Meningen

Solide overweging over opoffering, gebed en belofte.
Ondanks de ook hier prachtige beelden van Tarkovski, ligt de nadruk vrij sterk op de tekst. Met gelukkig weer vrij veel mogelijkheden tot (persoonlijke) interpretatie van beiden.
Als uitgangspunt geldt vooral het schilderij "Aanbidding der Wijzen" van Leonardo da Vinci: met de figuur van Maria centraal, de drie wijzen er omheen en een boom op de achtergrond. Het schilderij keert regelmatig en intrigerend belicht terug in de film. Er wordt slechts kort een vergelijking gemaakt tussen de boom op het schilderij en de boom die op de oever wordt geplant.


Opoffering komt hier op diverse manieren naar voren. In het klein in het geven van cadeaux, groter in de beëindiging van zijn toneelcarrière door Alexandre. Volgens Otto's opmerking: je hebt geen leven, maar de verwachting van een leven. Bij Adelaïde die verzucht dat ze op de één verliefd was, maar met de ander is getrouwd. De grootste opoffering, van Alexandre, moet dan nog volgen.


De achtergrond van een oorlog is hierbij niet bepalend, geldt slechts als een aangrijppunt voor titel en thema. De (metaforische?) opmerking bij de oude landkaart, dat kaarten geen raakvlakken hebben met de werkelijkheid, lijkt dan even weer wel op spanningen tussen landen (of mensen) te wijzen.


Alexandre heeft een dubieuze houding ten opzichte van religie. Aan de ene kant lijkt hij atheïst. Bij het boek, dat hij van Victor krijgt, bewondert hij dan weer de wijsheid en kinderlijke onschuld van de heiligen en beklaagt zich erover dat alles verloren is gegaan, "men weet zelfs niet meer hoe te bidden". Het schilderij van Da Vinci hangt in zijn huiskamer. De eerder genoemde boom (des levens), een nieuwe start mogen maken en witte hekserij spelen een andere, positieve spirituele rol hier. Bij de zwijgzaamheid van de kleine zoon wordt kort verwezen naar Gandhi, die elk jaar een week zou hebben gezwegen uit schaamte voor wat mensen doen of laten. Alexandre (of Tarkovski) beperkt zich hier niet tot één religie. Daar komt de belangstelling van Otto voor paranormale zaken dan nog eens bij.


Aan het einde, lost Alexandre duidelijk een belofte in. Tot verbijstering van zijn omgeving.


De enige zin, die de kleine zoon uiteindelijk spreekt, is opvallend: in den beginne was het woord, waarom vader?

Kort verhaal, in mooi zwart-wit, waarin man en vrouw (Pierre en Manon) van een echtpaar allebei vreemd gaan. De suggestie is dat dat van een man eerder wordt geaccepteerd dan van een vrouw, de film zou hiermee een zekere hypocrisie willen aantonen. Die suggestie wordt in eerste instantie min of meer bevestigd door de gedachtegang van Pierre. Doordat er geen sprake is van een serieus conflict op dit punt, lijkt dit thema toch niet helemaal te overtuigen in zijn uitwerking.
Pierre en Manon zijn betrokken bij een filmproject van hun eigen bedrijfje over een Frans verzetsstrijder. Die neemt de waarheid in zijn leven ook niet al te nauw. Als Pierre dat laatste komt te weten van Manon, vergelijkt hij dat met hun eigen (on)betrouwbaarheid. De positieve gevolgen van die vergelijking voor hun eigen relatie, verlopen misschien net even iets te gladjes en te snel in dit verhaal.
Er wordt gelukkig slechts beperkt gebruik gemaakt van een voice-over; volgens de eindgeneriek gesproken door Louis Garrel, de zoon van de regisseur. Aangezien dit commentaar desondanks te dicht in de buurt komt van een mogelijke interpretatie van het verhaal, wordt daarmee teveel weggegeven.


Dit verhaal ziet er goed uit, maar zonder deze probleempuntjes was een hogere score gemakkelijk haalbaar geweest.

Op zich geen slechte film en de manier waarop Robert Ryan de rol van Jim Wilson neerzet is nagenoeg perfect, maar zeker naar huidige maatstaven toch net iets teveel mierzoetigheid in het tweede deel van deze film. Maar voor die tijd was dat waarschijnlijk acceptabel.
De overgang in het verhaal van detective naar drama is wat dat betreft niet direct een probleem.
Slordigheidje: de manier waarop Jim Wilson in de film al direct na de eerste ontmoeting met Marry Malden zijn partner Walter Brent in de steek laat bij diens zoektocht buiten het huis in de sneeuw, is een beetje onwaarschijnlijk; zeker voor een politieman.
Meer nadruk op karakterontwikkeling en minder op te sterk sentiment in de tweede helft, zou de film duidelijk ten goede zijn gekomen.

Eén van de weinige films, waarin ik Nicole Kidman kan waarderen. Normaal gesproken komt ze

heel erg koel over, hier pakt dat gelukkig goed uit.

Een goed verhaal, een hele mooie omgeving, heel veel sfeer. Precies zoals dat hoort bij dit soort films. Wat hiervoor in andere commentaren is gesuggereerd: waarom heeft Amenábar eigenlijk gekozen voor een setting, die meer Engels lijkt dan Chileens/Spaans? Zijn eigen (geboorte)land heeft op dit punt meer dan genoeg te bieden.

Interessant is verder de specifieke fotografie, zoals gebruikt in deze film. Misschien met een historische achtergrond, misschien ter plekke bedacht voor de film. Vreemd dat niemand dat opvallende punt noemt.

Tenslotte is de religieuze variant die hier wordt opgevoerd wel een heel erg oude versie uit bij wijze van spreken (ik ken de exacte tijd niet) midden vorige eeuw. Er zullen maar weinig mensen zich herkennen in die variant of daardoor aanstoot nemen aan de film, hoop ik tenminste.