Meningen

Rustig voortgaande komedie in typisch Franse stijl.
Het verhaal doet al enigszins aan La Vache et le Prisonnier (1959) denken, een paar scènes daaruit komen inderdaad halverwege La Vache naar voren, maar het plot is helemaal anders.


Contrasten tussen het Algerijnse platteland en boerendorp, met wel erg schone straten, aan de ene kant en Frankrijk en vooral het stedelijk deel daarvan aan de andere kant spreken voor zich.
Evenals het mentaliteitsverschil tussen de bewoners van beide landen, hoewel de joviale en extraverte hoofdpersoon Fatah al snel mensen voor zich wint. Ook al stoot hij ze soms weer af, door alles wat hij zonder na te denken zegt ... ...
Aan de hand van die contrasten en van dat verschil, wordt deze komedie uiteraard opgebouwd.


Fatah, met zijn berichten die hij terugzendt naar zijn dorp, dient eerst als dagelijks lesonderwerp voor de schoolkinderen uit dat dorp. Na een blunder wordt alles, wat aan hem herinnert, snel verwijderd uit het leslokaal. Zijn toch al gammele relatie met zijn in Algerije achtergebleven vrouw, komt daarbij nog sterker onder druk te staan. Beide problemen moeten worden opgelost.


Vreemde details zijn de manier, waarop de geaardheid van zijn Franse vriend Phillippe kort ter sprake wordt gebracht en het korte kerkbezoek van Fatah. Het is niet direct duidelijk, wat deze komedie hier precies mee wil.
Ander vreemd punt is het aantal Marokkaanse organisaties, dat bij de eindgeneriek wordt vermeld. Dat doet je even afvragen, waar deze film exact is opgenomen.


Het verhaal is niet echt sterk, een zwak punt bij komedies, sommige (natuur)beelden van Algerije en Frankrijk compenseren dat wat. Wel een positief verhaal.


Krappe 3,5*


C'est la faute de la poire!

Apart verhaal met een paar onvolkomenheden er in zoals: de echtgenoot van Liliane wordt, ondanks dat hij voor haar zorgzaam lijkt, niet op de hoogte gesteld van de reis. Dat merkt hij pas als ze al is vertrokken. Haar voorbereidingen zijn blijkbaar ook langs hem heen gegaan. Dat komt als een verrassing. Pas achteraf blijkt uit opmerkingen dat hij voor hun overleden zoon een autoritaire vader was. Of: de gevolgen van de taalbarrière worden wel getoond, maar die zouden eigenlijk erger moeten zijn.


De film moet op gang komen, weet vooral pas na circa het eerste halfuur te boeien als Liliane eenmaal in China is aangekomen. Je kan merken dat de regisseur vanuit zijn eigen achtergrond bij dat deel van de film is betrokken. De directe beelden van de dagelijkse Chinese cultuur werken aantrekkelijk.


Misschien is het voor sommige filmliefhebbers moeilijker "contact te maken" met deze film, omdat de hoofdpersoon al wat ouder is. Desondanks een aangename kijkervaring.