Over Guy Madison
Guy Madison werd geboren, als Robert Ozell Moseley, op 19 januari 1922 te Pumpkin Center in de staat Californië. Na twee jaar studeren aan het Bakersfield College vond hij werk als reparateur van telefoonlijnen. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog nam hij in 1942 dienst bij de marine, een beslissing die zou leiden naar zijn onverwachte filmcarrière. Tijdens een weekendverlof bezocht hij een live-uitzending van het Lux Radio Theatre te Hollywood en werd tussen het publiek opgemerkt door een assistent van Henry Willson, die op zijn beurt in opdracht van de grote filmproducent David O. Selznick op zoek was naar een onbekende matroos voor een kleine rol in de film Since You Went Away (1944). De keuze viel dus op Robert Moseley, wiens naam meteen veranderd werd door Willson en Selznick in Guy Madison. De achternaam werd geplukt van een vrachtwagen van het bedrijf 'Dolly Madison', bekend van de taartjes en cakes, die tijdens het bedenken van een goede naam, toevallig voorbij reed. De opnamen voor de piepkleine rol vonden plaats in één weekend, waarna Madison weer terugkeerde in dienst van de marine. Nadat de film was uitgebracht in de bioscopen, werd de filmmaatschappij bedolven met post van vooral jonge meisjes die zich toch afvroegen wie toch die knappe jongeman was? Nadat zijn dienst, na het einde van de Tweede Wereldoorlog, bij de marine erop zat kreeg hij prompt een hoofdrol aangeboden voor de RKO-productie Till the End of Time (1946) van Edward Dmytryk. De film was een succes maar moest het afleggen tegen het veel betere The Best Years of Our Lives (1946), die hetzelfde thema behandelde: militairen die terugkeren uit de oorlog en moeite hebben om het gewone leven weer op te pakken. Guy Madison kreeg echter wel kritiek te verduren vanwege zijn houterige manier van acteren. Niet verwonderlijk na zo weinig tot geen acteerervaring. In zijn tweede hoofdrol stond hij naast een volwassen Shirley Temple in Honeymoon (1948), maar de film flopte genadeloos. Het blijkbaar geringe acteertalent van Guy Madison speelde hem duidelijk parten, zodat hij voor zijn derde hoofdrol werd uitgeleend aan William Castle voor diens film Texas, Brooklyn & Heaven (1948). Deze ietwat flauwe komedie kende ook weinig succes en oogste de nodige kritiek die erop neerkwam dat actrice Florence Bates van alles en iedereen de show stal. Rond deze tijd was hij ook nog te zien in Massacre River (1949) en Drums in the Deep South (1951). In 1951 ontbond Selznick het contract met Madison maar de redding kwam via het kleine scherm, de televisie, met de uiterst succesvolle tv-serie The Adventures of Wild Bill Hickok (1951-1958), die in totaal uit 112 afleveringen bestond. Desondanks verscheen hij ook nog op het grote doek, voornamelijk in westerns zoals Red Snow (1952), The Command (1954), The Last Frontier (1955), Reprisal! (1956),The Hard Man (1957) en Bullwhip (1958). Nadat in 1958 een einde kwam aan het lange succes met Wild Bill Hickok, wist Madison maar moeilijk nieuw werk te vinden in Hollywood, waarop hij besloot zijn geluk te gaan beproeven in Europa. Daar werd hij gedurende de jaren zestig een veelgevraagd en populair acteur in zwaard- en sandalenfilms en spaghetti westerns zoals La Schiava di Roma/Slave of Rome (1961), Le Prigioniere dell'Isola del Diavolo/Women of Devil's Island (1962), Il Boia di Venezia/The Executioner of Venice (1963), Old Shatterhand (1964), Das Vermächtnis des Inka/Legacy of the Incas (1965), Il Figlio di Django/Son of Django (1967), I Lunghi Giorni dell'Odio/Long Days of Hate (1968), La Batalla del Ultimo Panzer/ Battle of the last Panzer (1969) en Reverendo Colt/Reverend's Colt (1970). Nadat hij een meer dan goede boterham had verdiend in Europa, was hij midden jaren zeventig weer te zien in Hollywoodproducties zoals Won Ton Ton: The Dog Who Saved Hollywood (1976) en Where's Willie? (1978). In 1988 speelde hij zijn laatste rol in de tv-film Red River, waarna hij met pensioen ging en een mooie ranch liet bouwen in Morongo Valley, Californië. Guy Madison trouwde twee keer in zijn leven. In 1949 huwde hij de tragische actrice Gail Russell, maar in 1954 was alles weer voorbij. In hetzelfde jaar trouwde hij met Sheila Connolly, ze kregen samen drie kinderen, maar in 1964 scheidde ze van elkaar. Hij overleed op 6 februari 1996 in het Desert Hospital Hospice na een slepende longziekte. Hij werd 74 jaar. Guy Madison vond zijn laatste rustplaats te Forest Lawn Cathedral City (Sanctuary of the Good Shepherd, North Crypt), Californië. Op de rood marmeren gedenkplaat bevind zich een foto van Guy Madison (met cowboyhoed). Het grafschift (let op de spelfout van de naam Wild Bill Hickok) luidt: "Our Shooting Star; Forever a Cowboy" Wild Bill Hickcock
Guy Madison
