20,000 Days on Earth (2014)

Gezien op het Film Fest Gent.

Zoals dat hoort op een filmfestival, werd de film aangekondigd door een spreker. Deze wees er ons op dat documentaires over muzikanten, schrijvers, etc. dikwijls niet meer zijn dan een marketingstunt. Welnu, dit is bij deze docu allerminst het geval. Nergens een relativerende quote over hoe schitterend Cave wel niet is, geen getuigenissen van mensen die verliefd zijn geworden op Cave en zijn muziek, niets van dat allemaal. Dit is een docu die enkele antwoorden biedt op het fenomeen Cave, die op zijn zachtst gezegd een niet erg bevattelijke figuur is. Zo gaat het o.a. over hoe de man zijn songs schrijft, zijn jeugd, zijn angsten, ouder worden, ...

De docu bevat meerdere muzikale uitspattingen, wat natuurlijk een pluspunt is voor de fans van de muziek. Maar ook voor de mensen die minder fan zijn van de muziek van Nick Cave & The Bad Seeds valt deze docu zeker aan te raden. Dit omdat Nick Cave gewoon een interessant figuur is, het allemaal erg goed in beeld is gebracht en er hier en daar een humoristische toets aan wordt gegeven.

Voor Nick Cave aanhangers (er zaten wat nieuwe tienerzieltjes voor me in de zaal die in totale vervoering geraakten) only.

Drie films in één, en daarmee is het grootste euvel reeds besproken.

1. Een promotiefilm voor zijn nieuwste album Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013) - MusicMeter.nl ... van totstandkoming, een franstalig kinderkoortje, repetities (prachtige versie van Higgs Boson Blues!) en optredens. Zelfs een klinkklare verwijzing naar de albumhoes is een feit!

2. Een (onvolledige) geschiedenisvertelling van Caves carrière. Ook al vol leuke anekdotes, m.n. de scene in het archief valt echt niet op z'n plaats.

3. Een filmische documentaire over en met het personage Nick Cave.

Laat ik vooropstellen dat ik hoofdzakelijk punt 3 had ik verwacht, en de film slaagt hierin met vlag en wimpel. Cave stelt het zelf: ik ben getransformeerd in de artiest Nick Cave. Hij doet er ook alles aan de mythe vol te houden. Het lukt echter 1 persoon voor 10 seconden dit te doorbreken. Kylie Minogue. Haar visie van Cave op het podium is die van iemand die niet in dezelfde golflengte opereert. Het is een ontwapenend moment in de film, de persoon ipv personage Nick Cave verschijnt ten tonele.

De ups winnen met gemak de downs, maar hier zat toch wel iets bijzonderers in dan nu in totaliteit het geval was.

Een geënsceneerde documentaire over je eigen persoontje maken. Als dat al niet voorkomt uit een zeldzaam pure vorm van narcisme, dan heeft het wel met commercieel gewin te maken. Gelukkig maar dat Cave opzich best een intrigerend persoon is en e.a. mooi gestileerd in beeld wordt gebracht. Toch neigt het te vaak naar interessantdoenerij.

Goeie documentaire min of meer in elkaar gezet als een (de 20.000ste) dag uit het leven van Nick Cave. Persoonlijk en poëtisch. Mooi gefilmd en gemonteerd (niet als een standaard muziek-documentaire). Uiteraard ook genoeg mooie muziek van de man zelf. Denk alleen dat het weinig zin heeft om deze documentaire te kijken als je geen fan bent.

Transformatie via verbeelding – de essentie van Nick Cave’s streven via zijn muziek - het van zichzelf iemand of iets maken dat beter is, dat overstijgt, dat iets openbaar maakt, wat dan ook...

("I’m transforming! I’m vibrating! Look at me now!")

Een transformatie van wat ooit het idee van een biografie moet geweest zijn. In het hapklare product is Cave echter niet geïnteresseerd. Nooit geweest ook. Wel in datgene dat zich niet volledig prijsgeeft. Datgene dat een mysterie blijft, althans gedeeltelijk. Dus? Dus ‘20,000 Days on Earth’ is een film helemaal in de geest van Cave’s oeuvre. Een fictionele documentaire, waarin hij via het oppervlak vooral over de onzichtbare diepte wil spreken. En dat door ook het oppervlak zelf doelbewust te mystificeren, want wie rijdt nu eigenlijk precies mee in Cave’s auto en wie niet…wat is echt en wat is inbeelding…en hoe irrelevant kunnen zulke vragen eigenlijk zijn? Per slot van rekening speelt het zich toch allemaal af in Cave’s hoofd, een hoofd waarin een inkijk wordt gegeven via zo'n artificiële kunstgreep als het laten opdraven van een psychiater...zonde! Maar! Ondanks de wolken en de veelvuldig opgetrokken mist: toch een mooi inzicht in waar het Cave artistiek echt om te doen is, zoals de bijna ontroerende slotwoorden (ondanks hun Boeddhistische of hindoeïstische strekking) manifest maken.

En Brighton. Daar waar John Constable zijn windmolen schilderde. En zijn ‘Stormy sea’. En zijn ‘Chain pier’. En nog zoveel meer. Ik zag referaten naar de Britse landschapskunst terugkeren in Iain Forsyths en Jane Pollards beeldtaal. Bovenal in dat magnifieke eindshot…prachtig!

En minder prachtig: Cave’s pretenties, en gemaaktheid. Een psychiater…is dat eigenlijk ironisch? Een archief waar men zijn leven met archeologische zorg tracht in kaart te brengen…is dat zelfrelativering via absurditeit? De kleine details, maar vooral de zogenaamde waarheden over kunst en leven en plaatsen en dingen en relaties…is dat allemaal ernstig? Echt? Ik heb de neiging daar aan te twijfelen, en net dat houdt de film prikkelend. Zou het allemaal bittere ernst zijn, dan zou ik ‘20,000 Days on Earth’ vrijwel meteen ontgoochelend vinden. Maar dat kom je dus allemaal niet te weten. Want er is die ondoordringbare pose. Die pose die zelfs bij de belofte van het oplichten van een tipje van de sluier, hetgeen een documentaire eigenlijk altijd is, ondoordringbaar blijft. Best wel fascinerend, vind ik.

Nee, ik ken Cave’s oeuvre of levenswandel niet goed. Een fan ben ik hierdoor niet geworden, nieuwsgierig echter wel. Toch is dit vooral een film voor de volgelingen, denk ik. Hun sjamaan aan het woord, in vage termen over zichzelf, met de allures van een sibille. Dat is kicken, zegt u…?

3,25*

Zul je altijd zien, recensie van 500+ woorden en dan klik je per ongeluk op het verkeerde knopje!!!

Aardige docu, Cave komt beter uit z'n woorden dan 25 jaar geleden, fijn dat hij met warmte verteld over Tracy Pew, docu had wat mij betreft iets minder opgezet mogen zijn en over z'n privéleven kom je niks te weten. Blixa Bargeld legt nog wel even de reden van de breuk uit.

Een Publicitaire Egomentaire van Cave. Wel sfeervol, cinematografisch okay, maar eenzijdig en onvolledig qua informatie. 3*

Behalve het liedje met Kylie ken 'k deze persoon eigenlijk niet, maar omdat de film toch goeie kritieken had gekregen en omdat hij op tv was, me er toch eens aan gewaagd.

Tja, het kon me eigenlijk maar matig boeien, misschien is de film/docu meer voor de echte fans van Nick. 'k heb de docu uitgekeken (hij werd wel beter naar het einde toe), maar het zal maar voor één keer zijn.

Onconventioneel, pakkend portret van de schrijver en frontman van Nick Cave & The Bad Seeds begint op zijn 20.0000e dag op aarde. Uiteraard zien we hem met zijn band in de studio tijdens de opnames voor het album Push the Sky Away en daar waar hij zich het meeste thuis voelt: op het podium. Unieke muzikale, deels gedramatiseerde en prachtig gefilmde documentaire is meeslepend van begin tot einde, ook als je niet bekend bent met het werk van Nick Cave. Want ook dan zul je waarschijnlijk alles willen doen om één van zijn optredens mee te maken.

Een aantrekkelijke en spirituele documentaire over Nick Cave. Deels fictief en deels autobiografisch. Voor de echte muziekliefhebbers het bekijken waard.

3,0 *