Stranger Things - Seizoen 2 (2017)

niet onaardig, maar in vergelijking met seizoen 1 toch een kleine ontgoocheling.

Waarom? mzui99 ik vond het nog meer duisterder en spannender

Helemaal op en top, in 2 avonden uitgekeken ✌️ intens van genoten ?

Duisterder: zeker, ik vond de spanning juist iets minder dan in S1, misschien juist doordat het allemaal wat heftiger en grootser was aangezet,. Het was naar mijn idee dit seizoen meer schrikken en overweldigd raken dan echt een plot ontcijferen of kleine, individuele spanningsscènes belevenm wat me van S1 wel bij is gebleven.

Wat een geweldig seizoen is dit geworden! Veel makers maken de fout door compleet over de top te gaan in het tweede seizoen; niets is minder waar bij deze serie. Het blijft allemaal netjes binnen de uitgezette lijntjes van seizoen 1. Het is inderdaad duisterder en spannender, zoals 606 hierboven schrijft, maar er zit weer net zoveel humor in en de "look" van de jaren '80 is tot in perfectie uitgevoerd. Neem daarbij een uitstekend acterende cast, heerlijke muziek en een verdomd goed script en voila: seizoen 2 van "Stranger Things"! In twee dagen alles uitgekeken, nu wachten op seizoen 3! Een dikke vijf sterren!

Fantastisch seizoen weer. Wel ietsje minder dan het vorige, het voelt wat ernstiger en complexer allemaal, maar het is ook wel een plus dat het een nog wat meer duister seizoen is. Ik vond Eleven een groot deel van het seizoen wat minder leuk dan in het eerste, maar het is wel interessant om een duistere kant van haar te verkennen, ook al levert dat ook nog de mispeer van de zevende aflevering op. Leek wel een soort van slechte superhelden-spin-off of zo, een totaal andere serie. Maar het mooie einde maakt het het haast nog waard.

Dit seizoen is wel een heel stuk meer van het spektakel, en juist de actie en spanning maken een groot deel van de laatste afleveringen zo sterk. Vooral de laatste aflevering is echt genieten. Ook valt het wel op dat het 80's-sausje dit seizoen een heel stuk nadrukkelijker is, inclusief het gebruik van bekende popsongs.

Schnapp mag zich nu ook wat meer laten zien, en die soort visioenen die hij ziet zijn erg mooi vormgegeven. Er zijn verder ook best nog een hoop nieuwe personages toegevoegd. Waar dat in veel series wat van de originele sfeer zou verpesten is dat hier totaal niet het geval. Op die complottheorie-figuur na vind ik ze eigenlijk allemaal erg leuk. Vooral Max is een erg leuke toevoeging, en ook de personages van Astin en Reiser (een van de wetenschappers die eens geen pure bad guy is) zijn leuk.

Wat ik ook nog erg mooi vind aan de laatste aflevering is dat er nog echt een kwartier of zo wordt uitgetrokken voor een heerlijk onbeschaamd feelgoodeinde. Iedereen krijgt zijn momentje, met natuurlijk als hoogtepunt wanneer Eleven de gymzaal binnenstapt terwijl Every Breath You Take speelt. Fantastisch. 4.0*.

Mooie samenvatting van Millie Bobby Brown (Eleven) van seizoen 1 om voorbereid te zijn op seizoen 2

Millie Bobby Brown Raps a Stranger Things Season 1 Recap - YouTube - m.youtube.com

Wat een talent zeg he jeroen indacompu die Millie Bobby, damn ben echt een fan ??

Geweldig, wat een seizoen! Hoe goed seizoen 1 ook was; daar waren ze duidelijk nog zoekende. In seizoen 2 hebben ze hun draai gevonden en knalt het werkelijk van alle kanten. Goed acterende kids, spanning, humor, ontroering: het zit er allemaal in. Ik ben onder de indruk.

Typisch een gevalletje van meer van hetzelfde, maar het blijft wel goed. De toon is wat donkerder en hier en daar is het wat groter opgezet. Maar de hele sfeer en aankleding is weer tot in de puntjes verzorgd en je waant je in de jaren '80 van o.a. Steven Spielberg. Erg fijn einde ook.

Dit is echt binge-watching material van een heerlijke soort. Plezierig om naar te kijken, zeker in deze periode van Halloween: spannend maar ook komisch, nostalgisch en sfeervol. Iets meer drama gehalte dit seizoen en ook best wat kille en macabere scènes. Toch valt de serie niet in een al te serieus gat door het groepje jongeren mogen we ze ondertussen bijna noemen, met alweer een uitspringende Brown in de rol van ‘Eleven’ en Matarazzo a.k.a. ‘Dustin’. Ik vind trouwens dat Mike en Will goed lijken op elkaar in de reeks. Winona Ryder en David Harbour spelen ook weer uitstekend en een mooie verrassing van Sean Astin dit seizoen. Heel erg jammer vind ik het dat we op het einde afscheid moesten nemen van hem omdat hij toch een frisse wind blaast in het verhaal. Verder worden wat nieuwe koppeltjes gemaakt, al vind ik de romantiek algemeen niet zo wauw. Ook duidelijk dat er een derde seizoen komt, al kregen we geen echte cliff hanger zoals de vorige keer en dat vind ik toch wat jammer omdat je dan ook minder kan speculeren over het verdere verloop. Maar als ik de scores zo zie, moeten we ons geen zorgen maken denk ik over het volgende seizoen.

De cijfers tonen aan dat 1/3de van alle officiële Netflix-gebruikers seizoen 2 al volledig bekeken hebben. Dat is niet min.

In Nederland of wereldwijd?

Wereldwijd.

Ik ben nu halverwege en het is werkelijk weer genieten geblazen. De sfeer en stijl zijn geweldig, de nieuwe personage's zijn fijne toevoegingen ('Mad' Max is een held), en de ontwikkelingen die ze doormaken zijn mooi om te zien (de ontdekkingen van El en dat ze bij Hopper verbleef bijvoorbeeld ). Vind het ook fijn dat niet alles gewoon 'koek en ei' is, bijvoorbeeld bij Nancy en Mike die allebei moeten dealen met relaties.

Het is inderdaad wat minder eng/spannend, maar die verassing was er na vorig seizoen toch al vanaf. Van clichés heb ik geen last, voor mij storen ze totaal niet. Wat mij opvalt is dat de serie zich niet alleen focust op het 'horror' verhaal maar op de gehele gecreëerde wereld. Zo heeft iedereen een leven met zijn of haar problemen, uitdagingen en ontwikkelingen en zijn deze ergens in meer of mindere mate verbonden met het achterliggende verhaal. Voor mij maakt het in ieder geval dat het geheel een stuk meer leeft.

Waar er bij andere series die ik op het moment volg makkelijk meerdere weken tussen een aflevering kan zitten is de drang om hier verder te kijken enorm. Ik begin er steeds meer van te houden.
Trouwens ook even een credit voor de soundtrack, die is namelijk heerlijk.

Tijd om mijn top 10 aan te passen en een plekje te vinden voor Stranger Things. Dit was wederom weer een erg goed seizoen. De opbouw is wat langzaam, maar dat is het allemaal meer dan waard. Het leukste aan deze serie is niet de jaren '80 setting of de monsters, maar de personages. Ieder personage is uniek en kan verrassend uit de hoek komen. Neem een voorbeeld aan Steve, die in het eerste seizoen een naar mannetje was, maar nu waarschijnlijk één van de favoriete personages van veel kijkers. Ook nieuwe personages als Max, Billy en Bob vond ik geslaagd.

Aflevering 7 vond ik veruit de minste aflevering in de reeks. Zeker als je aan het binge-watchen bent, zijn dit soort afleveringen zeer storend. Gelukkig maken de laatste twee afleveringen dit helemaal goed. Wat een spanning! De dood van Bob, de vechtpartij tussen Steve en Billy, het sluiten van het portaal... stuk voor stuk zenuwslopende momenten. Ik was dit seizoen wel iets minder onder de indruk van Eleven dan in het vorige seizoen. Dit keer was Will qua acteerwerk degene die eruit sprong.

Iets minder dan het eerste seizoen, maar ik kan niet wachten op het vervolg!

Prima tweede seizoen, dat weliswaar te kampen heeft met een inmiddels grotendeels opgelost mysterie, maar in ieder geval voldoende spanning en spektakel biedt. De personages blijven leuk en de toevoegingen aan de cast (vooral Sean Astin en Paul Reiser) zijn daadwerkelijk een aanwinst. Niet alles werkt even goed, iets waar de eerste reeks ook mee te maken had, maar dit blijft een fijne en lekker retro serie. Het einde laat wederom een deurtje open voor nog een seizoen.

Ondertussen uitgekeken en heb volop genoten. Enige opmerking is aflevering 7 die nogal een vreemde eend in het geheel is. De aflevering is an sich niet slecht maar weet niet dezelfde kwaliteit als de rest te behalen. Qua ontwikkeling was het best een interessante aflevering, maar de stijl en sfeer waren zo afwijkend van het geheel dat ik even uit het geheel gehaald werd. Gelukkig weten de laatste twee afleveringen het meer dan goed te maken.

De serie smaakt naar meer.

Seizoen 1 was zeker wel vermakelijk, maar lang niet zo pakkend als dit tweede seizoen, dat in alles de overtreffende trap is. Meer spanning, een hoger tempo en wat meer spektakel maakt dit echt enorm tof om te bekijken. Daarbij vergeten ze nooit dat de kinderen de hoofdrolspelers zijn en dat dit nog altijd een 80's setting heeft. Grappig om vele verwijzingen op allerlei manieren naar die tijd steeds tegen te komen.

Ook vind ik alles er beter uit zien, vooral de monsters komen vrij imponerend over. Het levert dan ook heel wat boeiende stukken op, waarbij ik de uitbraak in het ziekenhuis met alle paniek en chaos echt van grote klasse vond. Maar het mooiste stuk hebben ze bewaard voor het slotkwartier, met het Snow Ball op school. Echt zo sympathiek en menselijk uitgewerkt, ook met de soundtrack erbij. Daarom geef ik dit seizoen een half punt hoger dan ik eigenlijk in gedachten had. En uiteraard volgt er een slot waar seizoen 3 weer op kan bouwen. Ik kan niet wachten.

4,5*

Ergens hoop ik wel dat ze in het derde seizoen wél voluit gaan wat verkenning of overlapping van onze wereld en de 'upside down' betreft. Nu was het twee maal aftoetsen, dat kunnen ze geen derde keer veroorloven.

Niet helemaal eens; de beste factor van ST is de jaren '80 vibe/setting - daarvoor kijk ik de serie zelfs. Daarnaast is de chemie tussen de personages sterk; de vriendschap van het groepje, dikwijls komt dat the Goonies gevoel van vroeger naar boven. Heerlijk.

Raar eigenlijk. Seizoen twee is over algemeen beter, vooral op acteergebied en wisselwerking maar seizoen een had een beter verhaal. Seizoen twee kent te weinig upside down en teveel saaie gangen en is wat generiek.

Valkuilen voor seizoen drie zijn herhaling en teveel drama-soap ontwikkelingen. De plotlijntjes die openstaat rieken daar helaas wel een beetje naar.

Haha, supercute highschool-ending? Check!

Ja zeker wel weer leuk dit. Keek prima weg, al zal zo'n (jeugd)-SF voor mij nooit echt een topper worden wegens geen enorme interesse.

Maar wat het doet doet het zeker goed.

Dustin is een baas! (lekker veel filmverwijzingen trouwens)

Shot for shot filmverwijzingen: klik.

Ja, daarvan waren er inderdaad velen herkenbaar. Ook velen een beetje vergezocht trouwens.

Eens. Die van The Goonies en 1 van Aliens zijn wel grappig omdat het ook dezelfde acteurs zijn. Die van Star Wars Episode V word ik geen wijs uit.

Een aantal waren me idd al opgevallen. Tof!

Flinke tegenvaller na de eerste serie. Het ontbreekt vanaf het begin aan dreiging en een centraal plot. Het is daardoor niets meer dan een zielloze kloon van het origineel.

• Het verhaal. Heel dat idee van 'the upside-down', de 'demon-dogs', het monster dat het 'hart' is van alle andere wezens en Will gebruikt (enfin, misbruikt) om te spioneren, de speciale krachten die Eleven (Jane) en Eight (Kali) hebben, ... Heel vermakelijk!

• De tijdsgeest. Ik ben wel fan van het jaren-tachtig sfeertje!

• De donkerdere sfeer. Als thriller/horror-fan kan ik zoiets alleen maar toejuichen

• De acteerprestaties van Sadie Sink (Max). Een leuk personage, maar de actrice liet toch regelmatig wat steken vallen. Ze over-acteerde vaak haar uitdrukkingen.

• De geforceerde aandoenlijkheid. Hier gaan velen bij fronsen, maar soms vond ik dat de regisseurs een beetje té veel mikten op een publiek dat in koor "Ouhhh, zo schattig!" ging zeggen met bijgevoegd gegrinnik. Dat stotteren en onhandig zijn bij het zien van een meisje komt wel sympathiek over, maar ik kreeg de indruk dat het op den duur te veel 'on the nose' werd. Vooral bij Dustin was het er soms wat te veel aan.

Ondanks de minpunten (don't hate me!) heb ik mij weer heel goed vermaakt met dit tweede seizoen en kijk ik uit naar deel 3!

Net als bij de werken van Spielberg, die als groot voorbeeld gediend zullen hebben, krijg ik bij Stranger Things het gevoel dat het toch vooral geschreven is voor jonge tieners. Het geheel is te voorspelbaar, te braaf en te veel binnen de lijntjes om me op deze leeftijd nog aan te grijpen.

Ik snap sowieso totaal niet wat die Max en haar broer toevoegen aan de plot van seizoen 2. Dat is echt nieuwe personages toevoegen for the sake of it. En die ene aflevering met Eleven in de stad... wat een onvergeeflijke stijlbreuk.

Neemt niet weg dat het objectief gezien een goed gemaakte serie is. Alles klopt wel een beetje. Maar dat is ook het probleem... het zet je ook nergens op het verkeerde been. Gewoon gemakkelijke hap zonder ergens ambitieus te worden.

Te veel eendimensionale personages ook... hysterische Ryder, comic-relief Matarazzo... maar allemaal gecompenseerd door Millie Bobby Brown. Niet eens zo briljant (want nog onervaren) geacteerd door haar, maar gewoon perfect gecast in de belangrijkste rol van de serie.

Ik wil dan meer te weten komen over de duistere krachten uit de andere dimensie... maar dan draait het uiteindelijk toch allemaal om vriendschap. Of zoiets... Ach ja... Spielberg.