Mr. Turner (2014)

Bij Mike Leigh:

Timothy Spall to play JMW Turner in Mike Leigh biopic | Film | guardian.co.uk

Een Turner biopic door Mike Leigh, goed nieuws!

En gespeeld door Spall! Ben benieuwd, na 4 jaar weer een nieuwe Leigh.

Cannes 2014: Mr Turner review ? Timothy Spall dazzles as artist JMW Turner | Film | theguardian.com

Wat ziet de trailer er fantastisch uit.

Dit heeft de potentie van een meesterwerk

Leigh is wel nooit een puntig verteller geweest. Weer 2,5 uur - al is dat niet per se slecht, hoor, maar bij Leigh vrees ik er wel eens voor.

Die jury in Cannes krijgt het qua lengte wel voor hun kiezen dit jaar, trouwens. Ceylan, Dolan en Zvyagintsev zijn ook al zo lang.

In dit artikel las ik dat het deze keer óók goed zit met zijn benadering van cinematografie en qua vertelling:

Mr. Turner

De speelduur is voor Leigh tevens aan de lange kant ja, maar ik ken maar weinig echt goede biopics van 2 uur.. ja misschien Lenny

Vanaf 11 december in de bioscoop (eOne)

Kijk hier erg naar uit, een film over Turner (wiens werk ik erg tof vind) van een van mijn favoriete regisseurs. Trailer ziet er ook goed uit.

Schrijnend. “Eindelijk krijgt Turner zijn biopic”, denk je dan. Maar wat maakt Mike Leigh ervan? Een langdradige (en ja, dus ook slaapverwekkende – ik beken, het onvermijdelijke is uiteindelijk gebeurd), oninteressante, ongenuanceerde film met meer kitscherige beelden dan mooie composities, een film die nota bene geen aandacht heeft voor het kunstenaarsschap van Turner en de explosiviteit van zijn laatste doeken, geen voeling met wat Turner eigenlijk gedaan heeft en vandaag nog doet met zijn publiek. Leigh lijkt een paar anekdotes af te rammelen (de mens achter de kunstenaar…maar bestaat die tweeledigheid wel, en is die überhaupt interessant?) en Timothy Spall mag een bijna groteske brompot neerzetten. Hoera? Wel als je een film zoekt die je helpt om vaak te krijgen. Zzzzz!

2*

Gisteren deze gezien op Film Fest Gent. Maar jammer genoeg wat teleurgesteld. De trailer liet heel veel mooie beelden zien en die belofte kwam uit. Maar hij liet ook een interessant verhaal zien, wat helaas minder waar bleek te zijn.

Mr. Turner is zeker geen oninteressant figuur maar Mike Leigh maakt hem wel zo. Er zitten een hoop scenes in die compleet overbodig waren en vooral alles maar veel te lang rekten. Na de film heb je dus nog geen enkel idee hoe die drijfveer en fascinatie voor kunst bij hem ontstond. Zijn inspiratiebronnen zijn zeer oppervlakkig geschetst. Het enige wat we gedurende 2 uur en half te zien krijgen is een grommend mannetje met speciale trekjes.

Maar er is ook een positieve kant aan de film. Zoals ik al eerder aanhaalde, de film ziet er prachtig uit. Het camerawerk en belichting is werkelijk af, dus chapeau voor de DOP.

Het acteerwerk van Spall mag gezegd worden dat het zeker geloofwaardig was, een mooie rol.

En ten slotte, het tijdsbeeld van de film wordt mooi geschetst met prachtige decors.

3*

Niet boeiend vanaf het begin en dan nog 2,5 uur geen verandering. Turner verdient beter.

Deze zo op het oog, detailgetrouwe en keurige historische biografie miste gewoonweg een goed plot (het verhaal ging volledig ten onder aan een stortvloed van mooie plaatjes, kostuums en grime) en had bovendien een gebrek aan charme en verve. De film leek te bestaan uit los van elkaar staande episodes. De regisseur leek ook totaal geen idee te hebben van wat belangrijk was en wat niet.

N.B. Het moet me van het hart: wat een lelijke mensen!

De aandacht die aan het beeld besteed is maakt dat deze film wat boven het gemiddelde (2,5) uitstijgt. D.w.z. ondanks de minpunten: erg lang, weinig plot en vaak onverstaanbaar.

De film behandeld niet wat hoe men tegenwoordig tegen Turner aan kijkt, maar wat zijn tijdsgenoten van zijn werk vinden wordt wel duidelijk.

Meer dan teleurstellend deze bijzonder saaie docu over de grootste Britse schilder aller tijden. De film mist focus, een plot en stelt daar vooral prachtige beelden en een glansrol van Spall als de grommende, knorrende en spugende schilder Turner tegenover.

Dat is bij lange na niet voldoende om 2,5 uur te boeien. De recensenten zullen er ongetwijfeld zoals altijd bij Leigh weer mee weglopen. Maar wat mij betreft verdient William Turner een vele betere biografie dan deze teleurstellende biopic.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Mr. Turner (11 december)

Ik vind het een zeer onderhoudende film, heb mij geen moment verveeld. Natuurlijk is 25 jaar samenvatten in 149 minuten niet overal geslaagd. Maar de mooie beelden en de prachtige vertolking van Timothy Spall en zeker niet vergeten de fantastische meid Dorothy Atkinson hebben me echt kunnen boeien.

Mooi gefilmd, prima geacteerd, grappig en mooie sfeer. Had wel een uurtje korter mogen zijn.

Biopics worden ieder jaar uitgebracht. Films over mensen met een bijzonder verhaal of bijzonder karakter of juist hele gewone mensen die een bijzondere daad hebben verricht. De Britse schilder J.M.W Turner (Bijzonder overtuigend gespeeld door Timothy Spall) had eigenlijk al deze eigenschappen. Tel daarbij op dat Mike Leigh deze film over de laatste 20-25 jaar van zijn leven regisseerde en je hebt direct hoge verwachtingen. Het enige wat hietvan wordt waargemaakt is dat het technisch aspect van Mr. Turner fantastisch is, het verhaal is echter nogal leeg en soms zelfs saai. De film ziet er zo mooi uit als een schilderij van Turner zelf, maar heeft te weinig inhoud om de lange speelduur te rechtvaardigen.

'Mr. Turner' Recensie - Review op Filmtakers

Mr. Turner hengelt naar prijzen voor de beste acteerprestatie in meerdere categorieën. Ook voor de beste Cinematopraphy en Costume Design mogen speeches voorbereid worden.

Spall zet weliswaar heel sterk Mr. Turner neer, maar wie die man nu precies was weet ik nog niet. Het verhaal vliegt alle kanten op maar blijft nooit lang stilstaan bij de schilder zelf.

Ik had nog nooit van de schilder William Turner gehoord en vraag me af of deze film de man wel de juiste eer aandoet.

2,5*

Graag geef ik commentaar op de film 'Mr. Turner', geregisseerd door Mike Leigh.

William Turner komt in de film naar voren als een ruwe klant, die af en toe eens een schilderij van wat verf voorziet. Deze persoon is voornamelijk in beeld terwijl hij een moeizaam contact heeft met andere mensen, hij gromt af en toe wat. Een karakterrol, goed gespeeld door Timothy Spall.

De persoon in de hoofdrol laat, in mijn visie, totaal niet zien wie William Turner werkelijk was: een briljant en verfijnd kunstenaar. Turner was van jongs af aan een schilder die eerst tot in detail uitgewerkte aquarellen, landschappen, kastelen en kathedralen schilderde. Dag in dag uit was hij in de natuur, vol verwondering zag hij dit en legde dit minitueus vast. Later ging hij ook met olieverf schilderen. Hij maakte reizen door Europa, legde de majestueuze bergen in de Alpen vast, maakte de mooiste aquarellen in Venetië, tekende en schilderde in een stad als Rome en middenin de landschappen zelf. Hij illustreerde ook gedichten van Sir Walter Scott, die wij kennen van zijn Ivanhoe-verhalen. Hij maakte een serie boeken over hoe je landschapsschilderingen weergeeft, genaamd Liber Studiorum, waar hij twaalf jaar aan werkte. Hij maakte schilderijen van kastelen, bezocht Wales en Schotland, waar hij in opdracht van de adel schilderijen van hun buitenplaatsen maakte. William was, vanaf zijn zesentwintigste jaar, lid van de Royal Academy, waar hij lange tijd lessen gaf als Professor of Perspective.

Dit is een heel andere persoon dan die in de film 'Mr. Turner' te zien is. In de film loopt een trieste brombeer die allesbehalve verfijnd is door het beeld; hij pakt een keer als een beest zijn huishoudster, spuugt op olieverfschilderingen die hij maakt, weigert een vriend een paar pond te lenen, terwijl hij uitermate rijk is. Dit geeft, zo zie ik het, een vertekend beeld.

Een paar kritische opmerkingen:

* de openingsscene werkt misleidend: twee melkmeisjes die Nederlands spreken. Turner had niet iets speciaals met Nederland.

*Turner gebruikte snuiftabak. Dit is niet te zien in de film, en is wel karakteristiek voor Turner. Er is een zilveren snuifdoos bekend met zijn naam erop.

*Turner spuugt een aantal malen op een olieverfschildering waar hij mee bezig is: dat is onzin. Iedere schilder weet dat het vocht zich niet mengt met de olieverf en er gewoon op blijft liggen. Je zou kunnen spugen op een waterverfschilderij, maar dat is ook niet handig.

*het gebit van Turner was een ramp, hij gebruikte soms zelfs inzetstukjes van hout om tussen zijn tanden te zetten als hij ging eten; die donkergekleurde tanden zijn overtuigend bij Turner in beeld, maar de parelende kunsttanden van Mrs. Booth, in close up, detoneren verschrikkelijk, dat had de regisseur niet zo mogen tonen.

*Turner wil de storm, de bliksem en de regen van nabij ervaren als schilder, daarom laat hij zich vastbinden aan de mast van een schip tijdens een storm op zee; de reden voor dat vastbinden wordt niet duidelijk gemaakt.

* Turner overlijdt ten slotte, en hij is met pracht en praal bijgezet in de St Paul's Cathedral in Londen. Als je de film ziet lijkt het, als je de sterfscene ziet, alsof hij in een ver hoekje weggestopt zou worden op een kerkhofje achteraf; dit - onterechte - beeld blijft achter na het zien van de film.

*Turner was gefascineerd door de kleurentheorie van Goethe, die dit vastlegde in een boek getiteld 'Zur Farbenlehre'. Hier komt niets van terug in de film, deze fascinatie voor licht en donker. Met licht en donker en kleur was hij als schilder bezig, niet met al dat gedoe wat je de hele tijd in de film ziet.

De film 'Mr. Turner' zie ik daarom als een gemiste kans om William Turner echt in beeld te brengen. Complimenten voor het spel van Joshua McGuire ( John Ruskin) en Lesley Manville (Mary Sommerville), die de Engelse aristocratie, waartoe ook Turner behoorde, overtuigend in spel en gesproken woord over het voetlicht brengen.

Competente en dus uitstekende analyse van Lemstra. Hier spreekt een beoordelaar met kennis van zaken. Chapeau!

Mee eens! De William Turner die J. Lemstra beschrijft is een stuk interessanter dan die ik in de film zag.

Film begint veelbelovend met een levensechte dialoog tussen twee Nederlandse boerinnen - misschien kunnen Engelsen uitleggen hoe je Nederlandse films levensechter krijgt? - maar ontaardt in een veel te lang uitgesponnen, slaapverwekkende vertoning. Er had met gemak een uur met onnodige scenes uit geknipt kunnen worden. Naast dat er mooi geacteerd wordt, zitten er ook wat neppige figuren bij, zoals mrs. Booth, een replica van onze juffrouw Saartje, waarmee mr Turner me meteen aan Swiebertje deed denken.

Veel dialogen en situaties zijn zo levensecht dat het saai wordt. Het is wel knap dat men een zo levensechte film kan maken, waarmee de Britten weer een stap vooruit maken want wie doet hun dat na, maar dan heb ik toch veel liever het niveau wat de Engelse film al had, met wat meer smaak en wat minder superrealisme. Ik hoor al genoeg gewone gesprekjes in het echte leven, laat de film alsjeblieft een sprookje blijven.

En waarom een vaderfiguur kiezen die net zo oud lijkt als Turner zelf? Ik heb het opgezocht en er blijkt slecht elf jaar leeftijdverschil tussen de twee acteurs te zitten.

Ik ken Turner nauwelijks als schilder en zeker zijn geschiedenis niet. Ben het volledig eens met wat mensen daarover te zeggen hebben hier, het geschetste beeld kwam inderdaad niet overeen met de werkelijkheid want ik bleef met het gevoel achter dat hij als een soort Van Gogh in eenzaamheid en armoede stierf. Bovendien miste ik inderdaad de artiest en zijn drijfveren, zijn inspiratie. Dat gedeelte werd zeer oppervlakkig belicht. Maar ook zijn persoonlijkheid werd me niet geheel duidelijk.

Wat ik wel mooi getroffen vond was de sfeer en het tijdsbeeld.

Erg uitgekeken naar deze nieuwe Leigh. Ken hem nog niet zo heel lang, maar ben ondertussen wel echt fan van de meeste van zijn films. En dan deze keer ook nog eens over een onderwerp dat mij zeer aanspreekt; schilderkunst in de 19e eeuw.

Dacht dus eigenlijk dat het al niet meer stuk kon, maar ik begon toch wel teleurgesteld te raken toen de eerste stemmen hier op MM niet mals waren. Heb bewust geen reviews gelezen, wilde het eerst voor mezelf zien.

Het is natuurlijk lastig te vergelijken met het hedendaagse, directe en volkse van zijn eerdere films. Al is het maar omdat de manier van spreken vrij toneelachtig en soms hoogdravend is. Is in het begin even wennen, maar daarna vond ik het eigenlijk wel aangenaam wegkijken. Sowieso vind ik de 19e eeuw altijd een fijne tijd. Die scenes bij de academie waren toch wel behoorlijk vermakelijk gedaan, wat een wereldje was dat. Ook de rest van alle omgangsvormen en gesprekken zijn leuk, met best nog hier en daar wat humor.

Waar bij de meeste Leighs de cinematografie echt op het tweede plan komt had het hier wat mij betreft regelmatig de hoofdrol. Hoe kan het ook anders met een thema als dit. Heel mooie kadering, setting, kleuren, kostuums, natuur en in de interieurscenes een mooi gebruik van de lichtinval. Moest regelmatig denken aan Vermeer, maar ook wel aan Rembrandt, de impressionisten, Friedrich en natuurlijk Turner zelf. Kan natuurlijk mijn eigen interpretatie zijn, maar schilderachtig was in het ieder geval wel vaak.

Het enige waar wat op af te dingen valt is het verhaal en het personage Turner zelf. Als slice of life (of rise and fall) stelt het niet zoveel voor. Tegen het einde komt van zijn kant wat voorzichtige mopperij op de nieuwe uitvinding fotografie, en hij wordt op den duur wat beschimpt door het publiek, maar erg veel naam mag dat wat mij betreft allemaal niet hebben. Eigenlijk ook een best aparte keuze dat de laatste fase van zijn leven zo belicht wordt, aangezien dat nu blijkbaar niet de meest spetterende tijd uit zijn leven was.

Hij blijft als persoon ook redelijk ongrijpbaar. Heb het idee dat hij neergezet is als een niet-aimable man - hij ontkent zijn kinderen, verkracht en passent de dienstmeid - maar ik kon het niet helpen om sympathie voor hem te voelen, hoe vaak hij ook onverschillig gromde en knorde. Vond het een prima prestatie van Timothy Spall.

Overigens kan ik me niet bijzonder storen aan eventuele historische onjuistheden. Alles wat Lemstra zegt vind ik geen dealbreakers. Er wordt aan sommige dingen misschien niet voldoende of geen aandacht besteed, maar dat wil niet zeggen dat de film op zichzelf geen waarde meer heeft. Ik bekijk dit toch eerder als een (wellicht wat vrij geinterpreteerd) werk van Leigh over een schilder anno 1850, dan als een vlekkeloos getrouwe biopic. Dat past naar mijn mening ook niet echt bij zijn manier van werken. Maar ik heb misschien makkelijk praten omdat ik zelf weinig tot niets van Turner als persoon wist.

Het laatste kwartier dooft het allemaal wat uit - iets waar films van Leigh wel vaker last van hebben - en dan begin je de tweeënhalf uur wel te voelen.

Als biopic valt er misschien het een en ander op aan te merken, maar ik vond het desondanks een erg mooi en vermakelijk kijkje in de wereld anno Turner.

voorzichtige 4*

We bevinden ons gedurende ruim 2 uur in een soort van Charles Dickens -achttige setting waarin acteur Timothy Spall als een soortvan 'Scrooge' loopt te brommen en te grommen bij-en- tegen alles om hem heen.

Op zich is dit best vermakelijk allemaal, en het is ook zeker geen slechte film. Maar het wordt nergens intrigerend, of psychologisch danwel dramatisch interessant. Puur omdat de karakters te stereotype zijn en maar geen echte mensen willen worden.

Opmerkelijk voor een regisseur die doorgaans juist bekend staat om zijn realistisch aandoende films.

Wat een geweldige mooie film is dit! Alleen de belichting al. De stoomtrein die als een schilderij van Turner de lucht vult, het was écht heel fraai!

Wat ik interessant vond van deze film was het tijdsbeeld - de eerste helft van de 19e eeuw - zoals die werd weergegeven. Niet de ellendige omstandigheden van de onderklasse, maar het nogal onbekommerde leven van de aristocratie waar ook William Turner toe behoorde. Visueel zag het er allemaal best aardig uit en de rol van "brompot" Mr. Turner werd uitstekend vertolkt door Timothy Spall. Mooi vond ik ook de sterfscènes van Turner Sr en Mr Turner himself. De laatste woorden van Mr Turner "God is the Sun" zijn natuurlijk veelzeggend. Zonder die koperen ploert had Turner nooit zulke mooie schilderijen kunnen maken.

3,5*

Schreef ik bij The Theory of Everything dat ik dat vooral Brits vond (dat heeft zijn voor- en nadelen, zie aldaar), zo ook over deze Mr. Turner kan ik dat zeggen. Want we krijgen een prima verteld verhaal dat alleen te braaf is en te degelijk om echt vol te blijven boeien.

Een biopic dus, waarin in ieder geval de keuze wordt gemaakt slechts een deel van het leven te verfilmen (gelukkig wel) en de enige leidraad in de film is het vorderen van de jaren. Fijn, gewoon een sfeerportret, en zeker op dat vlak van sfeer slaagt de film wel, waarin het Victoriaans Engeland mooi naar voren komt in kostuums en decors (die allemaal zeer rijk zijn) maar ook de cinematografie waarin alles lijkt te baden in een zacht zonlicht en waar de kleuren niet heel fel meer zijn, zoals in Turners werk zelf. Enerzijds wordt het niet abstract, anderzijds wordt het kleurgebruik wel mooi toegepast. Dat lijkt me een Oscar-nominatie. Verder prima acteerwerk over de breedte, met Peter Pettigrew die toch wel iets knaps doet door enkel met zijn gegrom toch een mens neer te zetten, want tussen het "mrrr' en 'mmmr' zie je af en toe een moment van menselijkheid, dat er emoties verstopt zitten, net altijd op het juiste moment dat de barricade breekt.

Maar goed, de film is niet overal geslaagd. Hij duurt een goede 150 minuten en die ga je wel voelen. In de eerste plaats door het mindere tweede deel waarin grotere tijdsprongen voorkomen, maar ook omdat de persoon Turner maar niet echt helder wordt. Wie waren die kinderen bijvoorbeeld? Ja, ik heb het moeten lezen achteraf, maar ik wist tijdens de film niet wat ik ermee aanmoest. Daarnaast zitten er een aantal scènes in die er best uitgehaald hadden kunnen worden en dat ga je echt voelen in die tweeënhalf uur, ook omdat je als kijker geen antwoorden krijgt wie de persoon Turner nu echt is. Dat hoeft ook niet, maar maak de film dan wat korter of ga dichter op de huid zitten. Nu zie je hem een zoveelste maal wat brommen bij de Academie en denk je als kijker: 'ja, nu weet ik het wel'. We krijgen zo een wat afstandelijk portret dat ondanks de vertolking van Spall nooit helemaal gaat leven en ver weg blijft voor de kijker.

Overigens geeft men deze film als genre 'drama' mee, maar ik zag er toch ook wel een zwarte komedie in, vooral als sommige shots wat langer worden aangehouden, hoe men met elkaar omgaat en vooral als de droogkomische Dorothy Atkinson in beeld komt. 3,0*.

p.s. Voor de liefhebbers van Turners werk: er hangt een schilderij van hem in Museum de Fundatie in Zwolle).

Van de biopic ben ik lang niet altijd een fan, maar zoals Mr. Turner mogen ze er meer maken. Het is een zeer frisse benadering van de filmbiografie van een artiest, een genre dat zich vaak tegoed doet aan clichés, zeker over kunstenaarschap. Het is misschien gemeen te zeggen, maar als ik hier de meeste berichten lezen heb ik het gevoel dat veel mensen de clichés liever zien en graag een eenduidig, alles verklarend portret hadden willen zien die ook nog eens de hoofdfiguur de hemel in prijst.

Wat voor mij Mr. Turner op het eerste gezicht zo effectief maakte is juist dat de rol met twee benen op Aarde wordt gezet. Er zitten genoeg hints in van hoe Turner zijn inspiratie vond, maar door vele andere biografische films vergeten we nog wel eens dat kunstenaars dit soort momenten ook gewoon tussen het verdere leven door hebben. Hier zie je dat goed. Turner kijkt en zoekt zich wat af en als hij wat vindt spelen de engelenkoren alleen in zijn hoofd, bijna onzichtbaar voor de buitenwereld, tot het schilderij af is. Dat ligt zover ik kan zeggen dichter bij de waarheid dan de groteske eureka-momenten die dit soort films doorgaans tonen.

Het is verder ook een alles behalve eendimensionaal personage dat Turner hier wordt. Ja, hij is een brompot en alles behalve een fijne vent, maar er zitten zo veel momenten in die op meer duiden. Hij huilt bijvoorbeeld bij een onverwacht pianostuk en is zichtbaar ontdaan als iemand hem over de slavenschepen verteld. Echter, mensen in zijn eigen kringen behandelt hij als grof vuil, behalve zijn vader en uiteindelijk mevrouw Booth. Dit is iets dat je vaker terugziet bij dit soort types: een groot innerlijk gevoelswezen dat wat abstract is (en daarvoor geschikt voor kunst) en een soort onbegrip voor de fysieke wereld, die wellicht wat te rommelig is. Mr. Turner toont die interactie.

Hopelijk leg ik het nu zelf niet te abstract uit. Dat niet ieder feitje en weetje in deze film is gestopt is alleen interessant voor Turner-completisten. Als je geïnteresseerd bent in hoe een kunstenaar in het dagelijks leven staat en hoe dit zich verhoudt tot zijn innerlijk leven en hoe daar kunst uit voort komt is er nauwelijks een betere, en meer nuchtere, film dan dit denkbaar. Timothy Spall is groots, Dick Pope's cinematografie waardig aan zijn onderwerp en Mike Leigh is wederom onfeilbaar. Dit is één van zijn beste films in zeer goed oeuvre. De enige klacht die ik heb is dat het laatste half uur nogal sleept. Nadat Turners carrière is ingestort lijkt er niet veel interessants meer te vertellen te zijn en de vraag kwam bij mij naar voren of we werkelijk het verhaal moesten volgen tot zijn dood.
4*

Nee, perfect gedaan zelfs.

Misschien zelfs meer dan waardig. Cannes had een special mention voor Pope. Zijn pogingen om het oranje en geel van Turner te benaderen vond ik heel geslaagd.

Destijds bij Topsy-Turvy was ik huiverig dat nadat ik fan van Leigh was geworden na al die heftige sociaal-persoonlijke drama's 'ineens' zo'n lange biopic kwam. Die vond ik toen ook best goed en onderhoudend, dus ik had er wel vertrouwen in. Het lijkt erop dat Leigh's hart zelfs mee hier lag dan in zijn laatste drie tragikomedies. Vond deze in elk geval beter dan die drie.

Ik denk dat het is, om het personage van zijn huishoudster nog wat diepte te geven. Prachtige rol ook van Dorothy Atkinson - in een soort rol die meestal aan Lesley Manville is voorbehouden. Manville en Ruth Sheen zijn dit keer met wat kleinere rollen toebedeeld.