Meningen

Naar mijn mening is dit een van, zo niet het beste deel uit de hele serie. Deze Harry Potter is niet wat je kan verwachten van de gemiddelde Harry Potter film, in de positieve zin. Normaal gesproken focussen de films zich vooral op het op te lossen probleem, bijvoorbeeld het winnen van het tovenaarstoernooi of het vinden van de Chamber of Secrets. De films tot nu toe zijn eigenlijk een soort stroom van avonturen, problemen, oplossingen en actie, tot deze film. In deze film heb ik het gevoel dat die stroom even tot stilstand komt, even op adem komt. Voor sommigen saai, voor mij vooral een verademing.

De kracht van deze film is dat de verhoudingen tussen personages en de personages zelf meer worden uitgediept, dit resulteert in een paar mooie en dramatische momenten.De 'hergeboorte' van Dobby als vrije elf en zijn uiteindelijke dood, de wrijving tussen Hermione, Harry en Ron en de scene waar Harry en Hermione dansen doen stuk voor stuk dingen die we nog niet eerder in deze reeks hebben gezien.

Ook denk ik dat deze film een goede opstap is naar de volgende film. In deze film bereikt elke held zijn (emotionele) dieptepunt en de slechterik zit op de hoogtepunt van zijn macht. De situatie is nog nooit zo bedreigend geweest voor onze helden, De vijand valt namelijk niet alleen aan, maar overheerst en dit geeft een dreigender en duisterder sfeer dan ooit.

Die sfeer wordt mede mogelijk gemaakt door de mooie, maar duistere locaties. Donkere wouden, oude dorpjes en het huis van de familie Lovegood zijn hier mooie voorbeelden van.

En ja, dit is niet de meest flitsende film uit de reeks, als je van meer actie of een lichtere toon houdt zijn daar genoeg alternatieven voor in deze reeks. Ook die films kan ik zeker waarderen, deel drie en vier zijn twee van mijn favorieten, maar toch vindt ik deze film door zijn sfeer, drama, en goede karakterontwikkeling als film beter.

P.S. Natuurlijk heeft deze film ook zijn fouten, maar ik vindt wel dat deze film wat meer liefde verdient, vandaar deze lofzang.

In het begin was ik nog wel actief op zoek naar wie de moordenaar zou kunnen zijn, maar na het punt waar alle lijk n verdwijnen was de film mij niet en beetje kwijt. Daarna komt nog de twist en die vond ik erg slap, zo kom je makkelijk of van het plot een logisch vervolg einde geven. Het tempo is goed genoeg om het eerste uur door te komen, waarna het dus voor mij niet meer leuk was, daarvoor was het best oké.

Een bijna perfecte actiefilm, al was fallout in mijn herinnering toch nog wat beter. Toch is deze film heerlijk om te kijken als je van goed in elkaar zittende actiefilms houdt.

Het plot is duidelijk en simpel, wat ten goede komt aan de film. Het geeft de personages genoeg motivatie om in actie te komen en is begrijpelijk genoeg voor ons als kijkers om daadwerkelijk iets te geven om de uitkomst van het verhaal.

Zoals gezegd is de actie weer van de bovenste plank. Het 'echtere' karakter van deze films geeft de actiescenes net wat meer impact dan een zelfde scene met meer knipwerk, stuntmannen en greenscreens zou hebben. Neem bijvoorbeeld die klap nadat een auto vol wordt geramd en een personage vol in de airbag van zijn/haar auto klapt, die voel je wel, vooral door de 'realistische' manier van filmen. Verder ook wat leuk in elkaar gezette vechtscenes, waarvan voor mij vooral de brug/steeg sequentie is blijven hangen om zijn spanning en goede opzet.

Wel moet ik zeggen dat deze film wat minder persoonlijkheid heeft dan sommige van de vorige delen. Karakters krijgen wat minder de kans om te glanzen en er wordt een beroep gedaan op voorkennis van de Mission Impossible reeks om de personages, zoals Benji en Luther, te kunnen begrijpen. Ook wordt er minder gebruik gemaakt van andere interessante bijfiguren zoals Alanna Mitsopolis dan in het vorige deel. Door dit gebrek aan kleur komt dit deel iets droger en serieuzer over dan de vorige delen, wat naar mijn mening echter wordt goed gemaakt door de goed vormgegeven actie.

Een korte film die helaas maar 19 minuten duurt. Vanaf het eerste moment wordt je meegezogen in een klein universum met zijn eigen regels en personages. Allerlei facetten van het leven komen voorbij: liefde, spijt, blijdschap, rauw, verwondering, vrijheid etc. Dit alles is mooi en effectief gefilmd, waarbij de locatie de kers op de taart is. Toen het eenmaal klaar was had ik nog lang niet genoeg en het grootste minpunt is dan ook dat je niet nog langer in deze wereld met deze personages mag doorbrengen.

Deze film is niet diepgaand of iets in die richting en dat probeert hij ook niet te zijn. Deze film is gewoon verstand op nul en volop genieten van alles dat je te zien krijgt. Als je op die manier naar deze film kijkt zul je er best van kunnen genieten. De enorme hoeveelheid eastereggs in de film is een leuke bonus voor iedereen die van pop-culture houd.

Al met al geen meesterwerk, geen diepgaande materie en geen oscarwaardige acteerprestaties. Daar tegenover staat een hoop actie, kleur en spektakel.

Deze film heeft mij positief verrast. Van tevoren had ik namelijk niet gedacht dat iemand anders dan Harrison Ford het personage van Han Solo kon spelen, maar het is toch gelukt. Alden Ehrenreich zet een goed Han neer, vooral door niet te erg een impressie van Harrison Ford te doen, maar vooral op zijn eigen manier. Wat ook wel hielp bij mijn kijkervaring was dat ik van tevoren niets van de hele film verwacht had. Maar dit is gewoon een prima misdaad/avonturen film in het Star Wars-universum. Verwacht dus van te voren geen film zoals de andere Star Wars films en ik denk dat je je er mee kan vermaken.

Ben ook wel benieuwd of we Darth Maul en misschien Kira nog terug gaan zien in een volgende Star Wars spin-off.

Tien "willekeurige" managers van een Amerikaanse restaurantketen worden uitgenodigd voor een trip naar Italië voor wat een week van cultuur, goed eten en persoonlijke ontwikkeling moet worden. Het eten stelt niets voor, niemand mag uit het hotel en van persoonlijke ontwikkeling komt het ook niet. Waarom zijn ze dan wel naar Italië gevlogen? Dat is de vraag die de film, best leuk uitgewerkt, verteld.

De meeste acteurs spelen goed en zijn geschikt voor hun rol en het typetje dat zij spelen in deze film, met uitzondering van Fred Armisen. Normaal gesproken zijn vreemde typetjes wel op zijn lijf geschreven, maar deze kwam voor mij niet helemaal uit de verf. Allison Brie en Zach Woods verassen voor mij het meest, omdat die eerste goed blijkt te zijn in het weergeven van subtiele emotie en die tweede dus ook best een sympathiek personage kan spelen. Verder lijkt meneer de charmeur natuurlijk geboren voor zijn rol.

Het plot is van begin tot zo'n driekwart erg goed en wordt daarna wat rommelig en ietwat zwakjes afgehandeld. Het valt op hoe walgelijk de meeste van de personages zijn en gedragen, wat ik persoonlijk heerlijk vindt om te zien en volgens mij uiteindelijk ook het punt is wat de film wil maken: blijf bij sommige, walgelijke mensen beter uit de buurt.