Meningen

Als boekenlezer en Stephen King fan is dit voor mij de uitzondering op de regel: een goede verfilming van een King-boek.

Wat de film zo goed maakt, is zonder meer de uitzonderlijk prestatie van Kathy Bates. Mocht James Caans prestatie de hare geëvenaard hebben, we hadden zowaar een klassieker kunnen kijken. Maar goed, James doet het uiteindelijk ook behoorlijk.

Het verhaal is natuurlijk een beetje gemaakt, dat heeft King als plotter wel af en toe. Zo is het mij bijvoorbeeld allerminst duidelijk waarom de sheriff de Misery boeken begint te lezen. Om de vermiste schrijver beter te begrijpen, kan je argumenteren, maar als dat standaardprocedure is, moet je als politieagent wel veel inlevingswerk doen. Dat hij dan ook nog de moeite neemt om het toch wel banale zinnetje op te schrijven en te onthouden en maanden later de link legt met een uitspraak van Annie... Nou nou, dat neemt ons toch wel heel ver, niet?

Waarom eens geen klassieker als eerste film van het jaar?

Want dat is net wat Moneyball voor mij is, een klassieker. Het verhaal overstijgt namelijk makkelijk wat aan de oppervlakte ligt en je kan rustig aan het behang krabben om te zien wat de makers aan de muur gekleefd hebben.

Brad Pitt speelt het wat mij betreft prima. Meerdere malen zet hij de persoon neer die Billy Beane wellicht moest zijn: staalhard en ijskoud als het op zakelijke beslissingen neerkomt, meegaand voor de menselijke kant omdat hij zelf ooit in de anderen hun schoenen stond. Het hele honkbalverhaal is hierbij ietwat irrelevant, zo vergaat het wellicht de meeste CEO's aan het hoofd van een miljoenen onderneming, Of toch zij die de ladder beklommen hebben tenminste.

Jonah Hill doet het ook goed, als jonge snaak die bewonderd naar Beane opkijkt, niet altijd begrijpt waarom iets gebeurd, maar wel een trouwe luitenant is. Ik meen trouwens dat Beanes beslissing om in Oakland te blijven mee beïnvloedt wordt door het lot van zijn assistent. Dit uiteraard in de film, in real life heb ik geen flauw benul.

Ook leuk om de Amerikaanse mentaliteit te zien, gekleurd door de sport achtergrond, maar toch ook algemeen. Wanneer het record van 20 overwinningen de A's dreigt te ontglippen, slaat de stemming meteen om. Alsof 19 opeenvolgende overwinningen niet ok is. Alsof die plompverloren wedstrijd iets betekent in de context van een volledig seizoen.

En net dat laatste begrijpt Billy Beane perfect: het gaat om de laatste wedstrijd winnen, al de rest is bijzaak. Mooi dat de man, indien deze film waarheidsgetrouw is, er ook voor kiest om niet alleen alles te willen winnen, maar ook met het team van zijn hart, al is dat het team met de minste mogelijkheden.

Nostalgie. Niet alleen de game, maar ook de film.

Canal+ kijken op een druilerige woensdagnamiddag.

Blazen omdat deze brij afgehaspeld wordt, maar toch uitkijken.

Uitstelgedrag voor het huiswerk, uiteraard, maar ook herkenbaarheid, eenvoud, goed overwint kwaad.

En dan 25 jaar later, slapeloze nacht, Netflix aan, scrollen, Mortal Kombat? Yeah, right?!

We hoeven niet meer te kijken, we kunnen kiezen wanneer we wat zien. Maar op woensdagnacht kijk je geen hoogstaand werk, je kijkt een film waarbij het niet erg is dat je in slaap valt, je hoopt dat je bij de film in slaap valt! En anderhalf uur vliegt voorbij met slecht acteerwerk, maar ook memorabele quotes als:

You'll fight bravely enough, but foolishly, carelessly and you'll be beaten

If you are afraid to trust, you will lose!

Bijna kom ik in de verleiding om dit werk een hoge quotering te geven, bijna... Maar de ochtend en een beetje slaap komt en verder dan 2* ga ik niet. Ook al vind ik Mortal Kombat fantastisch!