Meningen

Van de week voor het eerst gezien, omdat het volgens velen een klassieker scheen te zijn onder de horrorfilms en in het algemeen. Echt eng vond ik hem niet (ik heb wel één keer erg moeten schrikken), maar de spanning zat er goed in, vooral door de muziek van John Williams. Ook kwam de film op mij erg realistich over, iets wat ik niet vaak bij een horror heb. Waar ik mij vooral over verbaasde was dat de haai er heel echt uitziet, en dat voor een film uit 1975! Terecht een klassieker.

Aangrijpend oorlogsdrama

Stel je eens voor: je bent in de oorlog door een mortier geraakt, waardoor je geen armen en benen meer hebt. Ook je gezicht is ernstig beschadigd, waardoor je niet meer kan horen, zien, ruiken en praten. Wat zou jij doen in zo’n situatie?

Bovenbeschreven situatie overkomt de hoofdpersoon in Johnny Got His Gun: Joe Bonham. Joe is een slachtoffer van de oorlog geworden en ligt nu in het ziekenhuis. Hij is nu als het ware gevangen in zijn eigen lichaam, met enkel zijn fantasieën en herinneringen. Eerst heeft Joe nog niet door wat er met hem aan de hand is, maar langzamerhand komt hij achter de gruwelijke waarheid.

Johnny Got His Gun is op een bijzondere manier verfilmd. Alles wat in het hoofd van Joe gebeurt is in kleur gefilmd, terwijl de scenes in het ziekenhuis gefilmd zijn in zwart-wit. De film bestaat voornamelijk uit flashbacks en dromen, die gedurende de film steeds vreemder en surrealistischer worden. Joe heeft door zijn toestand helemaal niet door of hij droomt of niet. Op een gegeven moment zegt hij tegen zichzelf:

“I don’t know wether I’m alive and dreaming or dead and remembering.”

Op een bepaald moment praat Joe (die als Christen is opgegroeid) in zijn dromen tegen Jezus, om te vragen of Jezus hem kan redden uit zijn situatie. Jezus zegt dat hij in feite hopeloos is, en dat enkel een wonder hem nog kan redden. Op dat moment beseft Joe dat hij de rest van zijn leven moet slijten in deze verschrikkelijke situatie. Dit is één van mijn favoriete scenes in de film. Het is een geweldig statement tegen religie. Het maakt niet uit in wat voor vreselijke situatie je zit, Jezus kan je toch niet helpen.

De enige hoop die Joe nog heeft is een zuster: zij is de enige is die om Joe geeft, terwijl de rest van het ziekenhuispersoneel hem verguist. Joe wordt verliefd op de zuster door enkel een aanraking. De zuster vindt het verschrikkelijk hoe Joe er nu aan toe is, en ze doet er alles aan om het hem zo goed mogelijk naar zijn zin te maken. Hierdoor ontwikkelen de twee een soort band met elkaar. De scenes met de zuster behoren tot de meest emotionele momenten van de film.

Johnny Got His Gun toont aan dat door oorlog verschrikkelijke dingen kunnen gebeuren. Joe is in feite de belichaming daarvan: hij werd door zijn land gedwongen om oorlog te voeren, en hij is er uit gekomen als een verminkt iemand die geen hoop meer heeft in zijn leven. De film is een krachtige aanklacht tegen de oorlog, en dan met name de eindscene.

Ik heb veel (oorlogs)films gezien, maar er zijn er maar weinig die in de buurt komen van de impact die Johnny Got His Gun op mij heeft achtergelaten. Veel emotionele scenes, een waslijst aan memorabele quotes, maar vooral een geweldig statement tegen de oorlog. Een film die niet alleen ontroert, maar ook aanzet tot denken. Maar bovenal is het een film die voor altijd in mijn hoofd zal blijven rondspoken.

Boeiend rechtbankdrama

Judgment at Buremberg is een fantastisch rechtbankdrama dat ondanks de lengte van ruim 3 uur geen enkel moment verveelt. Dit komt vooral door het fantastische acteerwerk. Met name Maximilian Schell, Judy Garland, Montgomery Clift en Burt Lancaster leveren uitstekende acteerprestaties af.

De film bestaat vrijwel alleen maar uit dialogen over recht, maar ondanks dat is het allemaal heel boeiend om naar te kijken/luisteren. Dit komt niet alleen door de acteurs, maar ook dankzij het erg goede camerawerk, waardoor Judgment At Nuremberg niet resulteert in een statische praatfilm. Als iemand aan het woord is draait de camera vaak rond diegene heen. Als een persoon over iemand in de rechtszaal praat, dan komt diegene op dat moment in beeld. Deze trucjes zorgen ervoor dat de dialogen een onderhuidse spanning krijgen, waardoor je continu geboeid zit te kijken.

Het enige wat ik minder vond waren de scenes met Marlene Dietrich. Ik vind haar geen goede actrice en ik vind haar scenes weinig toegevoegde waarde hebben, op één na (waarin ze zegt dat niet alle Duitsers monsters zijn).

Judgment at Nuremberg zet je vooral erg aan het denken, alsof je zelf één van de rechters in de zaal bent. Zijn de 4 rechters schuldig of onschuldig aan de gruwelijkheden die plaatsvonden tijdens WOII? De film laat hierbij argumenten zien van zowel de Amerikaanse als de Duitse zijde. Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit hoe ik geoordeeld zou hebben.

Kortom, Judgment at Nuremberg is een zeer boeiende film met uitstekend acteerwerk die je erg aan het denken zet. Zeker een aanrader.