Meningen

American Beauty pakt je aan het begin meteen bij de strot met een wat luguber filmfragment van de dochter van Kevin Spacey. Vervolgens volgt er trouwens een grappige introductie van Spacey zelf: 'This is my life'. Het was voor mij persoonlijk even inkomen in de film, maar vanaf het moment dat hij zijn leven om besluit te gooien, wordt het een dolkomische maar ook ontroerende film.

Vóórdat Spacey zijn leven omgooit is de film echter ook de moeite waard. De spanningen tussen hem en zijn vrouw leidden tot een aantal pijnlijke, maar erg grappige momenten (zoals op een feestje van de vrouw van Spacey). Het geweldige sarcasme waarmee Spacey de wereld en zijn omgeving zo nu en dan benaderd is ongekend.

Maar het beste komt dan natuurlijk nog. Het is geweldig wanneer Spacey aan de wiet en het trainen gaat. De wiet past bij zijn radicale omslag in levensstijl, het trainen doet hij vooral omdat hij graag een relatie wil met een vriendinnetje van zijn dochter. Het einde is zeer verrassend - een goede afsluiter van een geweldige film. Spacey is geweldig als de ultieme sarcast en onverschillige man.

Het is opvallend, maar ondanks dat-ie al wat verouderd is, lijkt The Breakfast Club voor mij erg actueel. Misschien omdat ik zelf een tiener ben. En waarschijnlijk vind ik het daarom ook zo'n geweldige film. Mijn leven is niet zo dramatisch als sommige van de jongeren die in deze film meespelen, maar de film heeft mij zeker gepakt.

Af en toe is de film misschien een tikje voorspelbaar, maar dat doet niets af aan de fenomenale acteerprestaties. En eigen is het ook maar een simpele film: hij speelt zich in zijn geheel af op één locatie, maar misschien is dat ook wel één van de sterkste punten van de film. Hoe dan ook, het is geweldig om te zien hoe de jongeren naarmate de film vordert steeds meer naar elkaar toe groeien. Vooral de verandering van de losbandige knul is wonderbaarlijk, maar tegelijkertijd prachtig. Daarnaast is 'Don't You (Forget About Me)' van de Simple Minds één van mijn favoriete songs aller tijden.

Het zat er natuurlijk héél dik in dat er uiteindelijk romances zouden ontstaan tussen de diverse mensen die in deze film rondlopen. Ik vind het echter wel een licht verrassing wie uiteindelijk met wie gaat. Eén van de leukste fragmenten uit de film vind ik wanneer ze met een paar man wiet gaan roken in de aula, het meest ontroerend vind ik wanneer ze met z'n vijven op de grond zitten en bespreken waarom ze er nu eigenlijk zitten.

Het is een close call tussen Forrest Gump en The Shawshank Redemption, maar ik denk toch dat de eerste het wint in mijn lijstje met favoriete films aller tijden. Hoe ironisch: beide films stammen uit 1994. Tom Hanks zet daarnaast mijn favoriete filmrol aller tijden neer als de verstandelijk beperkte Forrest Gump, die - ondanks zijn beperking - héél ver reikt in het leven.

Je wordt van het ene avontuur in het andere meegesleurd, en daarom vind ik de film zo mooi. En ondanks alle gebeurtenissen - het ene moment rent Forrest over een footballveld als sterspeler van het team, het andere moment red hij levens als soldaat in Vietnam - sneeuwt het geweldige verhaal nooit onder. En dat komt mede dankzij de geweldige Hanks.

Deze film heeft alles: een aandoenlijke hoofdpersoon, humor, actie, ontroering en geweldige filmmuziek. Ik heb soms het gevoel dat deze film nog wat ondergewaardeerd wordt, maar dat wordt rechtgezet door de hele reeks Oscars die hij heeft ontvangen en een plaatsje in de Top 20 van MovieMeter.

Een magistrale film en met recht mijn nummer 1. Nou wil het geval dat 'The Shawshank Redemption' niet zo vaak op de televisie wordt vertoond en ik de film zodoende pas +/- een jaar geleden ontdekte. Ik was bijvoorbeeld een beetje aan het kijken op deze site, www.imdb.com en ook de lijst met de 500 beste films aller tijden van 'Empire Magazine'. En overal zag ik dat 'The Shawshank Redemption' zeer hoog werd aangeschreven en ik heb ook al van andere mensen gehoord dat het een echte aanrader was.

Ik besloot dus deze film te downloaden en hem meteen maar te starten. De eerste vijf minuten van de film zeggen vaak nog niks, maar ik voelde meteen al een beetje dat ik een uitstekende film had gestart. Tim Robbins belandt onschuldig in de gevangenis, en je voelt meteen mee met dit personage. Eenmaal in de gevangenis aanbelandt wordt de film alsmaar beter en beter. De entree geeft in eerste instantie huiveringwekkende gevoelens en je denkt bij jezelf: 'Die Dufresne gaat het moeilijk krijgen in de gevangenis', en in eerste instantie is dit ook zo. Hij wordt gruwelijk behandeld door een paar medegevangenen.

Maar dan komt Morgan Freeman in beeld. Hij is al een tijdje de vertelstem, maar als hij echt in het verhaal wordt betrokken, ontdek je in hem een zeer warm personage dat je echt tot diep voelt door een weergaloze vertolking van Freeman. Hij tilt de film écht naar het niveau van een meesterwerk, hoewel Robbins het ook fenomenaal doet. Ook het verhaal is prachtig. De gebeurtenissen voltrekken zich dan wel in een traag tempo, je blijft meevoelen met de personages en er zijn enkele gebeurtenissen die je écht raken. Er zijn twee scènes die mij echt kippenvel bezorgden en dat zijn de scène waarin Dufresne en enkele medegevangenen na een lange dag op het dak zitten met een biertje in hun hand. Althans, de medegevangenen hebben een biertje, terwijl Dufresne op een afstandje op een gelukzalige manier toekijkt. Even later wordt hij echt betrokken bij de rest. De andere scène is het moment dat hij eindelijk zijn boeken krijgt... Die blik, dat gevoel dat je zelf ook krijgt van: eindelijk... Geweldig gedaan door niet alleen acteur, maar ook regisseur.

Al met al kan gezegd worden dat de film een diepe, zeer diepe indruk maakt op (denk ik) vrijwel iedereen die hem bekijkt. Deze film zal niemand onberoerd laten en is in mijn optiek gevoeliger dan bijvoorbeld het Romeo & Julia-verhaaltje van 'Titanic'. En last but not least wil ik nog de setting noemen. De vormgeving, locatie en aankleding is echt ontzettend goed gedaan en ademt helemaal de sfeer van eind jaren '40 waarin de film voor het grootste deel afspeelt. Absoluut de beste film aller tijden en voor zuurpruimen die aan komen zetten met 'The Godfather' dan toch zeker de allerbeste van de jaren '90.

Bij vlagen zeer angstaanjagende horrorfilm met een geweldige Jack Nicholson, maar een behoorlijk matige Shelley Duvall. Het is even inkomen, maar vanaf het moment dat ze écht alleen zijn in het hotel wordt het leuk. Het is fascinerd en tegelijkertijd huiveringwekkend om het kleine jochie op zijn driewieler te volgen door de gangen van het hotel. Het geluid van zijn wieltjes is perfect gemonteerd in de verandering van parket - vloerbedekking.

De regelmatig terugkerende meisjes zijn voorspelbaar (de eerste keer nog wel huiveringwekkend maar later steeds minder), maar het bezoek van Nicholson aan de Gold Room (ik geloof dat-ie zo heette) en zijn conversatie met de vroegere toezichthouder zijn luguber. De verandering van het personage van Nicholson is op zijn zachtst gezegd ook kippenvelopwekkend.

Vanaf het begin van de film lijkt Nicholson al een kille man, maar dat wordt naarmate hij vordert nog vele malen erger. Ik had verwacht dat de film zou eindigen in een typische 'slashermovie', maar dat dit niet het geval is vergroot de kwaliteit van de film. De achtervolging door het doolhof is angstaanjagend. Erg goede film.

In tegenstelling tot vele andere horrorfilms is The Silence Of The Lambs zéér ingenieus en complex in elkaar gezet. En dat zorgt ervoor dat het geen normale kijkervaring is. De meeste horrorfilms zorgen wel voor enkele schrikmomenten zonder dat er een echt verhaal achter zit. Deze film heeft juist weinig schrikmomenten, maar is één van de meest lugubere films aller tijden, denk ik.

En dat is met name te wijten - of te danken? - aan Anthony Hopkins, die een fenomenale rol neerzet als Hannibal Lecter. Echt geweldig gedaan. Ook Jodie Foster is uitstekend als politieagente die in eerste instantie nergens bang voor lijkt, maar uiteindelijk toch redelijk gevoelig blijkt voor de angstaanjagende gebeurtenissen. En dat is niet zo raar, want als je de film gezien hebt, gebeuren er toch een aantal huiveringwekkende dingen.

Zo is de autopsie van het lijk huiveringwekkend en behoorlijk ranzig. Ook aan het einde van de film, waar Hopkins eerst vastzit in een kooi maar weet te ontsnappen, zorgt voor angstaanjagende momenten. Al met al kan ik dit persoonlijk beschouwen als de beste horrorfilm aller tijden. Dat is in mijn ogen dus te danken aan drie factoren:
1. Anthony Hopkins
2. Jodie Foster
3. Het script