dat levert een (h)eerlijk portret op van een jonge vrouw die haar draai niet vind in een klein stadje in Amerika. Ze rebelleert tegen alles, ontdekt nieuwe liefdes, nieuwe vriendschappen en ondergaat vooral een geloofwaardige evolutie. Dat is hetgeen waar dit soort highschool films wel eens de mist mee willen ingaan, maar Lady Bird blijft boeien. Vooral ook omdat Gerwig slim genoeg is om niet zich niet enkel en alleen op het titelpersonage te gaan focussen. Uiteraard zit in haar de kern van de film maar ook de relatie met haar ouders komt voldoende aan bod. Hier en daar misschien iets te abrupt afgesloten (onder andere de verhaallijn met Danny wordt opeens nogal hard naar achteren geschoven) maar het is iets wat je Gerwig erg makkelijk vergeeft, zeker als je in het achterhoofd houdt dat dit nog maar haar debuut is.

Gerwig doet dus bijzonder veel goeds, maar haar beste keuze is misschien wel om Saoirse Ronan te casten in de rol van Lady Bird. Een Ierse die de laatste jaren al meer en meer aan het opkomen is en hier compleet verrast in de rol van Amerikaanse tiener. Indrukwekkend hoe ze haar accent compleet weet weg te stoppen en tegelijkertijd nog altijd enorm overtuigend overkomt, het zijn er weinigen gegund. Ze heeft echter ook wel een paar degelijke tegenspelers om zich aan op te trekken. Laurie Metcalf is als de moeder het perfecte klankbord voor Ronan, maar ook met Tracy Letts - die de rol van vader Larry speelt - heeft ze vanaf de eerste minuut een band die je in dit soort films vaak mist. Je voelt gewoon de tederheid tussen die twee en dat is erg bijzonder. Verder nog een paar interessante bijrollen van onder andere Timothée Chalamet (als Kyle, de mysterieuze drummer en liefhebber van economische boeken) en natuurlijk mag ook Beanie Feldstein als hartsvriendin Julie niet vergeten worden.

Misschien ook wel één van de leukste openingsscènes ooit trouwens in een film met Lady Bird die zich uit een rijdende auto gooit na een discussie met haar moeder. Ik vermoed dat dat niet echt gebeurd zal zijn, maar het zet wel meteen de toon van de film. Wat dan volgt in een aandoenlijk relaas over het wel en wee van een tienermeisje. Klinkt niet al te bijzonders? Dat is het wel. Vooral ook omdat dit naar een hoger niveau wordt getild door een wel erg uitstekende cast.

4*

Gevangenen en hun vakantie

Toch vreemd hoe je soms van bepaalde landen nog nooit een film gezien hebt. Ik dacht dat ik sowieso al wel eens iets Turks had laten passeren, maar volgens MovieMeter-normen is dat blijkbaar niet het geval. Soit, het is niet meteen een land waar je aan denkt wanneer het over filmgeschiedenis gaat, maar bij Cinema Canvas vonden ze toch op zijn minst één film de moeite waard. De snelle verstaander heeft natuurlijk door dat ik het over Yol heb.

De kijkbeurt heeft eventjes op zich laten wachten en dat ligt vooral aan het feit dat ik niet helemaal wist wat ik hier van moest verwachten. Het resultaat mag er echter wel zijn, maar het is vooral de totstandkoming die tot de verbeelding spreekt. Yilmaz Güney die zowaar vanuit de gevangenis de film regisseert, ontsnapt en tot op het podium van Cannes geraakt... De film heeft hierdoor een zekere mythologische status meegekregen en hierdoor blijf je voor een stuk op je honger zitten. Yol focust zich op 5 verhaallijnen van verschillende gevangenen, maar niet elke narratieve draad is even boeiend. De film had zich voor mijn part dan ook gerust compleet mogen toeleggen op de verhaallijn van Seyit en zijn tocht door de sneeuw, want het is daar dat Güney de meeste punten sprokkelt. Meeslepend qua verhaal, prachtig gefilmd en een perfecte soundtrack maken dat de beste scènes uit de film. Andere verhaallijnen (van onder andere Yusuf die zijn papieren kwijt geraakt) hebben ook nog wel hun charme en goede momenten maar halen nergens hetzelfde niveau als dat van Seyit. Het oogt hier en daar ook wel een beetje rommelig - de moord op de trein bijvoorbeeld - en dat is toch zonde.

Ook jammer dat de Full Version uit 2017 blijkbaar nog altijd wel geknipte elementen bevat. Zo zijn er een aantal scènes terug aan toegevoegd die er in de originele versie zijn uitgelaten (Seyit die zich warm houdt aan het paard) maar zijn er tegelijkertijd ook nieuwe dingen geknipt zoals de aanduiding wanneer het verhaal zich in Koerdistan afspeelt. Jammer dat we zelfs na maar dan 35 jaar de film nog altijd niet kunnen zien zoals hij oorspronkelijk bedoeld is geweest. Ben ik trouwens de enige die steeds aan Sean Connery in zijn James Bond periode moet denken wanneer hij Tarik Akan op de filmposter ziet staan? Geweldige rol trouwens van Akan waarbij hij naarmate de film vordert meer en meer indruk maakt. Sowieso weinig aan te merken op de cast trouwens, al helpt het daar misschien dan ook wel weer bij dat ik verre van gekend ben met de Turkse cinema en het echt niet zou merken wanneer het wel/niet overgeacteerd is.

Volgens mij wel het soort film dat nog beter tot zijn recht komt bij een herziening. Nu is het toch voor een groot stuk veel onbekends dat op je bord komt en ontgaan er bepaalde nuances me. Smaakt in ieder geval wel naar meer, ik zag dat de plaatselijke bibliotheek ook Duvar nog in bezit heeft. Lijkt me wel wat eenzelfde thema te zijn maar kom, kan ook nog interessant worden.

3.5*

To be fair, it was needlessly complicated but that's what super-villains do

Ik ben een grote fan van Shakespeare - en zeker van Romeo & Juliet - en Gnomeo & Juliet uit 2011 was een wel erg aangename verrassing. In de loop der jaren zijn er zoveel Shakespeare adaptaties uitgekomen en dan is het fijn dat er zo af en toe eens een frisse wind door al die films blaast. Ik dacht dat het dan ook bij een eenmalige uitstap ging gaan, maar wat bleek? De tuinkabouters waren klaar voor een sequel en gingen op bezoek bij nog zo'n iconisch duo: Sherlock Holmes en Watson. We hebben er even op moeten wachten maar dan eindelijk was Sherlock Gnomes daar.

Uiteraard weer veel woord-mopjes (de openingsscène is een fijn stukje brainstorming met onder andere Spider-Man: Gnomecoming of The Twilight Gnome) maar het fijne aan deze sequel is dat die perfecte balans tussen kinderfilm en knipogen voor volwassenen behouden blijft. Liefhebbers van het werk van Arthur Conan Doyle komen dan ook hier volledig aan hun trekken met vele verwijzingen naar zowel de boeken maar ook naar andere adaptaties. Natuurlijk is er de climax waar het vuurwerk de vorm krijgt van de (Reichenbach) waterval, maar zijn ze voor het design van Sherlock Gnomes en zijn trouwe partner duidelijk gaan kijken naar de films met Basil Rathbone en Nigel Bruce in de rol van het duo. Ook een paar verwijzingen naar Mark Gatiss en Steven Moffat (makers van de populaire Sherlock Holmes reboot met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman in de hoofdrol) via onder andere de soundtrack. Je moet wel goed luisteren, je hoort maar een klein fragmentje trouwens, aangezien de rest van de soundtrack opnieuw weer volledig in handen van Elton John is.

Verwacht je dan ook aan versies van klassiekers zoals Crocodile Rock en Don't Go Breaking My Heart maar Elton John schreef ook aan een aantal nieuwe nummers voor de film. Klinkt goed, maar het intermezzo van Mary J. Blige halverwege de film oogt een beetje geforceerd en is eigenlijk één van de weinige minpunten aan de film. De animatie heeft een kleine update gekregen in die 7 jaar tussen beide films maar Londen ziet er geslaagd uit. Fijn ook dat alle belangrijke namen (zelfs Ozzy heeft terug zijn vermakelijke bijrolletje als een hert!) terugkeren, toch niet evident als er 7 jaar tussen beide films zit, en ook de nieuwkomers moeten niet onderdoen voor de oudgedienden zoals James McAvoy, Emily Blunt, Michael Caine en Maggie Smith. Nooit verwacht dat ik Johnny Depp een goede Sherlock ging vinden, maar de wisselwerking met Chiwetel Ejiofor (als Watson) is in ieder geval geslaagd te noemen.

Evenwaardig aan zijn voorganger en dat is natuurlijk ook wel omdat er net zoals met Shakespeare enorm veel te doen valt met het bronmateriaal. Uiteraard is Moriarty de grote slechterik en hoewel die af en toe wat op het randje is, zijn er genoeg geslaagde momenten om de balans in de goede richting te laten gaan. Voor een groot stuk ook wel dankzij een goede invulling van Jamie Demetriou. Best ook nog even de eindcredits afwachten voor nog een klein stukje animatie.

4*

Bomen en arsenicum

Ik ben me de laatste jaren aan het interesseren in de Franse filmgeschiedenis, maar merk ik dat ik erg vaak teruggrijp naar klassieke regisseurs zoals François Truffaut. Beetje onterecht natuurlijk, want zo lijkt het alsof er vandaag de dag niets interessants meer wordt gemaakt en vandaar een tijdje geleden Thérèse Desqueyroux opgenomen. De zwanenzang van Claude Miller - hij overleed in 2012, niet lang nadat de film was uitgebracht - die vooral bekend is van Garde à Vue, een misdaadfilm met Lino Ventura en Romy Schneider in de hoofdrollen.

Had me dan ook liever aan die film gewaagd, maar dan zit ik natuurlijk weer in hetzelfde straatje van oudere films en dat was nu net niet de bedoeling. Jammer dan ook dat Thérèse Desqueyroux niet de film is geworden waar ik op hoopte. Zit nochtans best wel wat potentie in qua plot met Thérèse die besluit om haar man te vermoorden via een overdosis arsenicum. Je zou verwachten dat je een intrigerende film kunt maken met een sterke vrouw in de jaren '20 van Frankrijk die besluit om het heft in eigen handen te nemen om onder een levenloos huwelijk onderuit te komen, maar het resultaat is echter verre van boeiend en kabbelt eerlijk gezegd maar voort zonder in een stroomversnelling te komen. Het kan je op den duur niet meer schelen wat er nu juist met Thérèse gebeurt en daardoor verliest de climax waar Bernard haar 'vrijlaat' zijn impact. Jammer ook van die nutteloze sprongetjes in de tijd trouwens, al goed dat er nog een aanduiding op het scherm komt aangezien je anders gewoon niet door zou hebben dat er x aantal tijd verstreken is.

Audrey Tautou, het ogenschijnlijk altijd vrolijke meisje speelt hier de titelrol. Thérèse lacht zelden en oogt redelijk passief waardoor ze ver van haar vertrouwde (althans toch voor mij) acteren staat. Moeilijk om in te schatten of de invulling van Tautou nu een heerlijk staaltje acteerwerk is of dat ze er effectief tegen haar goesting stond, maar duidelijk is dat ze niet altijd weet te beklijven. Dan doet Gilles Lellouche het als manlief Bernard beter trouwens. Ook de jonge Anaïs Demoustier mocht er zijn als jeugdvriendin Anne maar verder is niemand echt memorabel. Wat dat wel is, is de setting. Bijna in zijn geheel in Gironde, Frankrijk gefilmd en de ogenschijnlijk oneindige bossen (in combinatie met de uitstekende aankleding) brengen het wel en wee van de roaring twenties geloofwaardig tot beeld.

Goh, lastig te beoordelen. Vreemd hoe Miller er in slaagt om in een film van bijna 2 uur toch zo weinig te vertellen. Thérèse Desqueyroux is dan ook een epos dat meerdere jaren omvat en toch krijg je nooit die indruk. Tautou is niet van haar vertrouwde niveau en het is vooral een aantal bijrollen en de mooie aankleding die dit nog naar een iets hoger niveau weet te stuwen. Typisch zo'n filmpje om één keer en nooit meer te zien.

2.5*

It's a Bugatti Spaceship

Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Black Panther, toch niet van de comic-variant. Best wel wat geprobeerd (sowieso een personage dat wel eens regelmatig in andere teams opduikt, zo heeft hij een tijdje iets gehad met Storm van de X-Men) maar de invulling in Civil War door Chadwick Boseman was in ieder geval wel te pruimen. Dat was echter een kleine bijrol maar de positieve geluiden rond zijn feature film zorgden ervoor dat de verwachtingen redelijk hoog gespannen waren. Gisteren - eindelijk - eens voor gaan zitten.

En wat blijkt? Typische Marvel film die niet boven de middelmaat uitkomt en er eerlijk gezegd zelfs een beetje onder het niveau blijft. Het lijkt alsof ze met dit soort origin/coming of age films redelijk hard op safe willen spelen terwijl ze pas in een sequel eens een andere richting willen uitgaan. De laatste tijd was het met onder andere Thor: Ragnarok weer de goede kant aan het opgaan, maar Black Panther is voorspelbaar over de gehele lijn. Gelukkig nog altijd wel vermakelijk op zijn eigen manier, maar de hoogdagen van bijvoorbeeld Iron Man of de eerste Avengers lijken me wat voorbij te zijn. Wat overblijft is een redelijk lang uitgesponnen plot rond T'Challa en wat familiekwesties waarbij vooral pas op het einde even een knieval wordt gedaan om dit nog mee in de Cinematic Universe te laten passen. Je kunt er namelijk gif op innemen dat het echte Wakanda nog een grote rol gaat spelen in toekomstige Marvel films. Wel fijn trouwens dat ze Killmonger in de film hebben gebracht, dat gaf toch nog net iet of wat dat beetje verfrissing.

Want hoewel ik de invulling van Andy Serkis als Ulysses Klaue uitstekend vond, was het wel duidelijk dat hij als slechterik een niveautje te klein voor T'Challa en co is. Killmonger is indrukwekkender en er waaide halverwege gelukkig dan ook een frisse wind met de intrede van Michael B. Jordan. Vreemd trouwens dat ze bij Marvel vaak voor zelfde namen kiezen. Chris Evans speelde vooraleer hij Captain America werd al eens Johnny Storm van The Fantastic Four en Jordan heeft hetzelfde gedaan in de (overigens onterecht neergesabelde) reboot van het superheldenteam. Verder veel vertrouwde gezichten met opnieuw rollen voor Daniel Kaluuya en Martin Freeman en is Lupita Nyong'o nog een leuke nieuwkomer voor een paar toffe scènes met Chadwick Boseman. Visueel trouwens ook degelijk maar de actiescènes zien er verder niet zo enorm indrukwekkend uit.

Snap ook niet zo goed waar het statement vandaan komt dat dit één van de eerste films is met een Afrikaan als superheld. Voorbeelden genoeg met onder andere Hancock en Spawn en zelfs Marvel bracht indertijd Blade uit met Wesley Sniper, die laatste heeft trouwens jarenlang zelf Black Panther willen spelen maar dat zag blijkbaar niemand zitten. Verder de vertrouwde vinkjes: Stan Lee cameo en een paar after credits stukjes. Toch één van de zwakste Marvel films in jaren.

3*

We can show 'em some really Southern hospitality

De nieuwe Sofia Coppola, het is toch altijd iets om naar uit te kijken. Jammer van die ene smet op haar carrière (al wil ik op zich nog wel eens moeite doen om Marie Antoinette te herzien, is toch ook alweer 10 jaar geleden dat ik die voor het laatst heb gezien) maar om de een of andere reden kwam het er maar niet van om The Beguiled op te zetten. Nochtans veel goede voortekenen (de vorige samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell leverde zowaar mijn nummer 1 van 2017 af) maar het intrigeerde me niet zoals haar andere films dat wel deden.

Gisteravond had ik dan ook last om echt in de film te komen, maar dat had misschien ook wel wat met omstandigheden te maken. Het is niet omdat het een gratis filmfestival is, dat je het als ouder moet bekijken als een gemakkelijke babysit.. Wat kinderen van 10 tot 12 jaar hier hebben te zoeken, het is me een raadsel. Een voorstelling in open lucht ook en dan viel vooral op hoe donker de beeldkwaliteit was, had soms echt moeite met te ontcijferen naar wie van de vrouwen ik nu eigenlijk zat te kijken en met de vele scènes bij kaarslicht was dat niet altijd even evident. Een herziening zal dus wel op zijn plaats zijn en dan meteen ook met de juiste mindset want The Beguiled is op een andere film uitgedraaid dan ik in eerste instantie had verwacht. Het eerste uur leek eerder een light-versie van The Virgin Suicides te gaan worden, maar naar het einde toe weet Coppola er toch nog een intrigerende draai aan te geven. Geen idee hoe dit zich in vergelijking met het origineel uit de jaren '70 en het gelijknamige boek verhoudt maar vond het wel een interessante twist.

Wel een geweldige cast trouwens. Nicole Kidman en Kirsten Dunst mag je in de toekomst wel vaker tegenover elkaar zetten, er hangt iets knetterend tussen hen dat de gehele film lang blijft doorzinderen. Kidman speelt weliswaar weer haar koele zelve, maar het is een trucje dat ik nog niet ben beu geraakt. Dunst overtuigt nog altijd als de romantische tiener/twintiger en ook Colin Farrell begint zich redelijk hoog te nestelen in mijn lijstje van favoriete acteurs. Fijne rol ook nog van Elle Fanning die goed aan het evolueren is van kindsterretje naar een volwaardige actrice. Ze gooit nog net dat beetje extra olie op het vuur dat de driehoeksverhouding tussen Martha, Edwina en McBurney is. Het gebrek aan soundtrack werkt ook wel goed trouwens, gaf dat Lorena nummer dat Oona Laurence (Amy) zingt nog net dat beetje extra sfeer.

Vreemd eigenlijk hoe een film toch nog door je hoofd kan blijven spoken. Gisteravond twijfelde ik of ik hier 3.5* aan zou geven, nu twijfel ik of het niet ineens 4* mag zijn.. Ik denk dat ik die mogelijkheid voor de herziening ga houden, die gaat er ongetwijfeld nog wel eens komen. Zou Fairyland: A Memoir of My Father er nog komen of is dat project ook alweer op de lange termijn geschoven? Hopelijk iets sneller een nieuwe film dan weer 3 tot 4 jaar wachten. Heb er alweer zin in.

3.5*

Don't say what, Dixon. When she comes in calling you a "fuckhead."

Het was een aangename verrassing gisteravond toen bleek dat het niet Only the Brave was die werd uitgezonden tijdens het lokale filmfestival maar wel Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Had op zich wel zin in Only the Brave (ik wil gerust wel eens een gokje wagen wanneer het om een gratis voorstelling gaat) maar Three Billboards zei me toch ergens net iets meer. Kreeg er zowat een Coen broertjes vibe van, voornamelijk natuurlijk vanwege Frances McDormand en de stijl van de film, en daar wil ik altijd wel eens moeite voor doen.

Uiteindelijk draait de film toch nog anders uit dan ik had verwacht, maar gelukkig wel nog altijd in een goede richting. Het plot rond de dood en verkrachting van Angela is de rode draad in het geheel maar regisseur Martin McDonagh doet er in ieder geval veel meer mee. Three Billboards wordt in zijn handen een boeiende schets van het wel en wee in een klein stadje in Amerika waarbij één iemand - Mildred - de strijd met een hogere macht - de politie - aangaat. Hier en daar misschien wat voorspelbaar (de evolutie die Dixon doormaakt onder andere, inclusief die brieven van Willoughby) maar gekruid met zwarte humor en een aantal geweldige scènes zorgen ervoor dat je dat McDonagh vergeeft. Even was het schrik hebben dat de film een serieuze knieval ging doen naar het verplichte happy end van dit soort films (zeker wanneer het dan nog eens op dezelfde manier lijkt te gaan gebeuren zoals Willoughby voorspelde) maar gelukkig wordt die weg niet ingeslagen. Wat overblijft is een open einde en eerlijk gezegd? Dat werkt voor Three Billboards uitstekend.

Al doet de cast hier ook wel erg veel. Het zal niemand verbazen dat dit een kolfje is naar de hand van Frances McDormand. Mildred Hayes is een doorsnede van personages die McDormand in het verleden al vaker heeft gespeeld, maar ze blijft overtuigend genoeg. Misschien iets teveel continue boze blikken, maar daar staat dan wel zo'n scène als het Fruit Loops ontbijt met haar zoon tegenover. Het is echter Sam Rockwell die de film voor een groot stuk naar zich toe weet te trekken. De conversaties met McDormand en Woody Harrelson (die, uitstekend, de rol van Willoughby op zich neemt) zijn in ieder geval om van te smullen. Verder een nog ietwat ondankbare bijrol voor Peter Dinklage maar wel nog een erg fijne soundtrack. Dixon die Streets of Laredo ligt te zingen, een Joan Baez versie van The Night They Drove Old Dixie Down, ... Daar scoor je punten mee ten huize Metalfist.

Moet dringend eigenlijk maar eens naar de overige twee films van McDonagh op zoek gaan. Staan allebei al enkele jaren op het verlanglijstje, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Three Billboards voorspelt in ieder geval al veel goeds. Een typische Oscar winner in ieder geval maar wel eentje waar ik zelf nog wel iets mee kan, het is al anders geweest in de loop der jaren.

4*

John Wayne as Football Player / Extra in Stands (uncredited)

Ziehier de enige reden waarom The Drop Kick überhaupt op DVD is verschenen. Het is namelijk één van de allereerste rolletjes van de Duke himself (nog voor hij zijn grote doorbraak in 1930 had met The Big Trail) en er moet iemand gedacht hebben: we zijn nu toch bezig met een aantal public domain films van Wayne in een boxset te steken, laten we deze er dan ook maar aan toevoegen. Liefhebbers van Wayne (en ik zou niet weten welke andere reden je kunt hebben om je aan deze film te wagen) kunnen dus op hun kin kloppen..

Want onze geliefde Westernheld speelt een footballspeler van het concurrerende team en zou zomaar ergens voor een paar seconden zijn gezicht laten zien. Chapeau aan degene die hem eruit haalt, want ik heb hem in ieder geval gemist. Je krijgt nochtans tijd genoeg om werkelijk elke acteur uitvoerig te bestuderen, want The Drop Kick is misschien wel één van de saaiste silent films ooit gemaakt. Een met haken en ogen aan elkaar hangend plotje rond een footballspeler die zijn beste vriend zelfmoord ziet plegen en dan verstrikt geraakt in een driehoeksrelatie tussen zijn vriendinnetje en de verloofde van zijn beste vriend. Klinkt heel wat spannender en gewaagder dan het uiteindelijke resultaat en de enige reden waarom dit nog enigszins de moeite is om uit te kijken, is de football match op het einde. Niet zo spectaculair of iets dergelijks maar als liefhebber van de sport vond ik het wel een leuke terugblik naar vroegere tijden. Onvoorstelbaar trouwens dat dit zo hoog scoort op IMDB, dan is de score van MovieMeter heel wat realistischer als je het mij vraagt.

Geen John Wayne dus om je aan te verkneukelen, had hem eigenlijk wel eens willen zien acteren in een silent film, en dan verdwijnt al een hele hoop van het plezier. Gelukkig krijgen we wel één van de meer interessante silent film sterren uit die tijd voorgeschoteld: Richard Barthelmess. Indrukwekkend in Tol'Able David (en ook overtuigend in geluidsfilms trouwens, dat bewijst The Cabin in the Cotton) en veruit het beste aan The Drop Kick. Barthelmess speelt de chouchou van het football team - voor een keer eens niet de quarterback maar wel de kicker - maar kan ook bitter weinig met het script doen. Wat overblijft is een bijzonder slechte beeldkwaliteit (kan me niet voorstellen dat regisseur Millard Webb effectief zo'n bruine film voor ogen had) en een soundtrack die wel erg geforceerd aanvoelt. Betwijfel of het de originele geluidsband is trouwens, dit klonk veel te 'recent' naar mijn gevoel.

Nee, dit is het overduidelijk niet. De rol van Barthelmess maakt nog wat goed maar hij gaat mee ten onder aan overdreven acteerprestaties zoals die van Dorothy Revier (Eunice) en Eugene Strong (Brad). Liefhebbers van Wayne kunnen dit met een gerust hart links laten liggen, want volgens mij is hij erg moeilijk te spotten. Een snelle Google search levert in ieder geval ook niets op.

1*

Bootjanetten!

Bovenstaande quote was het enige dat ik me nog kon herinneren van Windkracht 10: Koksijde Rescue. Dat, en de vechtpartij die erop volgde natuurlijk maar ik begon me op den duur af te vragen of ik toevallig enkel dat fragment had gezien (ergens ten tijde van promotie) of dat de rest van de film zo slecht was, dat ik het gewoon allemaal had verdrongen. Hoog tijd dus om eens na te gaan hoe dat zat en aangezien het hier de laatste tijd toch lekker stormweer is, laten we dan maar eens voor een filmpje gaan waarbij hoogstwaarschijnlijk iemand gered moest worden in een storm.

En dat gebeurt effectief. Het is echter een scène die je perfect kunt voorspellen, dus het was nog geen bewijs of ik de film wel/niet eerder heb gezien. Zeker zullen we nooit zijn, maar het resultaat is vermakelijker dan ik eerlijk gezegd verwacht had. Een uitloop van de gelijknamige serie (die tot mijn verbazing maar 23 afleveringen - gespreid over 2 seizoenen - telt, had het gevoel dat er veel meer afleveringen waren) die natuurlijk een aantal knipogen naar vroeger bevat. Zo keren er een aantal personages terug, hier gekscherend de 'anciens/gepensioneerden' genoemd en verder is het vooral veel van hetzelfde. Koksijde Rescue bevat niet echt een verhaallijn en is meer een aaneenschakeling van losse reddingen die eerder aanvoelen alsof ze beter tot hun recht hadden gekomen in aparte afleveringen. Toch behoudt regisseur Hans Herbots nog een zekere kwaliteit en kijkt dit op zich nog wel vlotjes weg. Veel macho-gedoe weliswaar dat we al elders en beter hebben gezien.

Wat je ook wel kunt verwachten wanneer je Kevin Janssens in de hoofdrol cast. Janssens is de laatste tijd aan een goede opmars bezig (D'Ardennen onder andere) maar is in zijn ouder werk vaak te theatraal. Ook Windkracht 10 ontsnapt er niet aan maar Rick is zo'n typisch alfa-mannetje en Janssens heeft dat goed in de vingers. Ook Veerle Baetens heeft de laatste jaren een serieuze evolutie ondergaan van treezebees uit Sara en veredelde bijrollen a la De Zusjes Kriegel en laat hier wel wat goeds zien. Film steunt vooral op de wisselwerking tussen Baetens en Janssens (iets wat in het hierboven genoemde D'Ardennen beter tot zijn recht komt) en besteedt niet bijzonder veel aandacht aan de bijrollen. Een aantal oudgedienden keren dus terug zoals Warre Borgmans en Vic de Wachter plus de vertrouwde gezichten zoals Koen De Bouw. Fijn om Tine Reymer wel nog eens in iets terug te zien en ook Axel Daeseleire weet op zijn eigen manier nog wel een stempel te drukken.

Tjah, liefhebbers van de serie zullen hier ongetwijfeld mee aan hun trekken komen. De film voelt dan ook aan als een soort van dubbel (of zelfs driedubbel) aflevering aan waarbij vooral de update van effecten voor de meerwaarde moet zorgen. Verder is het allemaal nogal veel van hetzelfde maar het mag wel gezegd worden dat het merendeel van de scènes meer dan 10 jaar na dato nog overeind blijven staan. De redding in de sneeuw is en blijft toch een fijn stukje cinema.

3*

Vrachtwagens en nitroglycerine

Een aantal jaar geleden had ik me aan L'Enfer d'Henri-Georges Clouzot gewaagd. Een documentaire over L'Enfer, een film met Romy Schneider en Serge Reggiani in de hoofdrollen maar die nooit door Clouzot werd afgemaakt. Als documentaire op zich niet zo bijzonder, maar wel een interessant beeld van hoe een film (bijna) tot stand komt. Ik was altijd al van plan om me nog eens aan iets van de regisseur te wagen en het is uiteindelijk Le Salaire de la Peur geworden. Waarom? Gewoon omdat het één van de meest mooiste titels in de geschiedenis van de cinema is.

De film zelf moet echter wat op gang komen, zeker het begin in het café is redelijk taai om door te komen. Het wordt pas interessant wanneer onze vier vrijwilligers in hun vrachtwagen kruipen en vanaf dan laat de ware Clouzot zich zien. De 'strijd' tussen de twee duo's blijft boeien en het is vooral de evolutie in de relatie tussen Mario en Jo die erg beklijvend wordt neergezet. Redelijk onvoorspelbaar ook en dat had ik niet meteen verwacht. Je voelt/weet natuurlijk dat één van de twee vrachtwagens de rit niet gaat overleven maar de dood van Luigi en Bimba komt dan toch nog op een ietwat onverwacht moment. Ook het einde waar Mario verongelukt nadat hij ligt te zigzaggen over de weg zie je nogal aankomen, maar dat wordt dan vakkundig genoeg in beeld gebracht om niet als storend te ervaren. Sowieso eigenlijk best wel een aantal iconische scènes met de beenbreuk van Jo als spreekwoordelijke hoogtepunt, beklemmend stukje cinema is dat.

Vreemd om zo'n jonge Yves Montand te zien eigenlijk. Ik heb al een handvol films met de Franse klassebak in de hoofdrol gezien, maar nagenoeg allemaal uit de jaren '70 of '80. Fijn om te zien dat hij op jonge(re) leeftijd ook al overtuigend genoeg was om een film te dragen. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Met Montand is absoluut niets mis maar er zijn nog andere acteurs die hun steentje zeker en vast bijdragen. Zo is Charles Vanel indrukwekkend als Jo (het verschil in de manier waarop hij de film binnenkomt en hoe hij hem verlaat is geweldig) maar ook Folco Lulli en Peter van Eyck drukken als de rivaliserende chauffeurs zeker en vast hun stempel. Verder nog een ietwat vreemde romance tussen Mario en Linda (een rol van Véra Clouzot, de vrouw van) waarbij het nut van de karakteruitdieping van die laatste me een beetje ontging.

Tof! Had er met het taaie begin geen goed oog meer in maar Clouzot heeft me naar het einde toe compleet weten draaien. Fijn dat er toch nog films bestaan die je langzamerhand compleet in hun greep krijgen. Een aantal geweldige scènes (de obstakels op de weg vormen het hoogtepunt) en natuurlijk een cast die geweldig op elkaar is ingespeeld. Heb hier denk ik ook nog ergens Les Diaboliques rondzwerven, dat wordt de volgende Clouzot waar ik me aan ga wagen. Moet er maar eens werk van maken.

Kleine 4*

Misschien wel de beste Almodóvar tot nu toe

Zo halverwege het jaar is het misschien wat een raar moment om aan voornemens te doen, maar na het kijken van Kika een dikke maand geleden had ik me voorgenomen om me eens meer in het oeuvre van Pedro Almodóvar te gaan verdiepen. Sowieso is Spaanse cinema een tak waar ik weinig van af weet en met een gemiddelde score van 3.70 op 5 films lijkt hij wel een goede keuze te zijn. Dat, en het feit dat Julieta met de immer bekoorlijke Emma Suárez is. Twee vliegen in één klap heet zoiets dan.

Het valt wel op dat de films van Almodóvar in zijn vroege carrière telkens iets 'gekker' zijn. Meer van de pot gerukt en ze vliegen naar alle kanten maar het zorgt altijd wel voor een fijn filmpje. Met Julieta gaat hij deze keer de wat meer sobere richting uit en dat werkt zowaar nog beter. Een ietwat eenvoudig plot over een moeder die door omstandigheden een slechte band met haar dochter heeft en aan de hand van flashbacks komen we te weten wat er allemaal tussen hen is misgelopen. Geen nieuwe aanpak dus en toch geeft het de film nog een zekere spanningsboog. Leuk momentje met de overgang (via de handdoek) van de jonge Julieta naar de nieuwe Julieta maar het is vooral knap hoe de film het nodige drama bevat (het zit Julieta nu niet echt mee in haar leven met een schuldgevoel over de zelfmoord van een passagier op de trein, haar vader die een affaire begint, de dood van haar man, de problemen met haar dochter, ...) en tegelijkertijd toch op een zekere manier luchtig blijft.

Al kan de regisseur hier ook wel op een uitmuntende cast rekenen. De titelrol van Julieta wordt door twee actrices gespeeld en je zou verwachten dat dat problemen gaat geven. De wisselwerking tussen Adriana Ugarte (jonge Julieta) en Emma Suárez (oude Julieta) is echter fascinerend om te zien. Op geen enkele moment heb je het gevoel dat je naar twee verschillende personages zit te kijken en dat is toch een bijzonder huzarenstukje, zowel van Almodóvar alsook van Ugarte & Suárez. De film steunt dan ook vooral op dit 'duo' maar laat de bijrollen niet links liggen. Daniel Grao is als Xoan een geslaagd klankbord voor Julieta en ook Inma Cuesta weet als Ava nog een klein momentje (het bezoek in het ziekenhuis) naar haar toe te trekken. Verder is dit vooral visueel een redelijk conventionele film van Almodóvar. Je herkent zijn stijl maar het is geen Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios bijvoorbeeld.

Moet eens nakijken wat ik eigenlijk nog allemaal heb liggen van onze Spaanse vriend, want dit blijft nog altijd naar meer smaken. Zijn recentere werk ligt me qua score net iets beter (deze en Volver krijgen allebei 4*) terwijl zijn oudere werk garant staat voor vermakelijke films (staan allemaal op 3.5*) maar waar net dat beetje extra mist. Al wil ik nog wel eens een paar herzieningen inplannen maar dat is voor later. Eerst maar eens aan de volgende beginnen, tips zijn altijd welkom!

4*