Extremity (2018)

Niet eens zo'n heel onaardig horrorfilmpje dit... dat mooi sfeervol is geschoten en hangt er ook lang een naar eng sfeertje in de lucht, kwam er zo nu en dan nog een geinig verrassinkje voorbij, maar het vage verhaaltje leek soms ook langdradig te worden en kon niet overal even goed boeien.

Had toch wel meer verwacht van deze regisseur, van onder andere Dread en de Last Shift.

Regisseur DiBlasi heeft nogal wat middelmaat op zijn naam staan en ook deze is helaas geen uitzondering. Het oogt allemaal erg goedkoop en er hangt een 'softporno achtig' sfeertje. Daarnaast is het acteerwerk vrij matig en op de horror moet je heel lang wachten. Op zich was dat niet heel erg, want de film heeft zoveel compleet gestoorde personages en rare fratsen dat ie ergens nog wel wist te vermaken. Totdat de laatste 20 minuten aanbreken, dan komt de horror tevoorschijn maar worden er een aantal compleet ongeloofwaardige en vergezochte twists tegenaan gegooid waar je tenen spontaan van beginnen te krommen. Uiteindelijk doet de afloop er dan niet veel meer toe.

Dread vond ik DiBlasi's beste film en ook dat was al niet bepaald een meesterwerk. Misschien dat ie met wat meer budget en betere acteurs eens wat leuks neer kan zetten want ergens heeft ie wel enige potentie.

2*

Vond er echt niks aan. De opzet is uiteindelijk ook heel stupide gezien het geheim achter het spel. De film wist me op geen enkel moment te boeien qua spanning, locaties, sfeer, acteerwerk, gore..... Overslaan zou ik zeggen. 2/10

Ik denk dat iedereen die meerdere films van DiBlasi heeft gezien het er wel mee eens is dat hij piekte met Last Shift (2014) . Een zeer solide genrefilm die vanuit een simpel concept boven zichzelf uitsteeg door (eerlijk is eerlijk) competente regie. Alles viel goed op z'n plek... en dat is precies waar het hier volledig mis gaat. Een regisseur als DiBlasi heeft het duidelijk in de vingers, maar zou de kans moeten krijgen om zich vaker op dit soort projecten te kunnen storten. Nu komen er van die lamme, nietszeggende thrillers tussendoor. Het effect is helaas duidelijk. Extremity heeft een klassieke torture porn setup, maar zit bomvol alternatieve ideëen die zeker niet allemaal even goed zijn, laat staan dat ze lekker samenvallen. Het einde maakt duidelijk dat een wat meer straight forward / directere aanpak veel beter werkt. Het ziet er over het algemeen wel weer verzorgd uit, zeker binnen het genre boven de norm. Als het gebrek aan budget ergens zichtbaar is, dan is dat wmb in de set dressing.

Opvallend probleempje; de Duitse DVD release heeft een matige audiomix. Ben benieuwd of users hier dat ook hebben ervaren, of dat andere releases dat probleem niet kennen. De voice sporen waren over het algemeen veel te zacht.

Mindere DiBlasi.

Mijn tweede ervaring met hem als regisseur, Extremity diende als een soort warm-up voor Dread die ik heel graag wil zien. Na Extremity en Last Shift gezien te hebben zijn die verwachtingen alleen niet meer bijster hoog. Toch moet je de hoop nog niet laten varen, want potentie is er genoeg in zijn regie.

Extremity heeft een titel die wel wat belooft, maar vervolgens niet echt waarmaakt. Officieel kwam Extremity pas op de lijst te staan voordat DiBlasi in mijn interessevlak terechtkwam, en dat was dankzij het concept, extreme haunts. Het is alleen wel zonde dat DiBlasi uiteindelijk meer ingaat op de dramakant dan op de haunt zelf en dat is een beetje jammer.

Visueel is er alvast genoeg potentie. Dat hele haunt-gebeuren is erg leuk ingericht en versierd. De cinematografie is zeer on-point en de film is niet vies van wat harde beelden. De echt harde beelden krijgen we wel pas in de finale te zien, maar tussendoor gebeurt er genoeg om de kijker op z'n minst geboeid te houden.

Een groot kritiekpunt vanuit mijn kant is Christina, die heel erg hard haar best doet om een badass te spelen. Qua acteren is er niet veel mis, ze gaat zeker op in haar rol, maar het is allemaal zo belachelijk sterk aangezet, karikaturaal en overdreven dat het eigenlijk vooral irritant is. Ze lijkt soms wel een vorm van DID te hebben.

De overige castleden doen het naar behoren, maar een echt briljante acteerprestatie heb ik helaas niet kunnen bekennen. Ik schatte DiBlasi in als een regisseur die volop voor de horror gaat, maar hier maakt hij toch meer een draai naar de dramakant. Dat geeft de film op bepaalde punten een diepere laag, maar in het algemeen zit het de film vooral in de weg.

Het maakt het allemaal wat saaier en trager. Dat haunt-gebeuren was eigenlijk ook al niet optimaal interessant, maar visueel ziet het er leuk uit. Het is ook wel echt een attractie, en gaat geen moment naar het bovennatuurlijke. Doordat de "villains" voornamelijk gewoon mensen zijn gaat de spanning er vaak helaas een beetje af.

Enkele toevoegingen hadden ook weggelaten mogen worden, zoals die Japanse TV-crewleden. Er wordt zo veel ingestopt om het al relatief rommelige verhaal af te remmen dat er nauwelijks ruimte is voor de haunt zelf om echt leuk te worden. 103 minuten hadden echt wel in 80 gekund en dat was waarschijnlijk zelfs beter geweest.

In de slotfase krijgen we nog een aardige sequentie met keiharde gore en opvallend goede emotionele impact. De dood van de vader had wel iets wat gewoon goed ging, een juiste impact. Voor de rest is Extremity geen verkeerde film, maar zeker een film die de potentie niet weet te benutten door zich te weinig op het genre zelf te storten. Het is niet verkeerd en de regiekracht is soms zeker aanwezig, maar het had echt beter gekund en gemoeten.

“Horror is no better than pornography, It’s smut, dressed up as entertainment. It serves no greater purpose”.

De film begint met een meisje (Dana Christina) dat zich aanmeldt voor een unieke horrorervaring genaamd "The Perdition", een soort real-time escape room-game zonder stopwoord voor als het te extreem wordt. Chaotisch was het wel maar in tegenstelling tot de zoveelste "maniak-met-een-machete" die losgaat in een spookachtige attractie probeert het om dingen anders te doen. Het leunt op het psychologische aspect van wat mensen ertoe aanzet dit soort dingen te doen. Ondanks dit goedbedoelde uitgangspunt levert het echter een wisselvallige film op. Er zijn nogal wat flashbacks naar het traumatische verleden van Allison of gesprekjes met haar therapeut, en er zijn ook interviews met leden van de 'crew' van Perdition door Japanse journalisten. let op die cameraman! Dit is de man achter de speciale make-upeffecten van deze film en de regisseur van spetterende films zoals Tokyo Gore Police, Meatball Machine Kodoku, Helldriver en Mutant Girl Squad. Goedbedoeld om het anders te doen maar op één of andere manier werd het tempo denk ik hierdoor naar beneden gehaald. Het zorgt er dus voor dat het niet al spannend werd, ondanks ook een paar erg goed in beeld gebrachte verschrikkingen maar als het eindigt in wat spetters, off-screen doden en een schokkend goed schot met gore-effecten, was het ook niet eens zo heel slecht!

De herziening beviel net wat beter. Het is vooral regisseur Anthony DiBlasi een terugkeer naar zijn vroegere werk, dus Extremity is vanzelfsprekend iets ruiger dan de gemiddelde horrorfilm. Het constant grijpen naar allerlei achtergrond en dramatiek heeft weinig zin, aangezien het vooral een taai avondmaal maakt van een redelijk hapslikwegconcept. De inrichting van de haunt is bovengemiddeld sterk en met name de finale kent enkele harde horrorbeelden, maar uiteindelijk is het vooral de overvolle inhoud die het geheel naar beneden haalt. Dana Christina speelt sterk en krijgt veel mee, maar DiBlasi doet zichzelf te kort door haar karakter constant van bang naar brutaal te switchen. Een voldoende geef ik mee, maar hoger dan dat zal het niet worden.