Voyage en Chine (2015)

Apart verhaal met een paar onvolkomenheden er in zoals: de echtgenoot van Liliane wordt, ondanks dat hij voor haar zorgzaam lijkt, niet op de hoogte gesteld van de reis. Dat merkt hij pas als ze al is vertrokken. Haar voorbereidingen zijn blijkbaar ook langs hem heen gegaan. Dat komt als een verrassing. Pas achteraf blijkt uit opmerkingen dat hij voor hun overleden zoon een autoritaire vader was. Of: de gevolgen van de taalbarrière worden wel getoond, maar die zouden eigenlijk erger moeten zijn.


De film moet op gang komen, weet vooral pas na circa het eerste halfuur te boeien als Liliane eenmaal in China is aangekomen. Je kan merken dat de regisseur vanuit zijn eigen achtergrond bij dat deel van de film is betrokken. De directe beelden van de dagelijkse Chinese cultuur werken aantrekkelijk.


Misschien is het voor sommige filmliefhebbers moeilijker "contact te maken" met deze film, omdat de hoofdpersoon al wat ouder is. Desondanks een aangename kijkervaring.

Yolande Moreau, zoals meestal met een verwarde haartooi, is de verdrietige moeder die in de liefde en affectie die haar verongelukte zoon mocht ervaren in het verre China, de nodige kracht vindt om haar leed te verwerken en meer nog, haar verdere leven erop af te stemmen ipv terug te keren naar een verstoord huwelijk.
Eigenaardig maar de film maakt eigenlijk niet zoveel emotie los maar de cineast laat het drama ineenvloeien met de aandacht die naar lokale geplogendheden en cultuur gaat, wat best geslaagd en interessant uitvalt.
Markant zijn de passages met de administratieve rompslomp in het thuisland en dat bij Yolande, boven het rumoer uit, een chanson van Jacques Brel opviel is beste sympathiek : beiden werden in Brussel geboren.
Ver van een topfilm, maar al bij een behoorlijk.