Meningen
Hier kun je zien welke berichten charmie als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Beentjes van Sint-Hildegard, De (2020)
Alternatieve titel: The Marriage Escape
Over de top, maar de scene bij het tankstation - nu begint-ie nog te proaten ook- ,was voor mij de allerleukste.
Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)
Alternatieve titel: Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring
Had er niets van verwacht: oosterse mystiek, berglandschappen en amper dialoog, terwijl mijn voorkeur uitgaat naar de seculiere wereld, het vlakke land en veel gepraat.
Toch ontroerd door deze mooie film; ik weet ook niet hoe dat kan.
Bright Star (2009)
De prachtige plaatjes kunnen de inhoud helaas niet redden. We worden meegesleept in een onwaarschijnlijk brave romance, die maar niet meeslepend wil worden. Van enige chemie tussen de beide geliefden is totaal geen sprake. Een tot mislukken gedoemd project, dat was van meet af aan wel duidelijk: ik werd er moe en moedeloos van.
Zoveel meer romantische opwinding in het zinderende Call Me By Your Name, of Brief Encounter dat hier zowaar ook nog even voorbijkomt in 'Huge cloudy symbols of a high....romance. Het door Fred gezochte puzzelwoord.
Maar we dwalen af; vlug over naar 'The Power of the Dog'.
Father, The (2020)
De prestatie van Anthony Hopkins staat buiten elke discussie: fenomenaal, zonder meer.
Maar dan de film. Dat vond ik toch een nogal ongemakkelijke kijkervaring. Niet alleen Alzheimer maar ook kanker, ALS en MS zijn ziekteprocessen die gepaard gaan met aftakeling. Toch is het steeds voornamelijk Alzheimer dat het witte doek haalt en ik vrees dat dat te maken heeft met het feit dat we ons liever vergapen aan geestelijke dan aan lichamelijke aftakeling, wellicht omdat daarin ruimte is voor 'hilarische' momenten als het uiten van beledigingen, het maken van rare opmerkingen, ofwel gedrag dat het gevoel voor decorum volledig is kwijtgeraakt. Intens ingrijpend en verdrietig voor alle betrokkenen, maar wat moet een buitenstaander daarmee? Nieuwe informatie bracht de film niet; door de diverse documentaires en getuigenissen op schrift van mensen die ermee te maken hebben/ hadden wist ik al genoeg. Bleef over de amusementswaarde, maar die was er dus niet. Daarom voelde ik me bij het verlaten van de bioscoop dan ook een voyeur die beter thuis had kunnen blijven.
Good Liar, The (2019)
Een zeer vergezocht plot, waar ik nog steeds niet alles van begrijp, maar desondanks toch genoten van deze film.
Genoten van de topacteurs, van de zorgvuldig opgebouwde entourage, van het trage tempo, van het perfecte en fraai gearticuleerde Engels en van de dialogen met het typisch Britse gevoel voor understatement.
Minpuntje: de laatste vijf minuten, waarin de multiculturele samenleving er weer zo nodig met de haren bijgesleept moest worden.
I'm Thinking of Ending Things (2020)
Wat is dit toch een prachtige film met geweldige acteurs en ontroerende dialogen.
Vanavond maar weer eens bekeken.
Voor de vijfde keer.
Judy (2019)
Woman in a Dressing Gown (1957)
Aanvankelijk meende ik dat ik in een slapstick terecht was gekomen. Hoofdpersoon Amy is een druk pratende ADHD huisvrouw die al stuiterballend een huishouden probeert te runnen en daarin bij voortduring faalt. Ze serveert aangebrand dan wel mislukt eten, er is overal chaos en met de mars van Koning Voetbal als luidruchtig behang loopt alles voortdurend in het honderd. Logisch dat haar echtgenoot, Jim, op zijn werk verliefd wordt op Georgie, een smetteloze, naïeve jonge collega met wie hij aan een nieuw, gestructureerd leven wil beginnen. Zo simpel is dat. Tot zover dus een nogal onnozel verhaaltje. Maar dan schiet de film ineens de diepte in. Nadat Jim zijn vrouw op de hoogte heeft gesteld van zijn voornemen, neemt Amy de regie volledig over en met uitspraken die getuigen van een levenswijsheid waar Jim en zijn jonge vriendin niet aan kunnen tippen, komt zij uiteindelijk als winnares uit de strijd.
De film doet sterk denken aan 'Brief Encounter', maar met dit verschil dat 'het trio' daarin bestaat uit drie volwassen, evenwichtige mensen die in emotioneel en verstandelijk opzicht aan elkaar gewaagd zijn en de confrontatie niet nodig hebben om tot de juiste beslissing te komen.
Woman in the Window, The (2021)
Veel, heel veel wanhopige blikken, allerlei ramen die open- en weer dichtgaan, idem met deuren. Voortdurend op- en aflopen van trappen en ellende die alleen maar erger en ondoorzichtiger wordt. Kortom: apocalyps now. Nee, een doodse film waarvan de laatste twintig minuten helemaal niet om aan te zien waren.
