Alternatieve titel: The Voice of Hind Rajab, 29 januari, 12:24 uur
Dit is geen film die je kunt of moet beoordelen alsof het een reguliere speelfilm of documentaire is. De lage beoordelingen die hier worden gegeven, doen geen recht aan wat deze film probeert te zijn. The Voice of Hind Rajab is geen oefening in filmische perfectie, maar een pamflet: een aanklacht tegen onrecht, onmacht en de totale hulpeloosheid van gewone mensen die vastzitten in een fundamenteel onrechtvaardige situatie.
Het gaat hier over een werkelijkheid waarin soldaten — lees: een staat — menen dat het geoorloofd is om zonder enig aantoonbaar bewijs een auto met gewone burgers onder vuur te nemen, waaronder een onschuldig vijfjarig meisje, met als gevolg dat niemand het overleeft. Dat is de context. Wie die context negeert en zich vervolgens stoort aan vorm, toon of “emotionele betrokkenheid”, mist de kern volledig.
Om dan, zoals in een van de reacties hieronder, de emoties van Omar als “onprofessioneel” te bestempelen, getuigt van een schrijnende afstand tot de rauwe werkelijkheid. Als je dag in, dag uit geconfronteerd wordt met dood, wanhoop en menselijk leed, verliest het begrip professionaliteit zijn abstracte betekenis. Emotie is hier geen zwakte, maar een logisch en menselijk antwoord.
Deze film vraagt geen afstandelijke beoordeling, maar morele confrontatie. De film overstijgt de lokale situatie in Gaza. Het is vooral ook een aanklacht tegen elke oorlog waarin het internationaal humanitair recht geschonden wordt...
