Meningen

Ben-Hur is wederom een klassieker die ik lang heb uitgesteld vanwege de speelduur. Van de week ben ik er eindelijk voor gaan zitten en het viel gelukkig best mee.

Wat om te beginnen opvalt is de cinematografie. Visueel vind ik dit (samen met The Bridge on the River Kwai) één van de mooiste films uit de jaren '50. Het is duidelijk te merken dat er veel geld in de productie is gestoken: de sets zijn werkelijk gigantisch en het aantal figuranten is in veel scenes enorm. Dit maakt de film al redelijk vermakelijk om naar te kijken. Het acteerwerk is dik in orde, en dan met name Charlton Heston.

De film bevat enkele zeer indrukwekkende (actie)scenes, waaronder die op de boot en de paardenrace. Het hoogtepunt van de film is zonder twijfel de paardenrace. Als ik ooit een top 10 ga maken van 'de beste scenes ooit', dan ga ik die scene er zeker weten in zetten. De paardenrace is indrukwekkend, zeer spannend, spectaculair en erg mooi gefilmd. Duidelijk het werk van een goede regisseur.

Wat voor mij persoonlijk minder was, was het hoge EO-gehalte. Ik ben atheïst en al dat gedoe over God en Jezus kon mij jammergenoeg niet boeien. Het is jammer dat de film hier te ver in doorslaat tijdens het laatste half uur. Wat mij betreft had de film op mogen houden na de paardenrace, dan had ik hem waarschijnlijk hoger beoordeeld.

Ben-Hur is een goed gemaakte film met prachtige beelden, goed acteerwerk en enkele zeer indrukwekkende scenes. De film is nogal lang, maar gelukkig wordt het nergens echt saai. Het hoge EO-gehalte is helaas wat minder, maar desondanks vind ik het een goede film.

Fraai naoorlogs drama

Veel oorlogsfilms spelen zich af tijdens de oorlog. The Best Years Of Our Lives speelt zich echter af ná de oorlog.

In de film worden drie personen gevolgd, die alle drie terugkeren van de Tweede Wereldoorlog. Bij terugkomst proberen ze hun oude levens weer op te pakken, maar dit gaat niet zo gemakkelijk.

Al Stephenson keert terug naar een flink gewijzigde familie. Fred Durry heeft een slechte baan en een vriendin waar hij niet echt van houdt. Homer Parrish heeft tijdens de oorlog zijn beide handen verloren.

De film bestaat dus uit drie verhaallijnen, de elkaar steeds afwisselen en op bepaalde momenten samen komen. Wat dat betreft was deze film zijn tijd ver vooruit, want in recente films als Crash gebeurt dit ook. De verhaallijn die het meest interessant is, is die van Homer Parrish. Het is hartverscheurend om te zien hoe hij en zijn omgeving met zijn handicap omgaan. Al Stephenson heeft voor mij persoonlijk de minst interessante verhaallijn, maar de andere twee hoofdpersonen maken dit meer dan goed. Alle drie zijn het erg menselijke personages die totaal niet worden neergezet als karikaturen.

The Best Years Of Our Lives moet het vooral hebben van het acteerwerk en de dialogen. Het acteerwerk is dik in orde. Opmerkelijk is dat Harold Russell (die Homer Parrish speelt) de meeste indruk maakt, en dat terwijl hij geen getraind acteur is. De andere twee hoofdpersonen, gespeeld door Fredrick March

(Al Stephenson) en Dana Andrews (Fred Durry), doen het ook erg goed. De dialogen zijn goed uitgewerkt en komen naturel over: nergens voelt het sentimenteel of gekunsteld aan.

De film duurt vrij lang, maar weet constant te boeien. Je leeft namelijk goed mee met de hoofdpersonages en hun problemen, en je hoopt dat ze hun oude leventje weer kunnen oppakken. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had vaak het idee alsof ik naar iets aan het kijken was wat echt gebeurd is.

The Best Years Of Our Lives is een zeer goed uitgewerkt naoorlogs drama met boeiende, menselijke personages en enkele zeer emotionele scenes. Een terechte winnaar van de oscar voor de beste film. Ik wou eerst 4* geven, maar nu ik er over nadenk is het een film die zeker meer verdiend. Ik geef 4,5*. Zeker voor herziening vatbaar.

Lang, saai en racistisch

The Birth of a Nation van D.W. Griffith wordt over het algemeen gezien als één van de eerste 'blockbusters'. Ook qua filmtechnieken was deze film vooruitstrevend. Dit is goed te merken in sommige scenes, zoals de scenes op het slagveld en de moord op Abraham Lincoln.

De meningen over The Birth of a Nation zijn nogal verdeeld. Op Rottentomatoes krijgt de film een waardering van 100% onder de filmcritici. De gebruikers waarderen de film een heel stuk minder met 56%. Op IMDb krijgt de film een 7.0. Voor een zogeheten 'filmklassieker' is dit erg mager. De mensen die positief zijn over de film zijn van mening dat deze van groot historisch belang is. Degenen die niet positief zijn over de film zijn van mening dat deze veel te racistisch is. Ik zelf behoor tot de laatste groep.

Het is best interessant om een film te zien die bijna 100 jaar oud is, voornamelijk door de scenes die ik hierboven al noemde. Daartegenover staat echter dat de film te lang, te saai en veel te racistisch is. De manier waarop zwarte mensen in deze film getoond worden kan gewoon niet. Ze worden neergezet als primitieve, onintelligente bruten. Daarnaast is het overduidelijk dat sommige zwarte mensen eigenlijk blanken zijn met zwarte schmink op. Dit is echt lachwekkend te noemen.

Wat daarnaast ook niet kan in mijn ogen is dat de Ku Klux Klan als 'de redders van Amerika' neergezet worden. Het feit dat deze film voor geruime tijd een introductievideo was voor nieuwe leden van de Ku Klux Klan, zegt wat mij betreft genoeg.

Al met al was het best interessant om een film te zien van bijna 100 jaar oud. De entertainmentwaarde is echter nihil. Naast het racisme vond ik The Birth of a Nation namelijk veel te lang en veel te saai. Het leek naar mijn gevoel niet op te houden. Vandaar mijn lage beoordeling.

Een film met een geweldige creepy sfeer. Het gebruik van licht en schaduw is briljant gedaan, evenals het camerawerk (zo wordt de moordenaar gefilmd in first person) en natuurlijk de mysterieuze telefoongesprekken. Dit draagt allemaal bij aan de sfeer, waardoor je tijdens de film heel nieuwsgierig raakt naar hoe het allemaal af gaat lopen. Ik vind hem alleen halverwege nogal inzakken, als er tijd wordt besteed aan minder belangrijke zaken. Desalniettemin heb ik mij prima vermaakt met Black Christmas.

Gisterenavond gezien, en dat was een lange zit (de director's cut). De film heeft een vrij traag verloop en er zitten een hoop scenes in waarin vrij weinig gebeurd, waardoor het niet allemaal even boeiend is. Aan de andere kant wordt in de film op een goede en realistische manier getoond hoe het leven is in een duikboot, en er zitten een paar spannende, memorabele scenes in. Das Boot krijgt van mij daarom toch een voldoende.

Luchtige western

De combinatie Paul Newman & Robert Redford blijkt, net als in The Sting, uitstekend te werken.

Butch Cassidy and the Sundance Kid is het bewijs dat je niet per se een goed verhaal nodig hebt om een geweldige film te krijgen. De film gaat over Butch Cassidy die met zijn vriend The Sundance Kid banken en treinen overvalt in het wilde westen. Na de zoveelste treinroof worden de twee achterna gezeten door een posse, en besluiten ze naar Bolivia te vluchten. In feite is het dus een grote achtervolgingsfilm.

Wat opvalt is dat de bandieten niet als typische slechteriken worden neergezet, maar echt als mensen. De film toont vooral de vriendschap tussen de twee bandieten. Het is dus niet alleen een western, maar ook een ‘buddy movie’.

De film is heel luchtig, in tegenstelling tot veel andere westerns. De dialogen zitten vol met humor en de chemie tussen Newman en Redford werkt heel aanstekelijk. Het is goed te merken dat de twee erg veel plezier hadden bij het meewerken aan de film. De persoonlijkheden van de twee werken ook uitstekend. Butch Cassidy is een bandiet die altijd zijn praatje klaar heeft staan. The Sundance Kid is daarentegen zwijgzaam, maar wel een zeer goede schutter.

Spanning is continu aanwezig. Gedurende de film worden Butch Cassidy en de Sundance Kid achterna gezeten door een posse. Deze posse geeft niet makkelijk op en maakt het voor de twee bandieten erg moeilijk om te vluchten.

De cinematografie mag er ook wezen: de film is een waar genot om naar te kijken door de prachtige landschappen die geregeld op het scherm getoond worden. Ook de muziek is een leuke toevoeging. Met name de scene waarin Paul Newman aan het fietsen is met zijn vriendin, met op de achtergrond het nummer ‘Raindrops Keep Fallin’ On My Head’, is een zeer leuke toevoeging. De scene kan voor sommigen overbodig lijken, maar in mijn ogen laat het juist de menselijkheid zien van de bandieten.

Een topfilm uit het geweldige filmjaar 1969. Geweldig vermaak van begin tot eind. Ik vind dit tot nu toe de beste western die ik heb gezien.