Een origineel basisgegeven (gebaseerd op een kortverhaal van niemand minder F. Scott Fitzgerald, kom ik vandaag pas achter), geregisseerd door David Fincher, dat zou toch wat kunnen zijn? Toch heb ik, mede op basis van trailers, de film lange tijd bewust links laten liggen. En dat was geheel terecht, zo blijkt nu, nadat ik mezelf heb gedwongen de hele rit uit te zitten. Wat een grotendeels sentimentele draak, bomvol met quasi wijsheden waar je (ik) niks mee kan en wederom het bewijs dat, als ie niet op z’n plek is, Brad Pitt een zéér beperkt acteur is. Van Blanchett heb ik dan weer wel genoten, behalve als de tere oude vrouw in het ziekenhuisbed, zo cliché en hopeloos neergezet…
Okay, er zitten best nog wat aardige scènes tussen, het is deels een beetje een avonturenfilm, maar het laatste deel, waarin de romance tussen B. en D. verder uitgewerkt wordt, is een erg lange zit. Ik heb het kortverhaal dus niet gelezen, maar hier had Fincher toch veel meer mee kunnen doen? Ook het schakelen in de tijd voegt niets toe, en Julia Ormond(‘s rol) ook al niet.
The Lady in the Car with Glasses and a Gun (1970) 3,5
Alternatieve titel: Dame dans l'Auto avec des Lunettes et un Fusil, 28 januari, 16:15 uur
Een rommeltje, ja, maar best wel charmant. Samantha Eggar is een waar pluspunt. Het blijft lang raden naar wat er nu precies aan de hand is, maar dat wordt kort voor het einde even uit de doeken gedaan. Het einde is dan weer tamelijk lauw en de laatste scene zelfs flauw. Toch heb ik al met al wel kunnen genieten van dit filmpje, dat ik helaas in zeer matige VHS kwaliteit heb moeten aanschouwen.
Alternatieve titel: Rider on the Rain, 28 januari, 10:55 uur
Fascinerende film. Jobert en Bronson vullen elkaar goed aan en het is allemaal sfeervol en mooi in beeld gebracht. Het verhaal ontwikkelt zich wat langzaam, maar dat is in dit geval niet zo erg. En of het geloofwaardig is… het boeit en broeit gewoon!
Al es een keer gezien, kennelijk; weinig van blijven hangen. Prima gefilmd, een onderhoudend verhaal op zich, maar de komische noten werken niet echt en verder valt er bar weinig te beleven. Mooie locatie, dat wel, en prima geacteerd.
Alternatieve titel: The Bad Sleep Well, 26 januari, 16:21 uur
Nog maar eens gekeken. Een sterke film, mooi opgebouwd, strak en mooi geregisseerd en een verhaal dat naarmate het vordert steeds weer nieuwe twists in petto heeft. Zelf vond ik het net iets teveel van het goeie om Nishi ook nog es de zoon van één van de tot zelfmoord gedreven ambtenaren te laten zijn, maar het wordt wel goed verwerkt in het (wrange) plot.
Helaas zonder subs moeten kijken, maar het was leuk om toch het plot zo proberen te ontwarren. Een paar woordjes Spaans kan ik wel onderscheiden en nu ik het plot lees, had ik het best goed ingeschat. Verder een mooi vormgegeven mystery met een prima cast en fijne soundtrack.
Wel opletten hoor, want even later komt David gewoon thuis bij zijn nog levende ‘gramps’ en blijkt het het verhaal wat dat betreft verzonnen… hun relatie is niet perfect, maar wel warm en liefdevol, check daarvoor ook het einde.
Een heerlijke zondagmiddagfilm. Een soort van anti-film, want het plot lijkt meer een vehikel voor allerhande persoonlijke sores van de vier hoofdpersonages. Ik kan ook niet zeggen dat er een echt sympathiek figuur tussen zat, ze zijn vooral bezig met zichzelf en hun pogingen aan het leven vast te klampen voordat ze voorgoed ten onder zullen gaan in levende niksheid dan wel de dood… maar is dat erg? Vond ik niet.
Schitterend geschoten, heerlijk geacteerd, met nog wat sterke bijrollen van o.a. Scatman Crothers (The Shining) en gevuld met tal van haast losstaande pareltjes van scenes. Die ene is niet in een hangar, maar een indoor stadium of zoiets, compleet met zo’n weirdo orgel. De apotheose is ook al anti- want Jason wordt simpelweg geëxecuteerd door de voor een jong blaadje aan de kant gezette aging lover. Klaar, uit.
‘s Is een vreemde eend in de bijt, maar ik hou hier echt van.
Zo af en toe grijp ik deze weer es uit de kast en het blijft een eigenzinnig filmpje. Rob Lowe’s performance is een dubbeltje op z’n kant, maar voor mij werkt het wel. Spader doet het nog beter en broer Pismo (goed gespeeld Christian Clemenson, voor mij erg bekend van de cop in The Big Lebowski - “I guess we can close the file on that one…”) geeft nog wat meer diepte aan het verhaal als oudere broer die… nou, kijk zelf maar.
Er blijft een gevoel hangen dat er meer in gezeten had doordat er vooral op telkens weer heftigere ontwikkelingen wordt ingezet (waarbij geloofwaardigheid niet de hoofdzaak is), maar de film heeft genoeg te bieden voor anderhalf uur spannend en tamelijk inventief vermaak. Een dikke 7, naar boven afgerond.
Geschreven door David Koepp, die later nog flink aan de weg zou timmeren, ook als regisseur. Curtis Hanson kreeg uiteindelijk minder succes dan ik dacht zie ik nu, maar L.A. Confidential is niet te missen, en met Sweet Kill en The Hand That Rocks the Cradle heb ik me zeker goed vermaakt.
