Meningen

Om mijn eerdere bericht te versterken. Hierbij mijn volledige review.

Officiële cijfer [volgens mijn eigen model]: 6,3/10

Nadat Netflix eerder in 2017 al twee nouvelle verfilmingen van Stephen King regisseerde, kwam de streamingdienst op 4 oktober 2019 met de derde nouvelle verfilming. Ditmaal kreeg de korte nouvelle, genaamd In The Tall Grass, de kans om in de spotlights te staan.

Door een film als dit op Netflix te releasen geeft het de film een kans met een werkelijk groter publiek in aanraking te komen dan door het in de bioscopen te laten draaien. De trailer, die eerder al door Netflix op YouTube werd vrijgegeven, kan met een korrel zout vergeleken worden met eerdere verfilmingen. Het gaf niet veel vrij van het plot en het hield alles een beetje mysterieus, wat we van King films gewend zijn. Ook over de poster kan op dezelfde manier worden gedacht. Dit is dan ook de gedachtegang waarmee je de film ingaat, gewoon een nieuwe Stephen King bioscoopfilm.

Maar eenmaal beginnend aan de film, krijg je toch het kleine kietelende gevoel van een goedkopere productie. Je start met twee hoofdpersonen die richting San Diego rijden [waarvoor is onbekend]. Je start dus met niets en naarmate je dieper in het verhaal raakt, kom je eigenlijk niet echt verder. Een roep van een jongetje uit het hoge gras drijft de hoofdpersonages uit de auto het hoge gras in, waar alle mysterie plaatsvindt. Daarna wordt het zowel irriterend als intrigerend. De acteurs wisten hun rol overtuigend genoeg te spelen om het indruk te laten maken. Het gevoel is goed genoeg voor de King standaard en de film weet je ook zeker wel met zich mee te slepen [of je dat nu wilt of niet]. Eenmaal begonnen zal je het niet afzetten. De opmaak is ditmaal dan wel wat makkelijker dan anders [enkel een massief grasveld], maar het laat zich zeker niet uit de weg slaan. De opmaak kan daardoor ook erg goed vergeleken worden met een professionele King film. Het gebruik van muziek en camerawerk is vrij basic, de film weet een mooie dramatische Main-Theme neer te zetten en de gemaakte shots weten je mee te slepen. De visuele en speciale effecten doen hun plichtsmatige werk en geven de gebeurtenissen net dat realistische gevoel dat nodig is om de spanning erin te houden. Het dialoog en de karakterontwikkeling zijn de voornaamste punten waar de aandacht aan voorbij gaat. Je kent de karakters slechts bij hun namen en bij drie ervan krijg je ietsjes meer achtergrondverhaal te horen [de reden voor de reis naar San Diego]. Je leert de karakters niet kennen en je voelt er ook geen daadwerkelijke band mee. De dialoog is leeg en bestaat voornamelijk uit wanhopige kreten, gillen en mogelijke manieren om uit het gras te ontsnappen. De karakters proberen in de film ook niet echt elkaar te leren kennen, wat tergend is.

Het verhaal is de reden om de film door te zitten, om enige kredietwaardige lof aan deze film toe te reiken. Een erg complexe emotionele onderliggende laag was in deze film te bespeuren. En het mysterie van het hoge gras krijgt uitleg, maar niet genoeg. De regisseur weet in deze film niet de juiste balans te vinden tussen verborgen emotionele ondertoon en het mysterie van waar het gras voor dient en wat het inhoudt, want tussen de twee zit daadwerkelijk een indrukwekkend verband waar in de film maar weinig over gesproken wordt. Aan mysterie is er dan ook geen gebrek, eerder veel teveel. Je raakt zo naar binnen getrokken, maar niet genoeg om het uit jezelf te kunnen begrijpen. In dit verhaal zou een dergelijke plottwist of scène met uitleg erg goed op zijn plaats vallen. Maar helaas pindakaas, er is geen hulp aangebracht om dit boven water te brengen. Enkel degenen die bereid zijn diep te duiken kunnen enige aanwijzingen vinden, maar dat is zo lastig dat het onnavolgbaar wordt. Als die balans gevonden was zou het de film zo veel meer intrigerend maken.

Toch hoeft deze film niet als volledig fiasco gezien te worden. Het ligt slechts aan zijn ingewikkelde verhaalstructuur waardoor deze film zijn kritieken krijgt, wat begrijpelijk is. Al met al een film die geslaagd genoeg is voor een avondje film, maar helaas te slecht voor een opkomende King klassieker.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gezien op: 14/10/2019

Recensie geschreven op: 14/10/2019

Insomnia (2002) | Christopher Nolan's Derde Film - SRSCK

Voor de geïnteresseerden, mijn eigen recensie. Mijn gegeven cijfer: 7,2/10

Interstellar [2014]

Officiële rating (volgens mijn eigen model) = 9,6/10

De tiende film van de geprezen regisseur Christopher Nolan (The Dark Knight-Trilogie, Dunkirk). Een intense en confronterende Science-Fiction/mysterie film over onze zoektocht naar een volgende leefbare planeet. Spannend, doch sereen, met een voelbare dreiging (met tijd als oorzaak) en een vastberaden doel wat duidelijk voor ogen ligt. Hiermee heeft Christopher Nolan een pijnlijk en realistisch punt weten aan te kaarten, namelijk het voortbestaan van de mens.

Een emotionele rit, die aanvangt op een aardbol die geteisterd wordt door zijn aftakelende milieu. Op die aardbol worden enkele wetenschappers geroepen voor een missie die het voortbestaan van de mens zou kunnen beslissen. De missie is de opgevangen data van eerder zendelingen navolgen, hun planeet controleren op mogelijk leven en uiteindelijk de zendelingen ophalen. Dit loopt mis wanneer een brandstof tekort en opgestapelde verloren jaren hun parten gaan spelen, waardoor hun mogelijke terugreis en het vinden van een oplossing bemoeilijkt wordt.

De hoofdrollen, gespeeld door Matthew McConaughey, Anne Hathaway en Jessica Chastain, zijn perfect gecast en hebben allen een motief en een (duidelijke) achtergrond. Het acteerwerk lijkt soms wat moeizaam te verlopen, vooral bij Jessica Chastain. Het kwam niet altijd even goed over en sloot niet echt aan bij de rest. Toch weten de andere hoofdrolspelers en bijrollen perfect werk af te leveren om het zo geloofwaardig mogelijk te maken. Gedurende de film is er bij de karakters dan ook veel ontwikkeling, voornamelijk in hun manier van denken. Natuurlijk steekt het personage van McConaughey hier bovenuit. Zijn drijfveren worden het duidelijkst naar voren gebracht en uitgelegd aan de kijkers, die zich bij deze manier van denken aansluiten. De speciale effecten zijn zowaar perfect te noemen, geen spatje op aan te merken. De realistische opmaak van de visuele effecten weet hier voor een groot deel aan bij te dragen. De bezochte planeten zijn levensecht en in de ruimte kun je nergens merken dat er zich een minuscuul foutje voordoet. De opmaak in het algemeen beperkt zich slechts tot een klein kleurenspectrum, wat duidelijk met opzet is gedaan. Het geeft een mooie uitkomst in het beeld wat wij hebben van de ruimte en zijn visuele impact wordt hierdoor vergroot. De gebruikte muziek is, zoals bij veel van Nolan zijn films, een beslissend onderdeel. De soundtrack, gecomponeerd door Hans Zimmer, is fenomenaal te noemen en weet de spanning, de serene sfeer en de oplopende emoties op een prachtige wijze naar het publiek te brengen, die zich hierdoor daadwerkelijk bijna in de ruimte wanen. Maar alles hiervan valt in het niets door het zowaar goddelijke en doch realistische verhaal, waar alle lof aan mag worden toegediend.

Een mysterieuze verhaal wat verder gaat dan onze Melkweg. De uitgewerkte theorie, betreffende het tijdsverloop en de horizon van een zwart gat, zijn zowaar fantasie als feit. Hoewel niemand werkelijk weet wat er zich afspeelt voorbij de horizon van een zwart gat, hebben de schrijvers het toch zo begrijpelijk mogelijk weten te houden. Niets aan de film is niet te begrijpen (al kost het misschien wat denkkracht), en toch blijft de natuurkundige factor van het geheel en het gebruik van de zwaartekracht goed te onderscheiden van de imaginaire verbeelding van de regisseur, die ook niet geheel onbegrijpelijk is. De emoties van zowaar alle karakters voelen oprecht en duidelijk. Het is een zowaar menselijk als persoonlijk verhaal waarbij het gaat over het vinden van een oplossing voor het voortbestaan van de mens. Intens en bijna niet te bevatten. Groots en waanzinnig.

Christopher Nolan heeft met Interstellar een nieuwe Science-Fiction klassieker weten te creëren die zich mag voegen bij andere tijdloze klassiekers als 2001: A Space Oddessy en Blade Runner. Interstellar is met recht een van de beste Science-Fiction films van de moderne tijd.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gekeken op: 30/10/2019

Recensie geschreven op: 11/11/2019

Het viel me tegen dat ze het zo aangepakt hebben. Ik bedoel, ze volgen niet eens de gebeurtenissen in het boek, nou ja sommige kleine dingen dan. Ze hebben het te gemakkelijk gedaan, ze hadden er meer uit kunnen halen dan dat ze hebben gedaan.

Ik heb hem deze middag weer eens opnieuw bekeken voordat de nieuwe It (2017) remake in de bioscoop komt en elke keer heb ik niet eens momenten waarbij ik ook maar een beetje moet schrikken, wat volgens mij soms wel de bedoeling zou moeten zijn. De angst momenten hadden veel en veel beter gekund naar mijn mening (vandaar de 12+ rating). De clown, moet ik eerlijk zeggen, zag er wel goed uit. Tim Curry paste er perfect in.

Het mag wel met een 3,36 zijn beoordeeld, maar dat vind ik te hoog voor wat ik er allemaal in zie. In de remake heb ik meer vertrouwen. De trailer laat de gebeurtenissen in het boek beter zien en clown hopelijk meer naar voren komen.

Voor diegene die het boek niet hebben gelezen zou ik hem aanraden, maar voor diegene die hem wel hebben gelezen, verwacht er dan maar niet veel van.

Geweldige film, mijn eerste horrorfilm in de bioscoop en hij gaf meteen de goede indruk. Naar mijn mening maakt deze succesvolle remake de mini serie gewoon kapot, en dat werd ook wel eens tijd. Deze gaf de juiste indruk en de juiste spanning af. Geweldige Horrorfilm.