Meningen

Zaterdag gezien in IMAX 3D, was toch best weer een audiovisueel spektakel. Alles was mooi vormgegeven en zag er gewoon gelikt uit. De sfeer deed me een beetje denken aan de Deux Ex-games. Goede soundtrack ook van Nederlandse bodem. Het verhaal en de opzet hebben we al vaker gezien, maar dat maken de andere aspecten goed. Ik kijk al uit naar het tweede deel.

Wat betreft de 'ondertitelrubriek': Warner Bros als distributeur, dus weer een kansloze Amerikaanse-sjabloonvertaling waarin alles zo kort mogelijk in beeld moet staan. Soms lette ik op het beeld, wilde ik gaan lezen en was het al weer weg. Door de beperkte tijd en ruimte ook veel telegramstijl, wat gewoon zonde is. De vertaalster ken ik van andere, prima vertaalde series/films. Jammer dat ze hier ogenschijnlijk niet zo veel invloed kon uitoefenen. De titels verdwenen dit keer wel precies op de beeldwissels. Het kan dus blijkbaar wel.

Hmm, hier had ik meer van verwacht - of gehoopt.

Gisteren de eerste film nog eens bekeken, en die zat toch een stuk beter in elkaar. Die film wist veel beter de spanning op te bouwen en daarmee te spelen/fluctueren.
Af en toe wat weggeven over de moordenaar, heel dichtbij lijken en dat hij dan toch ontglipt. In het vervolg werd daar veel minder mee gedaan. (Deel 1 ging op een gegeven moment ook wel slepen, daar niet van.) Nu had je één keer een klopjacht op de daadwerkelijke moordenaar - pas helemaal aan het einde - en toen opeens afgelopen. Daarvoor was er zelfs een heel lange tijd geen enkele kill of überhaupt aandacht voor de moordenaar. En dan die zijplots zoals met die verslaafde zus...

Ik weet niet wat het is, maar deze film ontbeerde een beetje muzikale begeleiding of zo. Het voelde soms als niets meer dan scènes die achter elkaar waren geplakt, met af en toe wat score eronder, maar soms heel lang ook niet. De grappen, die zeker leuk waren, landden vaak ook niet echt goed, een beetje in de leegte of zo. Het acteerwerk viel me nog mee, dus misschien toch iets met de montage.

Positief waren de mooie beelden, vooral in het donker. Dat neon in de stad blijft toch prachtig om naar te kijken. Des te jammerder dat hij hier (Cinema The Pulse) op een 2K-projector gedraaid leek te worden; je kon de pixels duidelijk zien. Als de mogelijkheid er is, zou ik voor Dolby Cinema kiezen.

Bij de VFX-shots viel het me op dat die schokten, alsof ze in de verkeerde framerate waren aangeleverd en geforceerd op 24 fps erin gemonteerd. Dat was in Prooi ook zo, dus jammer dat dat nu nog steeds het geval was.

De scènes tegen het einde (met die speciale eenheden, waarbij die boot gelanceerd werd, en later die zwemwedstrijd) deden me trouwens erg denken aan Sous la Seine (2024).

Prooi en Sint vond ik overigens erg vermakelijk, dus ik vind het oprecht jammer dat ik deze niet minstens zo goed vind. Hopelijk dat hij het qua bezoekersaantallen wel goed doet, dat gun ik Dick zeker.

Zo, daar heb ik nu spijt van.

Vaak zijn de films die als "is helemaal geen horror!!" worden bestempeld wat eng aandoende thrillers of psychologische horror. Daar ben ik veel meer van dan jumpscares en gore en dergelijke, dus meestal ga ik ze dan júist kijken en vind ik ze best goed.

Maar dit was geen van dat alles. Niets kwam ook maar in de buurt van 'eng' of 'spannend'. Ik vond de film erg onsamenhangend en voorspelbaar/clichématig. Het belerende toontje was inderdaad duidelijk merkbaar, en begon op een gegeven moment storend te worden. De twist kon de boel dan ook niet meer redden.

Filmtechnisch waren toch het begin en het einde van de film het beste. Mooi in beeld gebracht met mooie muziek, ook hoe Victoria zich heeft vrijgevochten met de slow-motion en het vliegtuig. Jammer dat daar 100 saaie minuten tussenin zitten.

Lekker grimmig sfeertje dat de hele film bleef hangen. Goed acteerwerk en verhaal. Vooral de soundtrack was erg vet; lekkere oldskool beukplaatjes. Paste er op de een of andere manier heel goed bij.

Helaas werd het nergens écht spannend of pakkend. Het keek goed weg, maar ik had nooit echt een wauw-gevoel.

6,5/10

Ja, JA, wat was dit goed!

Heel positief verrast door deze film. Enemy en Sicario vond ik mwah, maar zo'n bioscoopervaring als met Arrival heb ik sinds Interstellar niet meer meegemaakt. De spanning was de hele film voelbaar; er hing zo'n mysterieuze sfeer dat je gewoon de film in zoog en je continu nieuwsgierig hield naar wat er komen ging.

Eigenlijk deed deze film alles op alle vlakken goed. Vooral bij de eerste "ontmoeting" met de wezens werkten alle facetten van de film perfect samen: de spanning, de nieuwsgierigheid, het verhaal, het acteerwerk, de beelden en de sublieme soundtrack van Jóhann Jóhannsson. Ik heb oprecht medelijden met de mensen die de gelekte screener op hun laptop hebben gekeken. Dit is écht een bioscoopfilm.

De film liet me gewoon niet meer los. Het gevoel van hoe zeer ik in het verhaal werd meegenomen kan ik moeilijk omschrijven. Het moment dat het kwartje viel en de afloop zorgden ervoor dat ik met open mond naar de aftiteling zat te staren.

Ondertiteling was prima. Ook leuk gedaan die zwarte ondertiteling tijdens de "communicatie" met de wezens.

Sprakeloos. Een dikke 5 sterren.

Ahh, een film als deze had ik echt even nodig. Na een drukke week gewoon even iets luchtigs om de zinnen te verzetten.

Een geweldig leuke film met heerlijke droge humor en situaties, en veel verwijzingen en knipogen naar filmklassiekers (bijv. T2) zodat het ook voor volwassenen (of misschien wel: juist voor volwassenen) leuk is. Meermaals hardop gelachen.

Grappige momenten, spannende momenten, ontroerende momenten, wat plotwendingen, leuke en gevarieerde muziek, alles kwam wel voorbij. Mooie animaties en modellen met veel detail die niet onderdoen voor een gemiddelde Pixar- of Dreamworks-productie.

Vorige week deel 1 gezien maar die vond ik te hak-op-de-tak en lastiger te volgen. Deel 2 had juist een logisch verhaal en was goed te volgen (al kan dat natuurlijk ook komen door klein schermpje vs. groot bioscoopscherm).

Gaat deze film Oscars winnen? Natuurlijk niet. Maar het is al weer even geleden dat ik me zo heb vermaakt met een film. Vandaar m'n score.

Beide delen overigens gezien in de originele Franse versie; geen idee hoe de NL nagesynchroniseerde versie is.

Als Seagal-fan moest ik deze natuurlijk zien. Helaas was het niet wat ik ervan verwacht had.

De aikido-moves waren inderdaad goed, maar ik vond alles eromheen te langdradig. Er gebeurde gewoon te weinig en niks spannends, weinig actie. Verder te veel spiritueel geneuzel en tenenkrommende Engelse dialogen van de Aziatische acteurs. Als zij louter hun moedertaal hadden gesproken, was dat beter geweest.

Nog een paar pluspunten voor de mooie beelden hier en daar, maar meer kan ik er echt niet van maken helaas.

Het zag er in Dolby 3D HFR weer adembenemend mooi uit, maar inhoudelijk viel het behoorlijk tegen. Zeer langdradig en voortkabbelend, goedkope plot-aspecten (de tegenstander uit de eerste film is gekloond en is nu weer de tegenstander... kom eens met wat originelers. En dan ook nog eens de tegenstander op het einde, na 3 lange uren, gewoon levend laten weglopen zodat hij in de volgende film waarschijnlijk weer de tegenstander wordt), en sterke personages uit de eerste film die opeens naar de achtergrond zijn verdwenen (Neytiri die deze film alleen maar weende en aijaijaijaijai deed).

Nee, ik had er toch meer van verwacht, en ik twijfel nu of ik deel 3 zal gaan kijken. Het verhaal was inhoudelijk ook zo dertien-in-een-dozijn dat ik het tegen die tijd waarschijnlijk weer ben vergeten.

Zo mooi als de beelden waren, zo lelijk was de ondertiteling. De stroboscoop op het technofeest afgelopen weekend flitste nog minder. De monden waren nog niet dicht of de titel was al weer uit beeld, soms nog eerder. Zinnen in meerdere titels opgedeeld zonder reden. Typische Amerikaanse praktijken. Zeer onrustig om bij te houden. Wel leuk gedaan dat de 'andere taal' een ander kleurtje en font had.