Charlie's Country (2013)

Sinds 28 mei in de bioscoop (Cinemien)

Krijgt 4* van De Volkskrant, NRC, Het Parool, De Filmkrant

En terecht! Heerlijke acteur, goed gemikte humor en een sterk plot die navrant realiteit is (en zelden onder de aandacht wordt gebracht).

Interview: Rolf de Heer over Charlie's Country - VPRO Cinema

Acteur David Gulpilil levert een erg bijzondere tour de force af. Gaat hier heel diep. Erg aangrijpend om te zien en te ondergaan. Zeker vanaf het moment dat hij zich terugtrekt en zijn plek in deze wereld niet kan vinden. Koude rillingen.

Aantal ijzersterke scenes inderdaad. Aangrijpend, zo'n naar de marge verdrongen bevolkingsgroep, die hunkering naar het verleden, cultuur, dat niet kunnen aarden. Prachtig doorleefde kop heeft deze man, zeg.

Markant neergezet portret van hoe een Aboriginal onder blanke wetgeving probeert te overleven in zijn eigen land. Opnieuw een sterke rol van David Gulpilil, die bovendien medeverantwoordelijk is voor het script. De cultuurclash wordt door hem goed tot uitdrukking gebracht. Het zware thema wordt net iets luchtiger door typische staaltjes van Australische humor. De pijnlijke manier, waarop sommige leden van de oorspronkelijke bevolking wegvluchten in de alcohol, komt ook aan de orde. Het einde, waarin Charlie alsnog instemt zijn kennis over te dragen aan de jongere generatie, is gelet op de omstandigheden gematigd positief.


Bizar detail is dat deze film voor een deel het leven van Gulpilil zelf beschrijft, los van zijn band met zijn cultuur. Huiselijk geweld door dronkenschap heeft hem enige tijd in de gevangenis van Darwin laten doorbrengen. Sinds die tijd heeft hij alcohol afgezworen. In de film wordt Charlie verteld dat hij geen contact mag hebben met mensen die alcohol gebruiken. Zijn reactie is dat iedereen in Australië alcoholist is, dus ook de politie. Die mag dus ook geen contact meer met hem hebben.

Aardige film over een Aboriginal die het zat is om volgens de norm van de blanken te moeten leven en daarop in zijn eentje de bush intrekt. Het gaat soms wat traag en het einde vond ik niet zo sterk maar de film in zijn geheel is toch best redelijk. Schrijnend om te zien hoe schandalig men met de Aboriginals omgaat, in hun eigen land nota bene! Hier wordt (terecht) getoond hoe er met een andere cultuur wordt omgegaan en er afgedwongen wordt dat de Aboriginals zich aan de westerse cultuur aanpassen. Er wordt prima gespeeld door Gulpilil.

Ik kwam er later pas achter dat Gulpilil die jonge aboriginal speelt in Nicolas Roegs Walkabout...

Gulpilil is de 'knuffel-Aboriginal' van de westerse cinema.

Het is in ieder geval niet zijn enige film.

Film >> Cast en crew >> David Gulpilil

Er zijn er meer.

Ik neem aan dat je het zo niet bedoelt maar het komt nu wel een beetje denigrerend over.

Hij heeft zichzelf opgewerkt, de Engelse taal geleerd, is actief voor de Aboriginal community (ook weer niet zo knuffelig), als schrijver. De filmwereld moet je ook liggen, of je nu Aboriginal of westers bent. Het is hem niet allemaal komen aanwaaien of in de schoot geworpen.

Dit is de zoveelste film waarin regisseur Rolf de Heer het lot de Aboriginal, zijn stokpaardje, behandeld. En onderwerp dat hij mijn inziens uit den treure behandeld heeft en daardoor met deze film een behoorlijk uitgekauwde indruk achterlaat. Omdat het lot van de oorspronkelijke Australische bewoners vergelijkbaar is met dat van de Indianen in Amerika, heeft De Heer ons absoluut niets nieuws meer te vertellen.

Ik bedoel het zoals ik het bedoel. net zoals Ali B. onze nationale knuffel-Marokkaan is.

Of het nu de zoveelste film is van de Heer over the outback, aboriginals of Australie....

....ik vond hem top.

Dit onderwerp, de ontheemding van een volk en omgang met westerse manieren is iets dat niet makkelijk wegkijkt in Australië. Prachtig en treurig hoe een beeld van een subcultuur van dronkaards, zwervers, in het hedendaagse Australie neergezet wordt.

The Christians zongen er all over in Beds are Burning en zoals de film laat zien hebben ze nog steeds niet allemaal een plekje in de nieuwe werkelijkheid.

Overigens is de authentieke Aboriginal cultuur een erg interessante waar het begrip leider onbekend is en over het DNA van de aboriginals valt en wordt nog vanalles over onderzocht.

Ten Canoes is ook een must see.

Ben even gaan checken inderdaad...weer wat kijkvoer erbij ook The Tracker wil ik nog zien.

Ijzersterke prestatie van David Gulpilil in een harde film die het universeel thema aansnijdt hoe mensen aan hun grond, gewoontes en geloof hechten en bij kolonisatie, bezettingen of wat dan ook als hun vrijheid wordt beknot, zich gaan verzetten.

Mooie fotografie in deze film die doorheen de miserie van de aboriginals wat natuurlijke lach brengt en ook een mooie, rustige soundtrack.

Zag reeds een 4-tal films met David Gulpilil, maar hier is hij toch het indrukwekkendst, al viel hij ook al op in 1971 in "Walkabout".

(Gezien op 24/08/17)

Het verliezen van de eigen identiteit van een volksgemeenschap is een drama. Ook de Aboriginals hebben dit moeten ondergaan. Lovenswaardige pogingen van de overheid ten spijt is hun thuis hun thuis niet meer.

De film wil goedmoedig zijn, maar de onderliggende woede is groot. Drank en drugs lossen niets op.

Mensen die ongewild tussen twee culturen vallen hebben het bijzonder zwaar ...

David Gulpilil zet een onvergetelijke figuur neer (deels autobiografisch?).

De moeite waard om te bekijken!

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Goed beeld...

Goed achtergrond geluid/muziek, geen

Dolby Digital aanwezig...

Mooi portret die de koloniale onderdrukking van de Aboriginals toelicht via opgelegde culturele maatschappelijke gebruiken die voor ons blanken zo evident zijn. Rolf de Heer heeft wel wat met de Aboriginals gezien zijn twee andere films 'Ten canoes' en 'The tracker' er ook over gaan, nog niet gezien overigens, maar zeker om te onthouden.

De film wordt verhaald vanuit het standpunt van Charlie, een Aboriginal die het moeilijk heeft zich aan te passen of neer te leggen met het verdrukken van zijn cultuur en gemeenschap. Zijn onderdrukte woede is altijd en overal voelbaar. Maar het zijn niet louter de blanken, maar ook de drank die de community in een neerwaartse spiraal houdt. Back to nature versus the civilisation, het is een steeds terugkerend dilemma. Charlie's country is een mooie serene film geworden, eentje om bij stil te staan. David Gulpilil zet een prachtrol neer. Wat een karakterkop ook!

Ten canoes is er eentje die ik op mijn lijstje moet zetten...