Meningen

Met The Dead Zone heb ik zonet een uitstekende film gezien. Je wordt namelijk meteen in die jaren 80 gezogen met de lange intro en de bijhorende muziek. Deze vertelt je al meteen dat dit geen happy go lucky verhaal wordt...

Laten we dus maar eens beginnen met het auditieve gedeelte van deze film toe te lichten. Ik vond de muziek zeer goed passen bij verschillende scènes en was vooral verrukt toen je de voetstappen van de sheriff door het modderige gras kon horen. Voor dat soort details ben ik echt wel een sucker.

Visueel ontsnapt de film niet aan zijn era. Enkele elementen worden slechts matig in beeld gebracht, alsof je naar een zaterdagavond film aan het kijken bent. De crash van het hoofdpersonage was in dit opzicht het trieste hoogtepunt. Ik kon me maar niet van de indruk ontdoen dat hij de opligger makkelijk had kunnen vermijden.

Verhaaltechnisch zit het allemaal goed in elkaar. Zelfs het einde is best ok. De Stephen King fans onder ons begrijpen wel wat ik hiermee bedoel Toch zijn er nog wat manco's, al kunnen die ook met het beeldwerk te maken hebben. Voorbeelden zijn:

- John omhelst zijn vader, geeft de sheriff een hand en dan krijgt hij geen visioen. Waarom?

- wanneer Stillson en John elkaar voor het eerst de hand geven, zie je de pin wel erg duidelijk in beeld, dit kon subtieler

- wanneer John uit zijn coma ontwaakt, zit niet alleen zijn dokter naast hem op bed, ook zijn ouders zitten doodleuk in de kamer ernaast. Zitten die mensen al vijf jaar klaar voor wanneer het grote moment gebeurt?

Een beetje muggenzifterij hoort erbij. Dit was verder een prima film, waarbij je zeker de hilarische danspasje van de figuranten tijdens de rally niet mag missen. 4*

Een Canvas film op vrijdagavond blijft toch vaak een boeiende ervaring. Gisteren stond deze film op het programma en het begon alvast erg veelbelovend. We komen meteen in de actie, niet alleen door de dood van de echtgenote, maar ook door de uitstekende dialoog in de auto tussen Davis, zijn vrouw en haar vader. Je voelt de onderhuidse spanning tussen elk karakter en dat de verbondenheid tussen de personages een interessant verhaal kan opleveren.

Het hoogtepunt van de film zit voor mij ook in het begin: Davis ondergaat gedwee de procedures die bij het overlijden van een naaste horen, maar vertoont daarnaast ongewoon en zelfs ongewenst gedrag. Jake Gyllenhaal speelt het allemaal prima en de prestatie van Chris Cooper mag er ook zijn. Phil heeft zijn eigen zorgen door het verlies van zijn dochter, maar wil tot op bepaalde hoogte zijn schoonzoon (of wordt het een ex-schoonzoon?) tegemoetkomen en enkele absurditeiten vergeven. Toch haalt zijn eigen doelstelling - de nalatenschap van zijn dochter bewaken - het gaandeweg steeds meer.

Maar plots komt Karen op de proppen en daar loopt het voor mij spaak. De vertrouwdheid waarmee deze personages al snel met elkaar omgaan, leidde mijn aandacht af van het rouwproces en zette me op het spoor dat de relatie tussen deze twee de rode draad van de film zou zijn. Steeds meer begon ik te vermoeden dat deze mensen elkaar reeds eerder kenden en ik was dan ook benieuwd hoe dit ging verklaard worden. Maar blijkbaar is er van dit alles niets aan de hand en is de rode draad het rouwproces en de uiteindelijke vaststelling dat Davis toch van zijn vrouw hield.

Daardoor werd het einde van de film en jammer genoeg de hele film an sich een teleurstelling. Het laat me met een wrang gevoel achter, omdat het eenvoudig weg niet klopt. Zo rijdt Davis bijvoorbeeld moeiteloos naar het huis van Karen, enkel en alleen op basis van haar achtergelaten tijdschrift in de trein? Nee, daar pas ik voor.

In conclusie: een ijzersterk begin, dat gaandeweg de verhaallijn verliest en te veel moeite doet om Oscarmaterial te zijn. 2.5*

Ik heb me best geamuseerd met deze film. Als enkele van de items die ik eruit haal, echt zo bedoeld zijn dan zitten er geniale stukken in. Een voorbeeld hiervan is de film in de film, waarin de acteur zegt: tja, het is een popcornfilm, het moet voor iedereen zijn. En op zijn eigen manier is Don't Look up dat ook. Een film die dingen vertelt die we allemaal weten, maar als ze een na een zo voor jouw gezicht gehouden worden, komen ze wel hard binnen. Het is makkelijk lachen met de popster is belangrijker dan het einde van de wereld item, terwijl ik gisteren ruim 20 minuten het Antonio Davis verhaal in de NFL gevolgd heb op social. Film die je doet nadenken en eens iets anders brengt, dus zeker 4* waard wat mij betreft.

Gisteren nog eens gekeken naar deze film die vooral in mijn herinneringen "goed" was. In de 25 jaar die verstreken zijn, heb ik uiteraard al betere films gezien... maar ook al slechtere. Persoonlijk vind ik het gemiddelde wat aan de lage kant. Een half puntje hoger mag best, maar ook niet meer dan dat.

Leslie Nielsen keek ik vroeger graag en is wat mij betreft het boegbeeld van dit genre, ook al had ie meer serieuze rollen bij aanvang van zijn carrière. Ironisch genoeg laat hij in deze film, een kans om lekker over the top te gaan, bitter weinig zien.

McNicol doet het dan weer beter. Zijn metamorfose van beheerste advocaat naar krankzinnige insectenjager aan de ontbijttafel vond ik een knap staaltje acteren. Zijn rol is uiteraard niet groot genoeg om de film te dragen, dat had Nielsen moeten doen.

De andere bijpersonages (de dames, Jonathan Harker en Dr Seward) vond ik overigens ook allemaal best ok. De protagonist (van Helsing/Brooks) geeft echter op zijn beurt niet thuis, waardoor je een merkwaardige film krijgt waar de bijrollen prominenter uitkomen dan de hoofdrollen, zonder ook echt te schitteren. Misschien zit hier de voor mij blijvende aantrekkingskracht van deze film?

Sommige dingen werken, andere niet. Ik heb al meermaals de She's Nosferatu. She's Italian? gequoted en meestal vinden mensen dat wel grappig. De She will become one herself herhaalde mimiek is dan weer totaal niet grappig imho.

Dus ja, voldoende zonder meer. Maar wel een verademing om nog eens een film <90 min. te zien, die niets meer wil zijn dan een grappige manier om een verhaaltje te vertellen. Dat is de laatste jaren toch wel moeilijk te vinden.