Desafío en Río Bravo (1964)

Er bestaan er honderden zo niet duizenden van : westerns met Wyatt Earp...velen daarvan zijn klasiek geworden, deze uiteraard niet. Het betreft hier zoals protagonist- helaas vertolkt door de immer saaie Madison- en titel reeds suggereren een geheel klassiek geinspireerde paellawestern, logisch want er waren nog geen Europese producties om als rolmodellen te dienen, nog van voor PUPDD immers.

De opzichtigheid van de inspiratiebronnen is aandoenlijk en onhandig : we schrijven 1885, 4 jaar na OK corral , en Earp is zijn roem blijkbaar beu.

Call me ...Laramie, zegt hij als hij zijn entree maakt in Rio bravo, Texas, tegen salooneigenares Lebeau, die jullie ook kennen als zangeres van de Marseillaise in Casablanca. Rio bravo zei ik, er moet dus ook ergens een zatte sheriff ronddolen. En verrek : dat blijkt Serato te zijn, die bij gebrek aan een doc Holliday dan maar dient als nieuwe sidekick van de held, nadat deze hem het licht weer heeft laten zien natuurlijk. Als u dit allemaal nog niet derivatief genoeg vindt : Laramie- Madison vergeet Lebeau al tamelijk snel als hij Davys ontmoet, de schone eigenares van een plaatselijke zilvermijn. Weten jullie hoe ze heet ? Clementine natuurlijk !

Het is deze Clementine die Madison/ Earp/ Laramie zal gaan bijstaan in de strijd tegen de booswichten, in het kamp van het kwade geen Johnny R. of dergelijke figuren uit de klasieke canon, maar eerder b- film geinspireerde stock characters die in nog duizenden eurowesterns met de nodige varianten zouden terugkeren : Tichy als de plaatselijke despoot Williams, en - is ie weer- Sancho als, en dit zal u verrassen, .....Mexicaanse nobele bandiet. Wel de meest spaghettieske figuur uit de film, weliswaar in dienst van het kwade maar er niet geheel door gecorrumpeerd, op voet van respect duellerend met Madison wat uiteindelijk resulteert in vriendschap. Nou goed, eigenlijk ook wel een beetje Doc Holliday geinspireerd waarschijnlijk. De scènes met hem zijn narratief en visueel het best, met dank ook aan de kloosterruine oid. waarin hij en zijn bandoleros verblijven.

Hoewl dit soort vroege eurowesterns doorgaans nogal babbelziek is valt dat hier nogal mee, vrij action packed zij het weinig spectaculair , er is een mass shoot out gelardeerd met dynamiet en er is het laatste duel tussen goed en kwaad, op de gekende klassieke wijze gebracht. Uiteraard nog geen Leone visuals.

Deze vroege paella die nog niet biedt wat de meeste tifosi van het genre verwachten en waarschijnlijk nooit populair zal worden in het circuit hoewel niet te slecht, werd op DVD uitgebracht in Spanje en van muziek voorzien door Lavagnino.