Meningen

Een horrorfilm probeert je natuurlijk angst aan te jagen. Wanneer dat mislukt, blijkt een bijkomend voordeel van het genre dat de films (onbedoeld) behoorlijk op de lachspieren kunnen werken. A Nightmare on Elm Street doet beide: overtuigende, spannende scènes worden afgewisseld met delen die (tegenwoordig) voor slapstick kunnen doorgaan. Ik heb me in ieder geval niet verveeld, maar een behoorlijk onevenwichtige ervaring was het wel.

2,5*

Smakelijke afsluiter van de reeks, met een recept dat wat aan de ‘moderne keuken’ is aangepast. De film was naar mijn smaak wel erg actie georienteerd en hoewel met name de achtervolgingen spectaculair zijn, miste ik toch wat typische spionage ingrediënten als intriges, misleiding en infiltratie. Nog even een observatie: hoewel de film natuurlijk uitgebreid teruggrijpt op de eerdere delen met Craig, zag ik hoe langer hoe meer parallellen met een ander spionage verhaal, namelijk dat van het computerspel Metal Gear Solid. Ook dat is een verhaal waarbij de spion onbewust een vector blijkt voor virale nanobots (Foxdie ipv Hercules), geprogrammeerd om bepaalde personen te vermoorden. Als je weet dat dit spel zich in een raketbasis op een eiland tussen Rusland en Alaska afspeelt, de spion daar met een kleine onderzeeër infiltreert en het verhaal eindigt met een raketaanval die alles in de as legt, is het haast of je naar een verfilming hiervan kijkt. Waar dat spel een onuitwisbare indruk op mij maakte doet No Time to Die dat niet, maar is het wel een vermakelijk slot dat nieuwsgierig maakt naar weer een nieuwe richting voor deze serie. 3*

Een schitterende en liefdevolle film, die een klein verhaal over (de behoefte aan) menselijk contact vertelt - maar met grote zeggingskracht. Met twee fantastische hoofdrollen, een regisseur die durft te laten zien in plaats van te vertellen en beelden van een prachtig landschap zou ik zo snel niet weten hoe deze film beter had kunnen zijn - misschien was alleen het uitstapje naar Amsterdam wat overbodig?.

4*