Meningen

Aantrekkelijk weergegeven en karakteristiek Frans drama met bijzondere vertolkingen van Albert Dupontel en Cécile de France.


Tegen de achtergrond van een verzekeringsclaim van een stuntman, Marc Guermont, die tijdens filmopnamen voor een Duitse producer een ongeluk heeft gekregen, wordt weergegeven hoe mensen zichzelf wederzijds (opnieuw) ontdekken en ontplooien in contacten met de ander. Die ander is hier de claimbehandelaar van de verzekeringsmaatschappij, Florence Kernel.
De mentaliteit van die maatschappijen bij grotere claims komt wel aan de orde, maar vormt niet het hoofdthema.


De verbindende factor tussen de hoofdpersonen, is de liefde voor pianomuziek.
Marc probeert Florence daarnaast te interesseren voor zijn liefhebberij paardrijden, of probeert haar in eerste instantie misschien uit te testen en te kijken hoe ver hij kan gaan.
Die muziek vormt een prima achtergrond. Het paardrijden leidt tot een aantal bijzonder mooie (natuur- en andere)scènes in de omgeving van Bretagne / Pays de la Loire.


Vreemd detail: de stuntman Marc krijgt zijn ongeluk bij de opnamen voor een (fictieve) film in de, zo te zien, Napoleontische tijd. Dat lijkt, in tegenstelling tot En Équilibre zelf, geen solide film te worden ... ... , maar dat is hier niet van belang.


Knap en sfeervol werk, inderdaad.


Verder heeft Denis Dercourt een positieve verhouding met pianomuziek, gezien La Tourneuse de Pages (2006) ook door hem is geregisseerd. Zijn moeder is pianolerares.

Zeer mooie beelden, deels ook in oranje/gele honingtinten, waarin de (droom)wereld van een kind wordt beschreven. Deze Ana vervult de hoofdrol, met daarnaast als goede tweede haar zus Isabel. De ouders komen wel aan bod, maar niet op de voorgrond. De relaties tussen de ouders zelf (de moeder lijkt een minnaar te hebben, maar dat wordt niet al te expliciet uitgewerkt) en tussen ouders en kinderen zijn niet direct duidelijk, ook al omdat er weinig wordt gesproken in de film.


Net zo goed als Ana de wereld om haar heen mag zien te begrijpen, wordt een flink deel van de interpretatie van het verhaal aan de toeschouwer overgelaten. Die laatste krijgt daarbij met de nodige symboliek te maken, die gelukkig niet kant-en-klaar wordt geserveerd met complete toelichting of nadere verduidelijking erbij.


De rol van Ana wordt voortreffelijk gespeeld door Ana Torrent, die drie jaar later opnieuw positief zou opvallen in Cría Cuervos (1976). Haar grote, open ogen en serene gezicht bepalen ook hier de sfeer.
Volgens de eindgeneriek is de film opgenomen in het dorpje Hoyuelos in de provinvie Segovia, Spanje. Met het landschap er omheen, een perfect decor,
De regisseur Víctor Erice heeft de titel "de geest van de bijenkorf" ontleend aan een opmerking in een natuurboek uit 1901 van de Belgische schrijver Maurice Maeterlinck. De verdere aansluiting tussen film en titel wordt hierbij eveneens aan de toeschouwer overgelaten.

Een hele sfeervolle film, waarbij het niet direct duidelijk wordt welke kant het opgaat. Mooie beelden, waarbij er soms een onbehagelijk gevoel ontstaat vanwege de vergelijking met de materiële (!) rijkdom hier. Uiteindelijk moet de vrede weer van de kant van de vrouwen komen. Met medewerking van plaatselijke imam en predikant. De titel wordt zeer laat in de film duidelijk. Het thema blijft helaas actueel.

Goed weergegeven persoonlijk drama, op kleine schaal binnen het Palestijns-Israëlisch conflict zonder dat laatste hier echt te tonen, met een sterke rol voor Hiam Abbass. Metafoor van het conflict, waarbij tevens getoond wordt hoe mensen vermalen kunnen worden door juridische molens.

De onmacht van de hoofdpersoon gedurende de gewone perioden van het verhaal maar ook tijdens de zittingen, alsof ze wel spreekt maar niet gehoord wordt, is duidelijk zichtbaar.