Meningen

Nu Elle in de bioscoop draait heb ik een paar films van Verhoeven herzien en dit is wat mij betreft één van zijn beste. Heerlijk broeierig sfeertje, met goede rollen en een paar onvergetelijke scènes. Achteraf bleef ik - misschien wel zoals het hoort - met een aantal vragen zitten, en het spreekt voor de film dat er waarschijnlijk geen eenduidige antwoorden zijn (maar iedereen zeker weet dat zijn/haar mening de juiste is). Want wie heeft het nu gedaan? Was het Catherine, Elisabeth, of spanden zij toch samen? En zet deze film nou een beeld van sterke vrouwen neer, of alleen van zwakke mannen? Hoe dan ook, wat mij betreft een sterke erotische thriller! 3,5*

Eén van de mooiste films van het jaar. A storm is coming, maar meer dan over de naderende apocalyps vertelt de film over de nasleep ervan: de Bathtub wordt weggespoeld door een heuse zondvloed en de overlevenden moeten maar zien hoe ze het redden. Maar ze zullen het redden! De film toont een blik op een gemarginaliseerde groep Amerikanen die meestal buiten beeld blijft, maar vertelt tegelijkertijd een herkenbaar verhaal over verlies, opkrabbelen en jezelf herpakken. Door het verhaal vanuit het perspectief van een fantastisch 6-jarig meisje te vertellen krijgt de film je misschien iets makkelijker mee dan gewoonlijk, maar aan de andere kant hadden anders de beelden, muziek en droomscènes daar wel voor gezorgd. Onvergetelijk.

4*

Nadat ik vorig jaar blij verrast was door The Jungle Book bleek dit toch een forse tegenvaller. Waar ik The Jungle Book echt een moderne herinterpretatie vond met een prachtige, levende jungle en een donkerdere, serieuzere toon, is Beauty and the Beast (ook naar mijn mening) gewoon een 1:1 kopie van de animatiefilm die daar verder niets aan toevoegt. Hoewel dit nog wel voldoende is voor wat jeugdsentiment en leuke 'oh ja-erlebnissen', had ik daar ook het Disney origineel voor kunnen bekijken. 2,5*

Het realisme zit 'm hier denk ik vooral in het eerlijke en echte beeld dat Before Midnight van een langere en gecompliceerd geworden relatie toont (zoals Before Sunset over volwassenen ging die onder ogen moeten zien dat niet al hun dromen en verlangens zijn uitgekomen), en niet zozeer in de personages of gesprekken zelf. Natuurlijk voeren Jesse en Celine geen spontane dialogen, het kost waarschijnlijk maanden om ze zo scherp en komisch te schrijven, maar de thema's zijn uiterst herkenbaar. Door het fantastische spel en de chemie tussen de spelers is ook dit derde, serieuzere deel van hun relatie zeer geloofwaardig (en onvergetelijk). 4,5*

Kort geleden werd The Big Lebowski hier nog eens in de bioscoop uitgezonden, en doordat de film zo ontzettend vaak gequote en aangehaald wordt was ik bijna vergeten dat ik ‘m al een hele lange tijd niet meer had gezien. Dat ik de film desondanks nog net zo leuk vond als al die jaren terug bewijst dat dit één van de meest knappe komedies is die ik ken, waarvoor de eerdere score gewoon kan blijven staan. 4,5*

Heerlijke film, die een dag later toch meer in je hoofd blijft zitten dan ik tijdens het kijken had gedacht. Inarritu voert een groep personages op die vooral bezig zijn met het beeld dat anderen van hen hebben en de aandacht die ze krijgen, waarmee ze zichzelf min of meer kwijtgeraakt lijken te zijn. Daarmee heeft hij de tijdgeest, inclusief talloze verwijzingen naar social media, mooi te pakken. Door de luchtige toon is er alle ruimte om het experiment aan te gaan, niet in de laatste plaats met lange shots van een camera die eindeloos in en om het theater blijft cirkelen. Ook de acteurs lijken alle vrijheid te hebben gekregen, met wat mij betreft een glansrol voor Edward Norton. Ik weet niet helemaal zeker welk punt de film wilde maken over het verschil tussen hoge en lage cultuur, maar heb het gevoel dat Birdman een heerlijke sweet spot er min of meer tussen in heeft gevonden. 4*

Het laatste deel van een trilogie ouderwetse actiefilms in een héél modern jasje. Je herkent heel veel van bijvoorbeeld de vroegere Bond, maar hier heeft het meer vaart, meer stijl en is de actie bovenal grauw en hard. Grappig dat Casino Royale weer door deze films lijkt geïnspireerd. The Bourne Supremacy is misschien m'n favoriet, maar veel scheelt het niet.

3,5*

Hoewel Once Upon a Time in the West al lange tijd tot m'n favoriete films hoort, heeft het lang geduurd voor ik deze zag. Nu was het eindelijk zover, en nog op een groot scherm ook. Ik had niet verwacht dat deze zo zou verschillen van Once Upon a Time. Die film herinner ik me toch als een meeslepend epos, met een meer universeel verhaal en een mooie, tragische sfeer. Dit is meer een avonturenfilm, met een simpel verhaal en personages die vaak veel van kwajongens weg hebben - het deed me af en toe aan The Great Escape denken. Het is een geweldige prestatie dat de film vrijwel de gehele speelduur onderhoudend blijft, gedreven door drie onvergetelijke personages in een groot aantal fantastische scènes. Erg mooi.

3,5*