Vooralsnog de laatste samenwerking tussen Ethan en Joel Coen en de eerste (dikke) onvoldoende voor dit anders zo indrukwekkende regisseursduo.
Het eerste segment ‘The Ballad…’ stelt weinig voor, maar is met alle morbide vrolijkheid nog best te doen, net als het tweede stuk met James Franco. ‘Meal Ticket’ doet veel te lang over zijn cynische clou en overtuigt ook niet als drama. Dan is Tom Waits (die ik niet meteen herkende) aan de beurt en helaas zag ik de eerste twist al aankomen en de tweede is compleet ongeloofwaardig. Met Zoe Kazan (‘Olive Kitteridge’!) over de prairie beloofde het nog wat, maar ook daar later ongeloofwaardigheid troef en onbeduidend drama. Aan de finale hoef ik verder weinig woorden vuil te maken: goed geacteerd (net als in de rest van de film trouwens, en ook met de settings en kostuums zat het wel snor), maar: prul.
Ongelooflijk wat de Coens hier (niet) weten te presteren. Wat mij betreft geen wonder dat hierna hun wegen scheidden…
Nogal een uitdaging om een actiekomedie/drama over misstanden in de bio-industrie te willen maken en Boon faalt dan ook behoorlijk, maar toch had het wel wat. Had zo een half uur korter gekund en de over the top komedie momenten van o.a. Gyllenhaal en Swinton voegen weinig toe, maar Okja zelf en de toffe actie en fx maken veel goed.
Het wordt af en toe wel heel erg zwartgallig en duister, dus als middagmatinee voor de kids niet zo geschikt terwijl andere momenten dat bij uitstek weer wél zijn; wat Boon nu precies wil zeggen? Ik denk dat ie ‘t zelf ook niet helemaal weet, behalve wees een beetje lief voor elkaar en als je beesten maar goed behandelt, mag je ze best fucking lekker vinden om op te eten!
Ongelooflijk sentimenteel zonder enige diepgang, inderdaad makkelijk scoren. En dan die drekkige popmuziek van tegenwoordig. Het is vast allemaal goed bedoeld, maar the road to hell… gelukkig duurde het niet lang. Qua tekeningen en animatie soms nog wel aardig.
Een nieuwe film van Philip Kaufman. Nou ja, nieuw… pre-covid, bijna! Maar ik doe een maandje Netflix om es wat in te halen en uit te proberen. Dit was geen onverdeeld blije zit, helaas. Wel doorgezet omdat ik wilde weten waar het naartoe ging en ik Kaufman hoog heb zitten. Het middenstuk was goeddeels best te doen en ik kwam er steeds meer in, maar hoe hier een einde aan gedraaid werd, beviel me helemaal niet; wat een ontzettend lelijke en dweperige (of het nou grappig bedoeld was of niet) eindscene.
Al met al kon ik met het hele verhaal ook weinig, ook al volgt de regisseur lekker dwars zijn eigen kop. De cast is prima, maar de karakters kon ik bar weinig mee. Ik kan er dan ook niet een voldoende aan slijten…
