Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze valt me vele jaren later behoorlijk tegen, maar toch boeide het net genoeg voor een voldoende. Het voelt als een lang experiment in drie delen over de drie stadia van een vrouw; kind, puber en volwassene. Wat er verder precies allemaal aan de hand is, ik weet het niet precies (het kind wordt geconfronteerd met dood middels het overlijden van haar opa, als puber gaat ze op onderzoek uit, maar wordt ze beknot door haar moeder en als volwassene keert ze terug naar het huis van haar jeugd, voor een soort van confrontatie, dat haal ik er nog wel uit), maar ik wil ‘m nog wel es weer proberen.

Als ik het goed gezien en gehoord heb, is alle muziek gejat, sorry, geleend uit oude Italiaanse films uit de jaren ‘70 giallo’s neem ik aan. Er klonk heel wat bekends tussen iig.

Het was alweer even geleden, maar dit blijft een unieke comedy. De chemie tussen Dude, Walter en Donny (schitterend aanwezig in afwezigheid) is perfect, de dialogen en reeks verwikkelingen krijg je gewoon niet verzonnen zo zot en dan is er nog een trits onvergetelijke personages die allemaal onmisbaar zijn, cowboy ex machina ‘The Stranger’ voorop. Voeg er dan nog een heerlijke soundtrack aan toe en klaar ben je; een van de beste films van het voorgaande millennium.

But that’s just my opinion man…

Inhoudelijk zeker interessant, heftig, maar Newman vond ik nauwelijks op z’n plek als getormenteerde ziel. Lag dat aan mij? Perkins en vooral Woodward deden het een stuk beter. Het verhaal kwam al met niet erg lekker uit de verf, hoewel veel losse scenes me zeker aanspraken en soms onder de huid wisten te kruipen. Daarom minstens een voldoende en eentje om nog es weer te checken, ooit.

Ik wilde deze laatste Mackendrick al heel lang eens zien, maar had geen hoge verwachtingen. Het is een vrij luchtige, erg zonnige film met nogal wat vrouwelijk (en mannelijk, voor de liefhebber) schoon. De al genoemde slomo scene met Sharon State valt op, maar die niet alleen. Gebaseerd op een boek getiteld ‘Muscle Beach’, gaat het niet alleen over jongelui die zich bijna naakt in het zweet werken voor een appetijtelijk lichaam langs een Californisch strand, maar lijkt het ook te slaan op de concurrentiestrijd tussen verschillende zakenlui / rijken, waarbij Curtis’ personage de boel op stelten komt zetten.

Veel twists, een hoog klucht-gehalte en een vrij bizarre, bombastische eindsprint, waarbij de zachtmoedige hoogblonde beer van een bodybuilder een onverwachte draai geeft aan het verhaal. Klinkt misschien best goed zo, maar het is uiteindelijk niet veel meer dan vermakelijk, met wel mooie locaties en natuurlijk uitstekend gefilmd. En dan was er ook Claudia Cardinale die ik niet genoemd had…

De film wat substantiëlers tegenover de vele platte sekskomedies uit die tijd te willen zetten en dat verdient al een half puntje extra; 3,5*.

Wat een hoog cijfer had ik hier aan gegeven! Gisteravond kwam ik niet verder dan t/m een stukje van ‘incident no. 2’… Von Trier schat de kijker wel erg laag in, heb ik het idee. Die eerste scene met Thurman is sowieso al niet geloofwaardig, maar misschien was ie grappig bedoeld, ik weet het niet.

Het lijkt erop dat Von Trier een confrontatie neer wil zetten tussen de seriemoordenaar die zichzelf als toegewijd kunstenaar ziet (en niet anders kan, zelfs moet, in naam van de Kunst, naar zijn idee) en ‘de dood’ (of geleide naar) die hem zoiets als de biecht afneemt en hem onderstussen probeert af te breken tot een mens van vlees en bloed die gewoon zwak en zondig is.

Incident 2 vervolgt ook al vrij stompzinning, half grappig, half gruwelijk, maar nergens wordt de juiste snaar geraakt. Het is een potsierlijke vertelling in mijn beleving, net zoals wel meer werken van deze regisseur. Een heel zware onvoldoende geef ik nu niet, al had ik daar wel zin in. Eerst maar es zien of ik ‘m nog es helemaal uitkijk (in het verleden heb ik ‘m toch al minsten drie keer gezien, believe it or not)…

P.s.: acteerwerk ligt het niet aan, Matt Dillon deed zijn best!

stem geplaatst

Happiness - we’re all in it together

Halfje eraf, maar het blijft een erg toffe film, natuurlijk met overduidelijke Terry Gilliam handtekening. In die tijd zag je wel meer films met Amerikaans/Britse connecties (The Player, L.A. Story), hier duikt ineens niemand minder dan Robert DeNiro op in een (niet onbelangrijke, maar toch) bijrol en ook Katherine ‘Mona’ (sitcom ‘Who’s the Boss?’) Helmond viel me op, om nog te zwijgen van Bob Hoskins en z’n maat (die acteur herkende ik totaal niet).

Het verhaal is, in tegenstelling wat hiervoor beweerd werd, angstaanjagend realistisch (en helaas blijvend actueel), het is alleen in een absurd groteske, sci-fi-achtige vorm gegoten met heerlijke visuele uitspattingen. Pryce en Greist hebben een best fijne chemie en verder is het ook leuk acteurs spotten, bekend dan wel minder bekend; vroeger kende ik ‘m nog niet, maar bv. Ian Richardson viel me op, van de originele ‘Tinker, Tailor, Soldier, Spy’ ver’filming’. -edit- en niet te vergeten de originele House of Cards!

Ik wist niet dat deze gebaseerd was op de roman ‘1984’, Orwell of het boek staan ook niet vermeld op Imdb, maar de link is idd duidelijk aanwezig.

Tot slot: 20 minuten kijken = de film niet gezien = niet mogen stemmen. Maar ja, ik ben geen mod…

Een halfje erbij voor deze (laatste?) QT. Het duurde voor mij even voordat de film op gang kwam, maar het werd uiteindelijk steeds beter, met een heuse horrorfinale als uitsmijter (wel erg ‘donker’ gefilmd, zodat het voor een groter publiek door de beugel kon, neem ik aan). DiCaprio is niet een favoriete acteur van mij, ik ga niet speciaal een film met hem erin kijken, maar hij doet het verder prima. Pitt speelt hem eigenlijk behoorlijk van het scherm, maar dat komt vooral door het sympathieke personage dat hij neerzet - misschien wel iets té, bijna een engel, maar met genoeg nuchterheid en bravoure om ermee weg te komen.

Het plot, of beter gezegd de twist op het einde, is eigenlijk te zot voor woorden en ik heb werkelijk geen idee wat Tarantino daar nou mee wilde zeggen…? Heel erg vind ik deze ‘artistieke’ keuze echter niet, maar vraag me niet waarom. Verder veel losse scènes die idd aanvoelen als odes aan de film en Hollywood. Ook wat betreft de Bruce Lee scène heb ik geen idee of daar enige waarheid in zit, maar grappig is ie wel. Dan is er nog de verwijzing naar Pitts personage die ooit wegkwam met de moord op zijn vrouw, dat doet wel een belletje rinkelen… Natuurlijk moet Polanski’s personage ook aan bod komen, gek genoeg wordt aan hem gerefereerd als een zeer getalenteerd iemand met het uiterlijk van een 12-jarig jongetje!

Heb me er goed mee vermaakt.

P.s.: Charlie en de zijnen geen (echte) hippies natuurlijk…

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Met de sfeer zit het wel goed, typisch neo-noir met mooie locaties en acteurs die goede prestaties neerzetten, alleen is Bruce Dern natuurlijk niet zomaar van het scherm te spelen… Probleem is een beetje de uitwerking van het verhaal, dat veel potentie heeft, maar tig scènes zijn goed bedoelde pogingen tot diepgang, maar dat komt maar niet uit de verf. Helaas. Toch heb ik best kunnen genieten van dit aparte verhaal / filmpje.
Op het einde schat ik in dat Collie zijn pistool moedwillig voor het grijpen laat voor Fay om hem neer te schieten om zgn. het jochie en zichzelf te redden - Collie had er toch al geen zin meer in. En zo was er meer dat niet erg duidelijk was, dus ik zou zeggen: remake (lees: nieuwe boekverfiling), met een kundig regisseur aan het roer!

Een heel klein zeventje.