Meningen

"We hebben weer een nieuwe rol voor je. Deze gaat ove..."
Anniek Pheifer: "Ik doe het."

Nee, dit was het niet voor mij. Een saaie vertelling met veel herhaling, matige 'grappen', 'woke'-elementen en tenenkrommend acteerwerk.
Het eerste half uur vond ik het nog wel interessant en bij vlagen grappig. Maar algauw is het originele eraf en begint het langdradig te worden. Het moddert maar door zonder dat er echt nog iets interessants gebeurt.

Maar vooral dat acteerwerk. Ik weet niet of dat kwam doordat het een toneelgroep was (zo ja, dan moet ik daar voortaan maar op filteren), maar het was gewoon niet overtuigend. De teksten voelden opgelezen en de grappen geforceerd.
Dat geldt niet voor iedereen overigens. Angela Schijf deed het erg goed (ondanks dat haar typetje snel in herhaling viel) en ook Bruno Vanden Broecke speelde goed. Maar beiden werden tegengehouden in hun prestaties door de matige tegenspelers.
Het zal misschien aan het script gelegen hebben. Een aantal acteurs zag ik namelijk gisteren nog in The Spectacular. Daar deden ze het vele malen beter.

Een futuristische setting is natuurlijk de perfecte gelegenheid om lekkere moderne elektronische of experimentele muziek in je film op te nemen. Maar nee, je werd tot vervelens toe bestookt met 3FM-/Lowlands-nummers en pianospel.

Hoe dan ook, na een tijdje had ik het wel gezien en was ik blij dat de film afgelopen was. Maar niet voordat er nog een soort zweverige preek via de voice-over werd gehouden. Geen idee waar dat op sloeg.

Zonde eigenlijk, de potentie was er wel. Mooie locaties, mooie belichting en aankleding. Alleen als je dan geen inhoud hebt, komt er natuurlijk geen topfilm.
Wie een soortgelijke opzet wil zien die wél geslaagd is, kan ik de series Humans en het origineel Real Humans aanbevelen.

3,5/10

"I accept your apologies"

Lekker filmpje.

De film begon rustig en het duurde even voordat ik er goed in zat. Daarna wordt de spanning geleidelijk aan steeds verder opgevoerd. De gebeurtenissen waren zo dat je steeds iemand anders geloofde. Eerst dacht je dat Howard een psychopaat was, maar die gehavende vrouw aan de deur leek zijn beweringen te staven. Tot Michelle de spullen van Megan aantreft... enzovoort. Een vleugje humor hier en daar deed het ook goed.

De montage en de soundtrack vond ik erg goed. Vooral die stukjes waarbij het geluid volledig wegvalt geven een sterk effect. Ook de "schrikeffecten" waren sterk. De crash in het begin en de geweldige scène waarin Emmett wordt afgeknald waren heerlijk onverwacht. Ik verwachtte nog een mega-explosie van de bunker, maar die liep uit.

Dan het laatste gedeelte. Ik snap dat dat niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Ik had van tevoren de originele Cloverfield gekeken, dus ik was al berekend op monsters en dergelijke.
Ik vond het best wel wat hebben, maar het leek wel een beetje afgeraffeld. Michelle die het makkelijk lukt om uit de klauwen van het monster te blijven. Het gasmasker dat alles helemaal tegenhoudt. Toevallig de ingrediënten voor een molotovcocktail in de auto heeft liggen. En daar waar tanks, raketwerpers en zelfs het platbombarderen van een heel stadsdeel niet genoeg waren in de eerste film, was hier een brandende wijnfles genoeg om het monster krijsend tot ontploffing te brengen.
De ontvoerings-/incest(?)zaak die aan het licht was gekomen werd daarnaast totaal overboord gegooid. Zo bedoeld of toch niet helemaal goed uitgewerkt? Ten slotte vond ik het einde net iets te cheesy, maar laat wel ruimte over voor een nieuw deel.

Kortom: het eerste gedeelde deed zijn werk goed. Het tweede gedeelte kon mij ook zeker bekoren, maar riep toch een aantal kritiekpunten op. Desondanks heb ik me wel gewoon vermaakt, en dat is voor mij het belangrijkst.

8/10

Na begin dit jaar Utøya 22. Juli ook deze in de bioscoop gezien in het kader van de tijdelijke vertoning, en helaas een dikke tegenvaller.

Die eerstgenoemde film hield me van begin tot eind in z'n greep, maar dat was bij deze film helemaal anders. Deze begon goed, maar na een halfuurtje (gok ik) was het aanslaggedeelte voorbij en verzandde de film in een langdradige en totaal niet boeiende standaard CBS-achtige drama. Het moddert maar een beetje door zonder dat er echt iets interessants gebeurt. Tegen het einde met de getuigenissen leeft het weer wat op, maar toen had ik er al geen zin meer in. Het waren 143 heel lange minuten.

Ik had toch wel wat beter verwacht van Greengrass; de Bourne-films en Captain Phillips zijn toch stuk voor stuk goede films die ook van begin tot einde wisten te boeien.

Hetgeen gebeurd is, is natuurlijk verschrikkelijk, maar ik vond dat Utøya 22. Juli die gevoelens veel krachtiger overbracht. Geen idee wat het doel van deze film zou moeten zijn.

Dan nog een aparte alinea over de Nederlands ondertiteling...

Wat een onrustige, slordige puinzooi was het weer, zoals we wel van Netflix gewend zijn.

Zinnen die veel te snel uit beeld verdwijnen, soms al vóórdat de acteurs zijn uitgesproken. Zinnen die midden in de dialoog (!) uit beeld verdwijnen voor beeldtitels die totaal niet relevant zijn. Zinnen onnodig veel opgesplitst zodat de vertaling niet meer overeenkomt met de uitgesproken dialoog en gewoon onduidelijk wordt. En verder nog gewoon taalfouten en slordigheden.

Ik had gehoopt dat ze voor de bioscoopvertoning wel een professional erop zouden zetten. Dit is een schande voor het ondertitelvak.