Meningen

Ook de productie van dit vierde deel verliep niet bepaald voorspoedig. Problemen die veroorzaakt werden door ontevreden studiobazen. Regisseur Paul Schrader, die in eerste instantie de regie op zich nam, werd ontslagen en werd vervangen door regisseur Renny Harlin. De film werd bijna volledig her-schoten onder zijn regie. Nu staat deze regisseur vooral bekend als actieregisseur en dat is goed te zien aan de film. Spannende scènes worden snel afgewisseld met enkele schrikmomenten en de Engelse soldaten knallen er flink op los! Ook bevat de film behoorlijk wat gore, maar die scènes met CGI zien er goedkoop uit. En dan is er nog een Hollands tintje door de rol van Antonie Kamerling als Nazi in een iets te ruim zittend SS-uniform. Met de originele 'Exorcist' heeft het helemaal niets meer van doen! Maar technisch gezien is deze film zeer gepolijst, al is het ook een routineuze formule-horrorfilm, gelukkig bevat het wel genoeg momenten om te vermaken.

Zeer mooie film! Zeker visueel is het allemaal erg mooi! De film leunt vooral op de drama-kant van de epidemie uitbraak en wat er tussen Patrick en Jack heeft afgespeeld. Bij de begin- scene dacht ik dat we met een simpele standaard zombie- film te maken hadden. Gelukkig kom dan de tekst 9 jaar later in beeld en krijgen we een kleine wereld van twee buren in een ijzige verlaten wereld. De film is geen pure horror maar meer een drama gecombineerd met! Denk aan films als Spring, Only Lovers Left Alive of Låt den Rätte Komma In. Maar als we dan een monster zien is het ook goed raak! Wat zijn die prachtig weergeven!

Regisseur Ben Young verraste mij 2 jaar geleden met thriller Hounds of Love (2016) Vandaar dat hij het opnieuw mag proberen. Helaas valt zijn tweede nogal tegen. Dit moeten Universal Pictures, Good Universe en Mandeville Films ook hebben ingezien want ook deze film (na Cloverfield Paradox en Annihilation) werd gedumpt op Netflix. Waardoor de streaming-dienst steeds meer op een laatste redmiddel voor filmmaatschappijen gaat lijken.

De klassiek aandoende SF-film over buitenaards gespuis dat de wereld komen overnemen, maar dan wel met een twist, mist vooral iets eigens. Dat beetje meer pit om echt goed te zijn. Weliswaar kijkt het aardig weg maar ontgroeit nergens dat degelijke gevoel dat vaak aanwezig is bij series. Op Michael Peña en Lizzy Caplan die de hoofdrollen vertolken is niets op aan te merken. Ook de rest van de cast presteert niet slecht. Het manco aan de film was vooral het tonen van beproefde elementen die voor actie en spanning moesten zorgen. Deze waren nogal standaard van aard. Gek genoeg zijn er naar ongeveer een uur op eens wel een paar interessante ontwikkelingen, die waren zelfs beter dan de rest. Helaas is de familie-hereniging dan weer tenenkrommend. En in de laatste minuten werd er even gezinspeeld op een eventueel vervolg. Het algehele resultaat was niet geweldig, maar het levert wel een fatsoenlijk film op.

Horrorkomedies...ik ben er niet tegen maar zijn nogal lastig. Ik vind ze algauw flauw en sla ze dan ook regelmatig gewoon over. Maar met deze was het best genieten! Liefdevolle rijinstructrice Rose Dooley wordt gevraagd om hulp te bieden met een bovennatuurlijk probleempje bij weduwnaar Martin Martin en zijn tienerdochter Sarah Echter loopt dit nogal uit de hand als ze ontvoerd wordt door de uitgerangeerde zanger Christian Winter die een deal met de duivel gesloten heeft.

Ondanks het bovennatuurlijke is dit vooral een komedie, eentje die slaagt doordat dit werd gebracht met van die typische Ierse gortdroge manier van grappen maken Dit was dus voor mij vooral genieten! Sommige grappen zijn ook best specifieke referenties naar klassiekers uit het genre. Dus met een snufje tragiek, een snufje humor, een snufje oprechte gevoelens en een snufje horror, was dit een prettige film en met op de koop toe ook nog een hilarische achtervolgingsscène!

Blijkbaar heeft de film hierop MM niet de weg naar de juiste filmkijkers gevonden want de lage waardering hier staat toch wel in schril contrast met de waardering die film elders krijg.

Animator Raul Garcia werkte jarenlang voor onder andere Disney. Werk van hem is te zien in films als Aladdin, Pocahontas, Hercules en Who Framed Roger Rabbit. Of in films voor andere studio's zoals Platvoet en zijn vriendjes en De smurfen. Met deze anthologie bundelde hij vijf verhalen van schrijver Edgar Allen Poe waarvan hij sommige al eerder had gemaakt. Nu zijn de verhalen van Poe wel vaker verfilmd, maar die producties zijn niet altijd even trouw aan de bron . Raul Garcia wilde zo dicht mogelijk bij Poe blijven. Daarom komen sommige teksten woord voor woord terug in de film.

De filmpjes zijn verbonden door een raamvertelling waarin de Dood (Cornelia Funke) op het kerkhof een plagerige conversatie voert met Poe (Stephen Hughes)die door een zwarte raaf vertolkt wordt. (Een verwijzing naar het gedicht ‘ The Raven’) Terwijl Poe op aarde wil blijven om nieuwe verhalen te kunnen creëren, wil de Dood zijn ziel. Hierbij is de bindende factor de verhalen van Poe die ze als argumentatie elkaar vertellen. Elk filmpje heeft zijn eigen opvallende stijl en verteller, beginnende bij:

1. "The Fall of the House of Usher"

Werd verteld door de toen 89-jarige Christopher Lee (het was één van zijn laatste rollen) en zeker de mooiste stem van alle filmpjes. Dit filmpje werd al gemaakt in 2012. Lee leest voor uit het werk van Poe, waardoor de gotische romantiek, er als het ware van afdruipt. Het filmpje is geanimeerd met opvallende schaduwen en harde, hoekige Kenmerken van zowel de personages als de locaties.

2. "The Tell-Tale Heart"

Werd verteld door Bela Lugosi en is letterlijk een stem uit het graf. Garcia vond op eBay een cassette (waarschijnlijk uit 1940) met daarop een oude opname van Lugosi die het verhaal voorleest. Na het oppoetsen van de opname en na toestemming van de zoon van de acteur werd de cassette gebruikt als basis voor deze animatie uit 2005. Tevens was het succes hiervan de start van de hele film. Het verhaal is gemaakt in de tekenstijl van de Argentijnse stripmaker Alberto Breccia en bestaat uit scherp contrasterende zwart-wit-tekeningen.

3. "The Facts in the Case of M. Valdemar"

Werd verteld door Julian Sands’ (Leaving Las Vegas, The Girl with the Dragon Tattoo) die de rol van dokter vertolkt en hem passend maniakaal laat klinken. De dokter lijkt op Vincent Price, de acteur die in menig Poe-de verfilming te zien was en ook als eens als Mr. Valdemar optrad. De tekenstijl is geïnspireerd door de druktechnieken uit de jaren vijftig zoals we die kennen uit de horror-strips van uitgeverij EC Comics. Dit filmpje is in 2014 gemaakt, een jaar voordat deze film er kwam.

4."The Pit and the Pendulum"

Werd verteld door Guillermo del Toro (geen vreemde met in spreken van films;The Book of Life, Puss in Boots) Volledig geanimeerd door de computer en oogt als een videogame maar deze beelden laten zich bekijken als een hommage aan het werk van Francisco Goya (prachtig werk leverde de man) en Giovanni Battista Piranesi. De claustrofobie van de hoofdrolspeler wordt prachtig overgebracht. Samen met het volgende filmpje zijn deze twee segmenten de enige die voor deze film zijn gemaakt.

5. "The Masque of the Red Death"

Koning van de B-film Roger Corman, die in de jaren zestig menig Poe- verfilmingen regisseerde, sprak de rol in van Prins Prospero. Corman heeft maar liefst één zin dialoog. Visueel is dit met gemak de mooiste van de vijf korte films. Misschien kwam dat ook omdat deze was geïnspireerd op het werk van Pieter Bruegel (zijn schilderkunst is een favoriet van mij) en Egon Schiele.

Als de combinatie van de verhalen van Edgar Allen Poe en bijzondere animatie je liggen, heb je met deze 74 minuten durende film een heerlijke avond! Mij deed het dat zeker! Al miste ik hier en daar wel de echt bevlogenheid om helemaal gepakt te worden.

Toch tweeeneenhalve ster. Maar dicht tegen drie sterren aan!! De opbouw van de film is aardig. Je leert de personage net als in een slasher een klein beetje kennen. Om vervolgens te worden afgeslacht. Alleen in dit geval dus niet..... Want zoals de titel al aangeeft er zijn Aliens. En deze E.T. `s zijn niet vriendelijk. Zijn trouwens wel goed in beeld gebracht. Wat daarna volgt is tegen het saaie aan. Er wordt vooral wat heen en weer gerent. In het huis en buiten het huis. En er vallen wat dode. Om vervolgens te eindigen in een zeer leuk einde.

“Horror is no better than pornography, It’s smut, dressed up as entertainment. It serves no greater purpose”.

De film begint met een meisje (Dana Christina) dat zich aanmeldt voor een unieke horrorervaring genaamd "The Perdition", een soort real-time escape room-game zonder stopwoord voor als het te extreem wordt. Chaotisch was het wel maar in tegenstelling tot de zoveelste "maniak-met-een-machete" die losgaat in een spookachtige attractie probeert het om dingen anders te doen. Het leunt op het psychologische aspect van wat mensen ertoe aanzet dit soort dingen te doen. Ondanks dit goedbedoelde uitgangspunt levert het echter een wisselvallige film op. Er zijn nogal wat flashbacks naar het traumatische verleden van Allison of gesprekjes met haar therapeut, en er zijn ook interviews met leden van de 'crew' van Perdition door Japanse journalisten. let op die cameraman! Dit is de man achter de speciale make-upeffecten van deze film en de regisseur van spetterende films zoals Tokyo Gore Police, Meatball Machine Kodoku, Helldriver en Mutant Girl Squad. Goedbedoeld om het anders te doen maar op één of andere manier werd het tempo denk ik hierdoor naar beneden gehaald. Het zorgt er dus voor dat het niet al spannend werd, ondanks ook een paar erg goed in beeld gebrachte verschrikkingen maar als het eindigt in wat spetters, off-screen doden en een schokkend goed schot met gore-effecten, was het ook niet eens zo heel slecht!

Uitstekend Britse horror-thriller vol me folklore en hekserij. De film heeft een mooie visuele stijl en is het zwart-wit. Het heeft wat oppervlakkige overeenkomsten die doen denken aan 'The Innocents' en niet alleen omdat Deborah Kerr ook in die film speelt, maar het heeft noch de diepte noch de kracht om die film echt te evenaren. Andere scènes waaronder één met een vreemde parade door Bellenac, doen denken aan het latere 'The Wicker Man' (was dit soms een inspiratiebron?) De film probeert wel subtiel en psychologisch te zijn maar de film voelt soms onsamenhangend, rechtlijnig en te gehaast aan.

Gedeeltelijk is dat te verklaren omdat de film blijkbaar al vanaf het begin geplaagd werd door problemen. De wisseling van regisseur Michael Anderson,( Logan's Run) naar J. Lee Thompson (The Guns of Navarone en Cape Fear) nog twee andere om extra scènes te filmen. De scenes met Kim Novak ( Bell, Book, and Candle )die eerst de vrouwelijke hoofdrol had, moesten over worden gedaan, omdat ze door een blessure werd vervangen door Deborah Kerr. Deze perikelen deden de film niet echt goed!

Voor de horror zorgen het licht incestueuze spooky duo Odile en Christian de Caray. De rol van Odile was de eerste grote filmrol voor de mooie Sharon Tate, ze doet prima werk als de griezelige heks. David Hemmings is haar perfecte match en daardoor zijn ze geloofwaardige broer en zus. De verdere cast is ook behoorlijk sterk met David Niven als het offerlam en Donald Pleasence als de griezelige priester. Het andere interessante is de samensmelting van christelijke en heidense elementen. Ja dit was een solide horror-thriller die zowel boeiend als vermakelijk was maar helaas wat te licht om naar hogere kwaliteiten te groeien.

Het is geen film zonder fouten maar over het algemeen vond ik dit een prima slasher. Oké het is formulewerk, maar wel erg goed uitgevoerd. Er zijn een paar scenes waar de personages echt domme dingen doen of waar de spanning te niet wordt gedaan omdat het een beetje te veel van goede was, maar voor de meeste tijd werkte het! Een min of meer realistische seriemoordenaar, een niet al te heldhaftige heldin en enkele inventieve variaties op de getoonde moorden houden het best interessant. De gore effecten zijn van de hand van Tom Savini dus daar zat het wel goed mee! Journaliste Jane wordt gespeeld door Lauren Tewes, die sommige zullen herkennen als Julie McCoy van The Love Boat. Wie wil zien hoe zij er nu uit ziet verwijs ik naar IDMB maar wees gewaarschuwd! Hoofdattractie is uiteraard Jennifer Jason Leigh die hier haar eerste rol in een film speelde. Ook zien we meerdere keren regisseurs Ken Wiederhorn eigen film Shock Waves (1977) voor bijkomen op de televisie. Alle kenmerken: SFX van hoge kwaliteit (Tom Savini), mooie vrouwen vaak in beeld in Eva-kostuum, leuk laatste meisje en een verknipte moordenaar maken van deze film een erg goede slasher.

Tja....die eerste zin van het plot..."Wat Nina zag in dat gebouw, in die kelder, was te gruwelijk om op te noemen." die maakt nieuwsgierig! En de film komt uit Zweden, wat ook hoopvol stemde! Maar....dit was niet echt goed...nou oké de film heeft een aantal enge momenten maar man, man, wat sleept dit....er is heel veel gepraat. Het voelt ook herhalend; meisje weet iets over zusje Nina, zus Julie doet een paaldansje met ontblote borsten en zus Anna droomt over een moord op het meisje die wat weet...Er was een conclusie...echter nu een paar dagen verder, moet ik al bekennen dat ik het niet meer weet (als ik het al snapte)...er waren aan het einde vijf mannen in een pak....die vragen stelde aan Anna. Enfin...of deze film ging aan zijn eigen pretenties ten onder of iemand was zwaar aan de drugs!

Arty Farty film van iemand waarvan ik vermoed dat hij niet veel met horrorfilms heeft. Oké zeker visueel spat de film van het scherm. Zeer mooi camerawerk en stilistische beelden en de zwart/wit beelden voegen een nog mooier aspect toe. Zelfs het idee van een meisje dat opgeroeid op een praktisch verlaten omgeving met alleen haar ouders is erg sterk. En dan gaat het in mijn ogen toch mis, dit komt doordat zowel het horrorelement als ook het drama onderbelicht wordt. De drama komt niet goed over doordat het acteren vreemd en niet echt sterk is. En dan de horror de reden waarom ik de film keek. Die horror is bijna allemaal erg schoon en suggestief. Hierdoor krijg je een... tja, laat ik het omschrijven als een soort Texas Chainsaw Massacre voor intellectuele. Had de regisseur minder veilige prestigieuze mooifilmerij getoond dan had dit een misschien "One hell of a film" geweest. Nu blijft het helaas bij goede bedoelingen.