Meningen

Enorm indrukwekkende en emotionele dramafilm met een duidelijke en zeer krachtige boodschap. In mijn beleving één van de meest aangrijpende films die ik ooit gezien heb. Ik vind hem veel beter dan Holding the man (2015), die minder echt (meer gespeeld) overkwam. Er wordt intens en met veel passie geacteerd door vrijwel alle spelers. De film duurt lang, maar heeft me van begin tot einde kunnen boeien. Natuurlijk moest de actiegroep assertief en drastisch optreden anders werden ze niet gehoord! De wanhoop (ik heb nog maar 40 T4 en geen tijd meer.....) en de sterfgevallen binnen de actiegroep komt regelmatig naar voren. Nathan kwam wellicht gereserveerd over, maar zijn ultieme daad uit liefde aan het einde van de film was grandioos! Het trieste en zeer droevige einde (zeg maar 0 bpm.....) deed me de ogen uit mijn hoofd huilen, dit wens je werkelijk niemand toe. De film heeft mij heel erg aangegrepen en blijft nog heel lang in mijn hoofd zitten........

Indrukwekkende en aangrijpende dramafilm over de aanslagen in Oslo en op Utoya in Noorwegen. Cinematografie: veel mooie beelden van de ruige Noorse natuur. Muziek: vaak dramatisch. Acteurs spelen hun rollen goed, maar jammer dat ze Engels spreken, dit komt de geloofwaardigheid niet ten goede.

Plot: de gruwelijke aanslag op Utoya in Noorwegen. De veerboot had Anders Breivik nooit naar het eiland mogen brengen, want BOA's handelen nooit alleen, maar mensen zijn goed van vertrouwen als ze een uniform zien. Graag had ik de jongeren op het kamp in het begin beter willen leren kennen want dan was de impact groter en pijnlijker geweest! Nu kwam de aanslag meteen in het begin heftig binnen, terwijl de slachtoffers amper waren geïntroduceerd. Ik heb wel regelmatig kippenvel gevoeld, bij de eerste aanslag en bij de schoten op het eiland!

Tweede deel laat zien welk fysiek en mentaal trauma de slachtoffers hebben opgelopen en de zware revalidatie die volgt. Verder krijgt de rechtzaak en Anders' verdediging aandacht. Voor mij was van toegevoegde waarde geweest als ze het psychiatrisch onderzoek meer hadden uitgewerkt en dat er meer over Breivik zijn verleden was verteld en waarom hij zo geworden is......

Het blijft een bizarre gebeurtenis, waarvan we hopen dat zoiets nooit weer zal gebeuren, maar waarvan ik vrees dat het ijdele hoop zal blijken te zijn........

Duitse dramedi over een merkwaardige driehoeksverhouding.

Cinematografie: beelden van dagelijks leven in Berlijn. Afwisselend kleuren (realiteit) en zwart-witbeelden (dromen en gedachten). Film begint met split-screen van scѐnes naast elkaar, dit wordt gedurende de film nog een paar keer gebruikt om verhaallijnen naast elkaar te tonen. Binnenscѐnes in huis, appartement en ziekenhuis en buitenscѐnes op straat. Mooie subtiele af en toe mysterieuze muziek, afwisselend klassiek of populair. Meermaals gebruik van poëtische teksten op specifieke momenten.

De spelers lijken zo uit het gewone leven gegrepen. Ze zijn niet expliciet knap of lelijk, maar juist passend voor de film en daardoor realistischer.

Hanna en Simon hebben een enigzins ingedutte relatie. Hanna is wetenschapper en Simon bouwer van kunst. Na de plotselinge dood van Simon's moeder wordt Simon ook ziek. Afzonderlijk van elkaar ontmoeten ze Adam, een charismatische man, die hen weer in de liefde laat geloven. Maar hoe deze gecompliceerde relatie moet aflopen.......

Deze film vind ik meer drama dan komedie. De komische momenten waren subtiel, maar met serieuze ondertoon. Het tempo in de film was vlot en het verhaal bleef mij boeien. De film was anders dan ik verwacht had, meer een Arti-film en eigenlijk veel mooier dan ik van te voren had verwacht........

****Ik wist dat maar één van ons het zou overleven. Dat bleek ik te zijn. Niet hij......****

Deprimerende dramafilm over het waargebeurde verhaal van de ontvoering van Natascha Kampusch in Oostenrijk. Cinematografie: donker en grauw, met weinig kleuren, alleen een groene omgeving tijdens haar ontsnapping. Scѐnes: voornamelijk binnenscѐnes in de kelder van het huis van Wolfgang Priklopil, buitenscѐnes voor de ontvoering op straat en na de ontsnapping in bos/tuin. Muziek: zachte treurige filmmuziek afgewisseld met af en toe snoeiharde metal. Cast: de film wordt voornamelijk gedragen door de twee hoofdrolspelers; de Engelse Antonia Campbell-Hughes als Natascha en de Deense Thure Lindhardt als Wolfgang.

Plot: het alombekende verhaal van de ontvoering van Natascha als 10-jarig meisje. Jarenlang bleef ze spoorloos en de politie tastte in het duister. De film is gemaakt naar aanleiding van het boek met dezelfde titel, wat Natascha na haar ontsnapping heeft geschreven. De film volgt redelijk nauwgezet de gebeurtenissen zoals Natascha ze ervaren heeft.

Resumé: geen leuke of gezellige film, maar een kleurloze verfilming van het boek. Afgrijselijk moet het voor Natascha zijn geweest: ontvoering, mishandeling, misbruik, sociale isolatie van familie, vrienden en bekenden. Vaak keren slachtoffers beschadigd terug in de maatschappij. Eigenlijk is het een wonder dat ze het overleefd heeft, want ze woog met 18 jaar net zoveel als met 10 jaar. Jammer dat de film in het Engels is, want hij was zoveel realistischer in Duits geweest. Maar die kritiek heb ik wel op meer films dan alleen deze......

Boodschap: bewustzijn creëren betreft de gevaren van verknipte mensen in de maatschappij. Leren van de fouten die in het verleden zijn gemaakt. Begrip voor de slachtoffers.......