Meningen

Licht erotische dramathriller over een getrouwde moeder die in een buitenechtelijke affaire belandt. Cinematografie: veel buitenscѐnes op straat in de regen en in de metro, binnenscѐnes tussen veel stoffige boeken. Gebruikte kleuren: buiten veel grijs/blauwtinten, binnen veel zachte antieke bruintinten. Muziek: afwisselend, maar mooi en goed passend bij de diverse scѐnes. Spelers: Diane Lane speelt de overspelige vrouw doeltreffend, de sexy Olivier Martinez speelt haar hartstochtelijke minnaar en Richard Gere de solide betrouwbare huisvader met een duistere kant.

Plot: Connie is een getrouwde vrouw met een ogenschijnlijk goed huwelijk. Op straat in de regen botst ze per ongeluk tegen een knappe vreemdeling aan en dat wordt het begin van een stomende affaire. De knappe vreemdeling is een boekhandelaar, die precies weet hoe hij haar moet 'lezen' en 'bespelen' met heftige vrijscѐnes ('hit me!') tot gevolg. Connie beseft dat het eigenlijk 'not done' is, dit levert één van de beste scѐnes van de film op: 'the tram scene'. Ze reist per metro naar huis en Diane Lane laat vervolgens heel veel verschillende emoties zien: ongeloof, besef 'wat heb ik gedaan....', herinnering, binnenpretje, ingehouden lachen, smachten, lust, besef 'dit kan/mag niet': een goed voorbeeld van guilty pleasure...... De tramscѐne wordt afgewisseld met flashbacks van de vrijscѐne. Ondanks dat je aanvoelt dat het niet goed kan aflopen, volgt een verrassende plotwending, met een twist van romantische dramafilm naar thriller. Daarna gaat het snel bergafwaarts en stevent de film af op een zwarte dramatische afloop......

Moraal van dit verhaal: verliefd worden op een ander, kan iedereen overkomen. Boontje komt om zijn loontje, want de bedriegster wordt ook zelf bedrogen. Bedrog en misdaden komen bijna altijd uit, al doe je nog zo je best om het te verbergen......

Indrukwekkende en bijzondere dramafilm over het leven van een ultra-orthodoxe Joodse jonge vrouw die haar strenge besloten Chassidische gemeenschap verlaat om haar droom te verwezenlijken. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Deborah Feldman. Cinematografie: realistische beelden van haar leven in New York en Berlijn, de beelden en kleding van de gelovigen lijken uit vervlogen tijden afkomstig. Scѐnes: buitenscѐnes op straat, binnenscѐnes in gemeenschapsruimtes, thuis of in het conservatorium. Muziek: Westerse (film)muziek afgewisseld met typische Joodse religieuze muziek. Cast: de film wordt voornamelijk gedragen door hoofdrolspeelster Shira Haas. Ze speelt haar rol zeer overtuigend en realistisch. Daarnaast Amit Rahav die haar gereserveerde orthodoxe echtgenoot Yakov Shapiro speelt en Jeff Wilbusch die zijn rebelse neef Moishe speelt. Daarnaast veel bijrollen en figuranten die lijken alsof ze niet spelen maar echt zijn.

Plot: Esther (Esti) trouwt op haar 18e met Yakov (Yanky) middels een door familie gearrangeerd huwelijk. Maar ze is niet gelukkig en voelt zich opgesloten in de relatie. Ze laat alles achter en vanwege haar Duitse roots en paspoort vertrekt ze naar Berlijn om een muzikale carriere te verwezenlijken. Ze ontmoet andere musici en komt langzaam in aanraking met het leven buiten haar besloten gemeenschap. Dan blijkt dat ze nog veel dingen niet kent en moet leren. Tevens blijkt dat haar echtgenoot haar niet zonder slag of stoot laat gaan........

Resumé: 213 min lang, maar boeiend tot het einde. Je voelt Esti's wanhoop en je hoopt zo dat het haar gegund is om een eigen leven te krijgen. Het lijkt erop dat vrouwen als een vorm van bezit worden beschouwd en de rol van 'broedmachine' hebben. Leven in een dergelijke 'community' zou mij niets lijken; je eigen wil en mening wordt lamgelegd, er wordt geroddeld als je niet aan hun beeld voldoet, anders denkenden worden gediscrimineerd en buitengesloten. Tevens is er weinig genetische spreiding omdat er alleen binnen de gemeenschap getrouwd wordt. Een mens zou de vrijheid moeten hebben om te geloven wat hij/zij wil, maar daar is het geen vrije keus. Persoonlijk ben ik van mening dat een goed mens zijn niet afhangt van het strikt naleven van volstrekt niet aan een betere wereld bijdragende ouderwetse regeltjes die ettelijke eeuwen geleden door vroegere generaties bedacht zijn.........

Boodschap: je ontworstelen aan een besloten (geloofs)gemeenschap is erg lastig, maar met een sterke wil kun je veel bereiken....... Waarom Joods en Berlijn? Omdat het gebaseerd is op het waargebeurde verhaal in het (autobiografische) boek van Deborah Feldman.

Making Unorthodox

Aansluitend de korte film 'Making Unorthodox' (2020) gekeken. Wat een werk is het geweest om deze film te maken en wat een moeite is erin gestoken om de rituelen en tradities zo realistisch mogelijk weer te geven! Satmar ingezetenen werkten mee om alles kloppend te maken, echt prachtig om te zien!

Nu de documentaire One of Us (2017) kijken en het interview van Arnon Grunberg met Deborah Feldman beluisteren.........