Meningen

Traag, traag en nog eens traag

The Deer Hunter is een film die mij op voorhand erg aansprak. In tegenstelling tot vele andere oorlogsfilms gaat de film vooral over de gevolgen van de oorlog. Dit gegeven pakte al erg goed uit in The Best Years of Our Lives, een film uit 1946 met hetzelfde thema. Helaas is The Deer Hunter een fikse tegenvaller voor mij geworden.

Wat mij om te beginnen niet bevalt aan de film is het enorm trage tempo. Dit is vooral het geval in het eerste uur. De film begint met een bruiloft van één van de vijf vrienden. Deze scene wordt echter veel te lang uitgesponnen en er gebeurt erg weinig qua karakter-introductie/-ontwikkeling. Het merendeel van het eerste uur bestaat uit mensen die als idioten staan te dansen. De dialogen zijn ook weinig verhelderend. Eén van de vrienden zegt bijvoorbeeld alleen maar “Fuckin’ A”. Vaak zijn de dialogen tussen de vrienden veel te chaotisch, omdat ze vooral door elkaar heen praten.

Na de bruiloft komt er wederom een veel te lang uitgesponnen scene waarin de vrienden gaan jagen. In deze scene zit een stuk waarin de vrienden gaan plassen, waarna vervolgens de auto voor de grap wegrijdt terwijl één vriend achter blijft. Wat dit stuk toevoegt aan de film is mij een raadsel.

Ik kan best begrijpen dat deze scenes bedoeld zijn om de vriendschap tussen de vrienden aan te tonen, maar dit had wat mij betreft een stuk korter gekund. Ik snap niet wat het nut er van is om ze op de bruiloft te zien dansen als idioten. Ik vind het niet erg als een film langzaam zijn personages introduceert (zoals in Le Salaire de la Peur en The Treasure of the Sierra Madre), maar in deze film gebeurde er naar mijn gevoel veel te weinig qua karakterontwikkeling. Ik kon totaal niet met de personages meeleven.

Als drie van de vijf vrienden eenmaal in Vietnam zijn is de film al één uur en 10 minuten bezig. Dat is nog eens een traag begin! Als de vrienden vervolgens gevangen zitten in het Vietcong-kamp begint de film pas echt. In het kamp hangt een hele goede, nare sfeer en de Russische Roulette-scenes zijn zenuwslopend. Jammergenoeg is het stuk in het Vietcong-kamp vrij kort gehouden (20 minuten). Ik had hier graag meer van wilen zien.

Na deze scene gaat de film weer verder in een ongelofelijk traag tempo. De scenes waarin Robert DeNiro thuis komt zijn helaas ook niet zo bijster interessant, op de jachtscene na. Deze scene bevat enkele prachtige beelden en het stukje in het huisje is best aangrijpend .Tegen het einde is er dan weer een indrukwekkende scene die er voor zorgt dat de film net geen onvoldoende krijgt van mij. Voor de rest is het traag, traag en nog eens traag.

Cinematografisch vind ik het geen bijzondere film. Enkel de scenes in het Vietcong-kamp en de natuurbeelden tijdens de jachtscenes springen in het oog. Het acteerwerk is dik in orde, en dan met name Christopher Walken, die hier terecht een Oscar voor won.

Voor de enkele indrukwekkende scenes, het sterke acteerwerk en de enkele mooie beelden geef ik 2,5*. De film bevat te veel euvels voor mij om hem een voldoende te geven, maar de goede punten redden het van een onvoldoende.

Dial M For Murder is te vergelijken met Rear Window, in de zin dat beide films zich voornamelijk afspelen in één kamer. Deze film zit vol met dialogen en je moet goed opletten om alles te kunnen volgen. Ondanks dat heb ik geboeid naar alles zitten luisteren en de film heeft mij geen moment verveeld. Er zitten ook aardig wat momenten in waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat, zo spannend werd het. Verder is het verhaal goed uitgewerkt en wordt er prima geacteerd. Een hele goede film!