Il Figlio di Django (1967)

Er bestaan er niet veel van : spaghetti's met Gabriele Gemser- Tinti...maar 1 zelfs dacht ik, toch een stuk minder dan spaghetti's met Django in de titel. Django had inmiddels schijnbaar Goddelijke status en we zien hem in gememoreerde begin slechts van de rug af , doodgeschoten door de coward.......goed, dat zal dus blijken. *

Na dat tragische begin blijkt de zoon van Django volwassen te zijn en de gestalte van Tinti te hebben aangenomen onder de absurde naam Jeff Tracy...heette papa dan Django Tracy ? Nou goed, laten we hopen voor hem van niet. Heel erg origineel arriveert de held in een stadje dat wordt geterroriseerd door 2 rivaliserende bendes, die van Thompson en Ferguson. 1 van die 2 moet de moordenaar van papa zijn, zo deduceert Tinti. Het whodunnit gegeven wordt al snel gelaten voor wat het is en we weten al snel wie de booswicht moet zijn.

Het betreft hier een typische serie B spaghetti van het soort dat min of meer ter plekke in elkaar werd geknutseld en slechts als doel had om in 90 minuten zoveel mogelijk genreclichés te stoppen, jullie geliefde- of niet- humor is hier meer ironisch dan kluchtig en wordt geleverd door de 2 typische spaghetti anti-helden Logan en 4 assi, dus toch weer een buddy movie zij het hier op het tweede plan. Schoeller staat vrij prominent op de DVD hoes maar heeft een tamelijk overbodige bijrol.

De meeste originaliteit wordt nog geleverd door de figuur van Madison de dominee- rol die hij later zou herhalen in reverendo colt met Harrison. Deze originaliteit zal niet iedereen bevallen, want leidend tot een a- typisch gristelijk slot dat normaliter slechts in geheel of grotendeels Spaanse paella westerns is te zien.

Tinti dan : die loopt hier eerder rond met het chagrijnige smoel van iemand die gefrustreerd is omdat er niets te neuken valt op de set dan van iemand die vastbesloten is papa te wreken.

Regisseur Civirani kennen we als vervaardiger van tig matige genrefilms, geen verrassing dus dat dit nergens boven de middelmaat uitstijgt en er meestal nog onder blijft. Score van Umiliani, die echter beter thuis was in loungy muziek voor eurospies en komedies. Dat zgn. cowboyliedje was tamelijk debiel.

Er zijn 3 DVD's uitgebracht van deze film: een Italiaanse, een Franse en een Duitse. Die laatste is dus het meest toegankelijk, de kwaliteit ervan schijnt ruk te zijn.

*: in sommige versies wordt de moord pas halverwege in beeld gebracht, in een flashback POV Madison.

Deze gisteren avond/vannacht zitten kijken onder de titel "Vengeance is a Colt 45" als tweede film op een Wild East dvd (de eerste film, die er op stond, was 'Reverend's Colt").

Hoewel op hoesje ook aangekondigd als film met Madison, is dat feitelijk een lachertje, want meer dan een veredelde bijrol is het niet.

Nee, het draait hier vooral om Tinti, die de zoon van Django blijkt te zijn en wraak wil op de moordenaar, die zijn pa ooit in de rug schoot. Tja, wist Django zelf eigenlijk wel dat hij überhaupt een zoon had?

De film komt ontzettend doorsnee en vooral heel erg rommelig over. Na tien minuten begon ik eindelijk door te krijgen wie Tinti was en wie dus de hoofdrol van het hele gebeuren had en minuten later begon er eindelijk zich iets van een soort van verhaal te ontvouwen, hoe minimaal ook.

Dit is niet echt een film, waar je voor je lol nog vaak naar gaat zitten kijken, want het is zo doorsnee en matig verteld, dat je eigenlijk je tijd wel beter kunt besteden. Madison is nog wel ok als dominee en tevens scherpschutter, maar dan kun je beter de al eerder genoemde "Reverend's Colt" op zetten, want daar heeft hij echt de hoofdrol in gelijksoortige rol.

Verder viel er -naar ik aanneem onbedoeld- nog wel hier en daar wat te lachen, omdat schurken, wanneer dodelijk getroffen door een kogel, met veel bombarie en geschreeuw, zich van trappen, leuningen en daken lieten vallen en Ingrid Schoeller is een hele leuk dame om naar te kijken, maar dan had je het verder qua amusement ook wel gehad.

Met moeite een mager vijfje, ofwel 2,5 ster.