Meningen

Ik kan best begrijpen dat iemand dit een goede film vindt. Van het "papa is er niet meer" aspect over "het kleine diertje wordt gigantisch maar blijft lief" tot de klusjesman die eerst vervelend doet om dan tot een surrogaat vader uit te groeien, het zit er allemaal netjes in.

Laat nu net dat zijn wat me stoort aan deze film. Het draaft maar door, wordt nergens interessant en alle gebeurtenissen zie je vanop een kilometer aankomen. Er kunnen Duitse onderzeeërs in het loch komen? In een film over een gigantisch zeedier? Drie keer raden wat hier zit aan te komen...

2.5* voornamelijk voor de manier waarop de film het monster in beeld brengt.

Wat moet je nou met deze film? Ik had het boek eerst gelezen en dan kan je natuurlijk makkelijk volgen en de visuele impulsen ondergaan. Maar als je - net als mijn vrouw - onwetend in deze film stapt, is het eerste deel vooral verwarrend en moeilijk om volgen.

Hoe moet je dit dan quoteren? We need to talk about Kevin is een pracht van een verhaal, wat kan er gebeuren als een moeder haar zoon niet leuk vindt? In het boek, meer nog dan in de film, krijg je duidelijk het gevoel dat je door de ogen van de moeder kijkt. De perceptie dat een baby van in de wieg al slecht is, kan je dus makkelijk invoelen als het gevoel van een post natale depressie. Mijn vrouw vertelde me bijvoorbeeld dat ze blij was dat ik haar vrij snel na de bevalling de deur uitjoeg. Zo kreeg ze weer andere impulsen en bleef ze niet thuis met een huilbaby opgesloten. Maar dit zal allemaal pluspunten voor auteur Lionel Shriver, niet voor de filmmaker.

De acteerprestaties maken veel goed, al zit Reilly niet echt lekker in zijn vel. Ook vind ik het leuk dat de film, sowieso voor een grotere massa dan een boek gemaakt, dicht bij het origineel blijft. Je krijgt dus geen uitleg waarom Kevin enkel de moeder in leven laat. Prachtig verwoord met de zin: weet je, ik dacht dat ik het wist. Als Kevin het al niet weet, hoe zou de auteur/regisseur het dan moeten weten? Wellicht was dat zijn ultieme wraak op zijn moeder, haar met het leed verder laten leven.

Soit op BM krijgt deze een 5*, hier hou ik het helaas bij 3.5*.

Dit moet wel de beste Netflix film zijn die ik gezien heb. Jammer genoeg een kinderfilm... en een eeuwenoud verhaal in een modern jasje.. Maar goed, het blijkt dat de originele Aladdin zich ook in China afspeelt dus mwja, ok dan.

Dit verhaal is natuurlijk het eeuwige afwisselen tussen "het gaat slecht, het gaat goed, het gaat slecht" tot het op het einde natuurlijk helemaal goed staat. Daar mag je je niet aan ergeren bij US kinderfilms. Net als de 'het enige wat ik wou, is mijn vader' quote waarvan de copyright houder inmiddels de rijkste persoon op aarde moet zijn.

Toch zijn er ook leuke momenten, die ik me anderhalve dag na kijken, niet meer kan herinneren. Dus ja, voldoende voor een 3* maar wegwerpmateriaal.

Ik voeg me toe aan het rijtje ontgoochelde kijkers...

Zoals zo vaak vroeg ik me af waarom deze film een remake nodig had. De enige aanvaardbare reden is dat men het verhaal vanuit een ander perspectief wil vertellen en je zo iets extra te weten komt. Dat doet deze film duidelijk niet, ik weet exact hetzelfde als meer dan 30 jaar geleden.

Uiteraard is de remake gemaakt voor de nieuwe computertechnieken erop los te laten. Dus zien we de opperheks vliegen en onze reacties waren boo whoo big whoop. Het is niet eng, het draagt niets bij en kinderen zijn intussen wel al wat meer gewoon.

Normalerwijze zou ik het op 2* houden, maar deze krijgt een halve ster in mindering voor iets wat me steeds meer stoort in Hollywood: het neo-racisme. Men bedoelt het allemaal goed en maakt van de hoofdrolspelers Afro-Amerikanen. Ok, dat hoort tegenwoordig zo, gelijkheid blijheid, iedereen tevree. Maar dan gaat men deze mensen alsnog stereotyperen door er voodoo en hoodoo bij te sleuren.

I would have voted for Obama for a third time if I could voor de Jordan Peele liefhebbers.