Meningen

Een heel fraai en onverwachts staaltje filmkunst in zwart/wit uit Roemenië. Aferim! (Bravo! in het Turks of Roemeens), speelt in 1835 in de historische regio Walachije toen de staat Roemenië nog niet bestond. Wel een aantal losse vorstendommen met elk een bojaar aan het hoofd. De politieagent Costandin probeert zijn zoon Ionita het vak te leren tijdens de jacht op een ontsnapte slaaf. Daarbij ontmoeten ze een reeks vreemde figuren en wordt de kijker, naast op de mooie beelden, ook getrakteerd op een aantal opvallende (komische) spreuken en plaatselijke legenden. Vanzelfsprekend is de film Oost-Europees van karakter, maar door het thema van de jacht, sommige natuurbeelden en het gebruik van zwart/wit lijkt er soms een aangenaam Western-sfeertje omheen te hangen.

Mooi weergegeven beeld in zwart-wit van de (platonische) relatie van een oude kunstenaar, met een jong model dat hem weer nieuwe inspiratie geeft. Jean Rochefort zet een uitstekende rol neer als Marc Cros, Aida Folch is de perfecte match in haar rol van de muze Mercé.
De oorlog blijft grotendeels op de achtergrond. Er is nagenoeg geen actie in de film. De vriendschap van Werner, een Duitse legerofficier en kunstliefhebber, met Marc Cros wordt wel uitgebeeld. Marc Cros is meer berustend in de oorlogssituatie, zet zijn kunstenaarschap voorop, Mercé neemt een meer uitgesproken standpunt in en zet Marc daarmee soms voor het blok. De film geeft aanleiding tot mooie natuurbeelden en korte verhandelingen van Marc over kunst.Hun relatie eindigt helaas uiteindelijk, als een sculptuur is voltooid en Marc haar een begeleidend schrijven meegeeft voor (Henri) Matisse in Marseille. Zij kan dan verder voor Matisse als model functioneren.Een komische rol is enkele malen weggelegd voor een groepje kinderen , dat geïnteresseerd is in het naakt poseren van Mercé.


Volgens de begingeneriek is de film opgedragen aan de overleden beeldhouwer en broer van de regisseur, Maximo Trueba en aan een overleden geluidstechnicus.


De film is verder gebaseerd op een fase in het leven van de Catalaans-Franse kunstenaar Aristide Maillot (1861-1944). Na de oorlog liep de reputatie van Maillot schade op door zijn vriendschap met Arno Breker, de favoriete beeldhouwer van Hitler. Tot een dergelijk oordeel komt het in de film niet.

Fraaie noir. Het plot lijkt vooral ook in eerste instantie enkele gaten te vertonen, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door bijvoorbeeld de sfeervolle weergave van (nachtelijk) Parijs in die tijd en scènes zoals die in de lift met thrillerachtige elementen. Uiteindelijk vallen de meeste stukjes van de puzzel toch wel op hun plaats, als aan het eind blijkt dat de recherche haar zaken wel degelijk redelijk op orde heeft, maar een paar vragen over het gedrag en reacties van mensen blijven. Goed acteerwerk, van vooral Jeanne Moreau. Opvallend verder doorheen het verhaal de manier, waarop mensen elkaar lopen te observeren, bij diverse contacten tussen de personen of in het langslopen van willekeurige voorbijgangers. Dat geeft ook al een aparte sfeer. De muziek van Miles David sluit tenslotte goed aan bij het vertoonde.