Meningen

Redelijk acceptabele feelgoodmovie, misschien ook echt wel iets voor deze tijd van het jaar.

Pluspunt is daarbij het gegeven van drie hoofdrolspelers die hun best doen: naast Leonardo en Tom,. zet Christopher hier een goede prestatie neer. Onbegrijpelijk dat de echte Frank Abagnale met zijn acties relatief zo lang heeft kunnen doorgaan, temeer daar hij niet echt voor de meest voor de hand liggende, gemakkelijkste beroepsgroepen heeft gekozen om zich in binnen te dringen. De film geeft uiteraard een geromantiseerde versie van dat "binnendringen" weer. Er zitten een hele reeks komische elementen in deze film, die elementen zijn hier al vaker genoemd. Een niet zo vaak genoemde is het contrast tussen de milieus, waarin de door Leonardo gespeelde Frank Abagnale zich graag beweegt, met de versleten kantoren en hotelkamer waar de FBI genoegen mee moet nemen.

In ieder geval een voldoende voor de filmversie van dit verhaal.

Markant neergezet portret van hoe een Aboriginal onder blanke wetgeving probeert te overleven in zijn eigen land. Opnieuw een sterke rol van David Gulpilil, die bovendien medeverantwoordelijk is voor het script. De cultuurclash wordt door hem goed tot uitdrukking gebracht. Het zware thema wordt net iets luchtiger door typische staaltjes van Australische humor. De pijnlijke manier, waarop sommige leden van de oorspronkelijke bevolking wegvluchten in de alcohol, komt ook aan de orde. Het einde, waarin Charlie alsnog instemt zijn kennis over te dragen aan de jongere generatie, is gelet op de omstandigheden gematigd positief.


Bizar detail is dat deze film voor een deel het leven van Gulpilil zelf beschrijft, los van zijn band met zijn cultuur. Huiselijk geweld door dronkenschap heeft hem enige tijd in de gevangenis van Darwin laten doorbrengen. Sinds die tijd heeft hij alcohol afgezworen. In de film wordt Charlie verteld dat hij geen contact mag hebben met mensen die alcohol gebruiken. Zijn reactie is dat iedereen in Australië alcoholist is, dus ook de politie. Die mag dus ook geen contact meer met hem hebben.

Een reactie hier: “Want hij heeft geen enkele reden om alles te verzwijgen tegenover de FBI!”

Kinderen reageren niet rationeel.

Als je verder ziet hoe zijn gezin door een nogal cynische agent (die de rest van de film ook cynisch blijft) direct in de allereerste scenes op een bepaalde ontactische manier wordt weggezet in de categorie van de "minvermogenden", zou je als puber voor minder gaan dwarsliggen … … daarbij komen dreigementen uit bepaalde hoek aan zijn adres.

De film heeft een aantal komische elementen. Jason, die hoe dan ook bij het clubje van Roy wil horen, maar met vragen als “You still want the donuts” en later een nieuwe haardracht en een nieuw accent zich niet al te populair maakt. Roy met zijn “I never liked that cow” over een omroepster en verder zijn verhouding met Reggie Love, om maar iets te noemen van zijn totale optreden in deze film. Barry “The Blade” Muldano, die een net iets te fraaie prestatie neerzet. Een acteur, bij een televisie in een ziekenhuis, die overacteert, hoe je in het bijzijn van een puber moet acteren dat je overacteert. Een maffialid, die de binnenkant van een koelkast mag inspecteren.

Een mystery is deze film niet, er zijn wel enige thriller-elementen. Het komische aspect wordt ten onrechte niet benoemd. Wel een voldoende voor deze film vanwege de uiteindelijk geboden ontspanning.

Sprookjesachtig en droomachtig verhaal, waarbij je in het geheugen dwaalt van Ana; een kind dat door haar jeugd geobsedeerd is geraakt door vragen van dood en leven. Opmerkingen en gedrag van volwassenen gaan daarbij een eigen leven leiden in haar gedachten, realiteit en fictie lopen door elkaar heen gedurende de film.
De actrice Ana Torrent zet een solide rol neer als de elfjarige Ana, middelste van drie kinderen. Haar droeve en expressieve ogen bepalen de sfeer, de zeldzame keren dat ze glimlacht vallen direct op en breken dan het moment. De rollen van haar twee zusters Irene (de oudste) en Maite (de jongste) worden ook goed vertolkt.
Haar overleden moeder had als pianiste een vrijer leven kunnen leiden, maar koos door faalangst voor een huiselijker leven. Haar later overleden vader was een vrijwilliger aan het Russische front voor het Spaanse leger. Hij voert de wens van zijn vrouw uit haar zus, de tante van de kinderen dus, als voogdes te benoemen. Die tante wordt nu ook weer niet echt streng neergezet, maar zit met het probleem dat ze een liefdevolle moeder moet vervangen.
De stemming, het ritme, van de film lijkt soms te worden doorbroken door bepaalde tussenbeelden. Daarin geeft een volwassen Ana commentaar op haar jeugd. Dat pakt niet helemaal goed uit. De politieke metafoor met het Spanje van 1976 en eerder is een extra. Ondanks die dubbele bodem, lijkt het toch alsof er iets meer verhaal in de film had kunnen zitten. Desondanks een ruime voldoende.


Cría cuervos y te sacarán los ojos.
Een Spaans gezegde. Dit wil zoveel zeggen als: “breng raven groot en ze pikken je de ogen uit”. Een omschrijving voor opvoeders, die geen geluk hebben met de opvoeding van hun kinderen. Vreemd genoeg lijkt dat beeld niet helemaal aan te sluiten bij de film zelf, het "potje met de inhoud" even daargelaten.