Meningen

Controversiële dramafilm over father Adam die een centrum voor jongens opzet en daarbij zijn ware gevoelens onder ogen ziet. Cinematografie binnenshuis bleke blauw/grijstinten en buiten bleke geel- en groentinten, die sfeer uit vervlogen tijden oproept. Montage is fragmentarisch, soms erg plotselinge wisseling van scѐnes, maar heeft mij niet echt gestoord. Muziek is prachtig, dromerig, bijna feeëriek te noemen. De rollen worden realistisch gespeeld. Ewa probeert de Adam's aandacht te trekken, wat niet lukt. Er ontstaat een innerlijke strijd wanneer hij kennismaakt met Lukasz, een rebelse, vrijgevochten jongen. Een dramatische zwemscѐne en aparte maisscѐne met het roepen. Sfeer in de film doet af en toe aan een schoolkamp denken. De jongens fantaseren erop los betreft het celibaat. Een door mensen (niet door God) geïnitieerd gebruik, wat m.i. juist het averechtse effect heeft, want wat verboden is...... Tja, rennen tegen verleidingen helpt echt niet! Rond 1:15 een emotioneel skypegesprek met zijn zus, waaruit de eenzaamheid en vertwijfeling van zijn priesterbestaan blijkt. De spanning wordt tijdens de film opgebouwd en vindt zijn ontlading aan het emotionele einde: het rennen, het weerzien, de passie....... Mooie muziek, prachtig inzoomen tussen de bomen en het einde precies zoals ik verwachtte!

Het vervolg op het Paard van Sinterklaas (2005). Wederom een onderhoudende en warme familiefilm die leuk gemaakt is. Winky is ondertussen een beetje groter en minder onschuldig geworden. Misschien voelt het vervolg minder goed omdat het onderwerp niet meer zo nieuw is als bij de eerste film...... Maar ook hier valt hij goed in de smaak bij mijn dames, dus ieder jaar opnieuw kijken. Het verhaal is af en toe best spannend en het is wel een feelgoodmovie!

Een romantische komedie. Het plot is niet echt waarschijnlijk, maar wel leuk bedacht: the wedding planner komt voor een onmogelijk dilemma te staan, professioneel blijven of haar hart volgen...... Ze is een kei in het organiseren van bruiloften, maar wat minder goed in het organiseren van haar eigen liefdesleven. En dan gaat de familie zich er ook nog mee bemoeien! De rollen zijn wel een beetje overtrokken en lichtelijk suf gespeeld. Maar dat hoort een beetje bij dit type film. Verwacht geen hoogstandje, het is gewoon een feel good movie voor een gezellige avond!

Voorspelbare romantische kerstfilm. Plot was niet verrassend, maar toch wel interessant dat er voor een restaurant en winkel was gekozen, dat gaf de teksten wat andere inhoud dan het standaard gebabbel. De hoofdrolspelers zien er aantrekkelijk uit en er is sprake van enige chemie. Uiteindelijk zoals het een kerstfilm betaamt een goede afloop. Kleine voldoende......

Deze super-romantische film deed mij heel erg denken aan Sodom (2017). Twee sexy mannen die een weekend samen zijn, met elkaar praten over hun verleden, heden en toekomst, hun verlangens en angsten, samen lachen en de liefde beleven in zijn puurste vorm. En helaas allebeide films met een vergelijkbaar bitterzoet einde. Prachtige film met veel emoties en onvervulde verlangens!

Wat een bijzondere dramafilm over het leven van Maori's in Nieuw-Zeeland! Dramatische filmmuziek en oude Maori-liederen als muzikale omlijsting. Ik kreeg regelmatig kippenvel.

Cinematografie is wonderschoon, het ruige landschap van Nieuw-Zeeland, de kust en de zee met de zon aan de horizon. Schitterende mystieke beelden van walvissen. Belangrijk onderwerp van de film is culturele trots, waardigheid en halsstarrig vasthouden aan oude normen en waarden. Wat een wijze oma had Pai! Keisha Castle-Hughes speelt de rol van Paikea met grootse waardigheid! De call of the whales had desastreuze gevolgen.... Triest omdat deze beelden werkelijkheid zijn. De reden waarom dit af en toe gebeurd, blijft nog steeds een raadsel. Aan het eind van de film wordt ze letterlijk en figuurlijk de Whale Rider. Ik heb nog nooit een film gezien die me zo vaak rillingen bezorgde...... De film is een groots en waardig eerbetoon aan en met veel respect voor de Maori-cultuur. Zonder twijfel verbluffend mooi!

*** There were thousands of people here, where the hell are they? ***

Drama gebaseerd op waargebeurde verhalen van 2 overlevenden op 9/11. Koude blauwe en grijze cinematografie bij buitenscѐnes, warmer bij binnenscѐnes. Toepasselijke muziek, af en toe met spiritueel gevoel. De cast is erg Amerikaans, maar wel goed gekozen.

Plot: na de ramp op 9/11 worden politiemensen uit de havendienst extra ingezet om mensen uit het WTC te evacueren. Twee van hen (John en Will) komen onder het puin vast te zitten, ze vergaan van de pijn, willen 'wakker' blijven en overdenken hun leven. Terwijl hun familie en geliefden zich grote zorgen maken.......

Resumé: Af en toe doet de film aan als een documentaire vanwege TV-beelden van de toenmalige ramp. Jammer van de inconsistenties in de film! Tempo is af en toe lethargisch (traag), paniek had beter verbeeld kunnen worden, het leek vaak teveel gespeeld......

Feit blijft dat het een regelrechte hel moet zijn geweest, een gruwelijke ramp van ongekende grootte! 2749 mensen stierven, 343 van de brandweer, 84 havenwerkers waarvan 37 politie en nog eens 23 van NY city police. Slechts 20 werden levend onder het puin vandaan gehaald.......

Wat was het laatste wat je tegen iemand zei? Was het iets aardigs? Heb je 'ik hou van je' gezegd? Heb je überhaupt iets gezegd? Of weet je het zelfs niet meer? Om over na te denken......