The Water Diviner (2014)

Mooi gemaakt drama. De film bevat van alles. Drama, oorlog, spanning en romantiek en dat vakkundig tot een geheel gesmeed door Crowe zelf. De film kijkt lekker weg en ziet er fraai uit met mooie beelden van Turkije en Australie. Crowe acteert zoals we gewend van hem zijn en de chemie met Kurylenko is prima die overtuigend overkomt als Ottomaanse schone. Aanrader. 4.0

Crowe Levert met The Water Diviner een prima regiedebuut af, alleen is het soms een tikkeltje té lief en zoet allemaal. Dit komt voor een groot deel door de soort van magie/ongeloofwaardigheid die door het verhaal heen terugkeert. Aan de andere kant verteld de film een mooi verhaal gecombineerd met een boeiende geschiedenisles over de eerste wereldoorlog en ook de eerste stappen van het Turkse nationalisme. Russell Crowe laat zien zowel voor- als achter de camera op zijn plek te zijn en hij maakt je nieuwsgierig naar zijn volgende regieklus.

'The Water Diviner' Recensie - Filmtakers

Ik heb genoten van deze film, geen voor of na oordelen. Vaak kun je ook gewoon genieten. Wat ik wel prettig heb gevonden in deze film was hoe de Turken hier op een fijne manier neergezet werden.

Een goede film over een waargebeurde verhal..

Oké regiedebuut van Russell Crowe, die tevens de sympathieke hoofdrol vertolkt. Het verhaal wordt enigszins onevenwichtig uitgewerkt en neigt meer dan eens naar goedkoop melodrama, maar de film heeft zeker zijn momenten. De emotionele climax is bijvoorbeeld behoorlijk aangrijpend. Crowe regisseert op een wat ouderwetse en oubollige manier, maar de film ziet er door het eersteklas camerawerk van Andrew Lesnie (de vaste cameraman van Peter Jackson) wel erg fraai uit.

Prima vermaak met wat kanttekeningen. Strakke regie. Mooie plaatjes van cultuur en natuur, en realistisch in beeld gebracht oorlogsgeweld.

Het gegeven (vader zoekt zonen) lijkt aanleiding tot een avontuurlijke en spannende film, met bescheiden ruimte voor drama. Wat mij betreft gaat Crowe echter regelmatig over die bescheiden grens heen. Het leidde af van de kern van het verhaal.

De cast speelde over het algemeen acceptabel en overtuigend. Hier en daar werd een personage wel dusdanig dik aangezet, dat het op de lachspieren ging werken. Dat kon volgens mij niet de bedoeling zijn.

Al met al toch een ruime voldoende.

Deed me weinig.mooie beelden.prachtig camera werk.

Redelijk verhaal.maar ook wel ( op wat actie scenes na) een beetje een chick flick.

Melodramatisch.maar voor een regie debuut . Beloofd zeker nog wat goed betreft Russel.

Merk natuurlijk dat ik hier kwa score niet echt in de meerderheid ben.

Wil hem over een jaar nog een kans geven.

Voor nu , net aan 2,5 *

"He is the only father who came looking."

Redelijk regiedebuut voor Russell Crowe.

Blijkbaar is het verhaal losjes gebaseerd op waargebeurde feiten omtrent de Slag om Gallipoli. Een uiterst serieuze aangelegenheid dus, alleen jammer dat de uitwerking er niet naar is. Weliswaar worden de gruwelen op het slagveld indrukwekkend in beeld gebracht, maar de rest hangt er maar een beetje bij.

'The Water Diviner' husselt er namelijk flink op los met de verscheidene plotelementen; een onnodige romance, de protagonist zijn speurmogelijkheid, een vreemde tijdsvolgorde enz. Het komt de geloofwaardigheid in ieder geval niet ten goede. Daarbovenop snap ik het frivole gedoe op momenten niet, met misplaatste humor.

Wat ik daarentegen wel kan waarderen is de manier waarop de film is geschoten, aangezien het geregeld voor mooie plaatjes zorgt en een authentieke sfeer creëert. Toch blijft het wringen met vlakke personages en clichés. Op zich wordt het bij vlagen nog interessant, ondanks dat het soms wel erg melodramatisch is aangezet. Hierdoor wil het als geheel nergens echt memorabel worden.

Al met al een onevenwichtig drama dat qua narratief veel beter uitgewerkt had kunnen worden. Desondanks wordt het over de volledige speelduur nergens al te vervelend om uit te zitten.

Kleine 2,5 sterren.

Zeer degelijk drama met mooie plaatjes en overtuigende rollen. Dat hopeloze gehuil in de nacht kom je niet vaak tegen, en als het blijft doorspelen onder een willekeurig shot laat je zien dat we met een iets andere regisseur te maken hebben dan doorgaans. Relaties zijn boeiend weergegeven en de opbloeiende band met Ayshe (Kurylenko) is soepeltjes in elkaar gezet. Fijn debuut van Crowe.

Helaas niet helemaal wat ik er van had verwacht. Mij iets te zoetsappig zo hier en daar (de onverbiddelijke romance, zucht), maar daar zullen dan ook liefhebbers voor zijn. De film duurde me te lang (heb nog een spelletje wordfeud tijdens de film zitten doen... dat is wel tekenend). Crowe speelde goed en de landschapsplaatjes mochten er ook zijn.

The Water Diviner

Russel Crowes regisseerdebuut... Ik wist niet wat ik er van moest denken. Gelukkig had hij besloten om, naast achter de camera, er ook nog voor te gaan staan. Mocht het een niet werken kan je altijd nog terug vallen op het ander. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee, maar echt origineel of innovatief is The Water Diviner niet geworden.

Het begint allemaal best goed. De opening is vrij aardig en origineel. Gallipoli is voor ons westerse Europeanen een onderbelicht thema van de Eerste Wereldoorlog. Aangezien de gehele Eerste Wereldoorlog in Nederland behoorlijk onderbelicht is vond ik het verhaal van Crowe goed gekozen. Het pretendeert afgeleid te zijn van echter gebeurtenissen dus zal er wel meer drama dan realiteit in hebben gezeten. Helaas ontpopt de film zich al na een halfuurtje als doorsnee, als blijkt dat een van de zoons nog leeft. Het bijna anderhalf resterende uur kan je dan op je kladblok al invullen. Tevens mis ik het doel van het nevenplot dat zich ontpopt in de film. Onnodig in mijn optiek. Jammer, want na de opening had er meer ingezeten.

Crowe speelt helemaal niet slecht. Eigenlijk meer zoals we van hem gewend zijn. Het acteren is op zijn niveau en zijn leeftijd een routineklus geworden. Toch is het in combinatie met zijn regisseerwerk een aardig geheel geworden.
Dylan Georgiades speelt een bijzonder vervelend kind. Hij is een ongelooflijke stoorfactor en mist alle overtuiging. Ook zijn moeder Olga Kurylenko mist behoorlijk wat passie in haar spel. Beiden stoorfactoren.
Yilmaz Erdogan, die zijn achternaam zeker in deze tijd mee heeft zitten. Speelt ergens tussenin. Het niveau van Crowe haalt hij niet, maar hij speelt zeker beter dan moeder en zoon.

Visueel is de film erg sterk. Zowel in Australië als in Turkije zijn bijzonder mooie beelden geschoten en zijn zeker een toevoeging aan het verhaal. Ook de passerende oorlogscènes zijn goed geschoten. Ze zijn ietwat chaotisch, maar in het rustige vaarwater van de film - zeker het begin - is dat helemaal geen slechte toevoeging.

The Water Diviner heeft een doorsnee niveau, met hier en daar een piekje en een dalletje. Het geeft een aardig werk dat leuk is om eens te bekijken.

3*

Dit was dan het verdienstelijke regiedebuut van Russell Crowe waarin hij zelf ook nog de hoofdrol speelt. Ondanks dat het verhaal inderdaad behoorlijk zoetsappig is en ik het laatste gedeelte (de laatste 20 minuten) behoorlijk flauw vond, was dit geïnspireerd op ware gebeurtenissen oorlogsdrama (Slag om Gallipoli) zeker niet onaardig.

Zo begint de film sterk, zit de uitvoering mooi en gelikt in elkaar, zien de beelden er fraai uit (prachtige landschap beelden van Turkije en Australië) en bevat de film ook de nodige drama. Hier en daar vond ik de drama best heftig en aangrijpend (o.a. als zijn vrouw zelfmoord pleegt en de drie broers die zwaargewond liggen te creperen), maar aan de andere kant was het ook geregeld behoorlijk theatraal en met name de gedeeltes die om Olga Kurylenko draaiden. Hierbij moet ik wel zeggen dat Olga Kurylenko er weer behoorlijk fraai uitzag en dat ze haar rol ook best mooi en goed speelde. Dat goed spelen was zeker van toepassing op Russell Crowe en met name op Yilmaz Erdogan in de rol van de zeer sympathieke Turkse Major Hasan. Dat sympathieke was zeker ook van toepassing op Jai Courtney in de aardige rol van Lt Colonel Hughes.

Verder keek de film zich wel lekker weg, zit er wat actie in en wist het hele verhaal zeker ook te boeien. Ondanks het flauwe laatste gedeelte, was het einde natuurlijk wel mooi. Al met al een verdienstelijke regiedebuut voor Russell Crowe en hetzelfde geldt voor dit oorlogsdrama.

Oorlogsfeelgood.

Want ondanks dat er hier en daar best wat van de onplezierige oorlogsgebeurtenissen op Gallipoli langs komt, verloopt het verhaal wel wat erg gladjes - om maar niet te zeggen, het hangt van onwaarschijnlijk mooie toevallen aan elkaar. Toch kan ik het ook wel weer waarderen, de eerste wereldoorlog op de Dardanellen is bij ons niet zo heel bekend, en dit is denk ik de eerste film waarin de Turkse kant van de geschiedenis ietwat aandacht krijgt. Al is het dan wat oppervlakkig.

Waar het verhaal wat teleurstellend standaard en zoetsappig is, zo sterk zijn de beelden. Erg mooi plaatjeskijken, en niet eens alleen als Olga Kurylenko in beeld is - ook de karakterkop van Erdogan komt er mooi sterk uit.

Crowe is zelf wellicht het zwakste punt bij de acteurs. Maar qua regie weinig op aan te merken, buiten dat het verhaal wat scherper had gemogen en dat de flashbacks in het begin teveel afleiden.

Wel ik zal maar het gemiddelde meteen weer wat verhogen, want dit historisch drama is een respectabel debuut van Crowe. In ieder geval was de Ottomaanse sfeer mooi in beeld gebracht met gebruik van Turkse acteurs, gefilmd in Turkije en met Turkse taal ertussen door. Op dat vlak kan ik niet klagen. Kurylenko, die ik niet had herkend, speelt overtuigend en bleek geen slechte keuze. Echt mooi op visueel vlak. Het verhaal daarentegen vond ik redelijk standaard, vooral de obligate opbloeiende romance tussen de Australische redneck en de geraffineerdere Turkse schone. Dat zat er van mijlenver aan te komen. Ook het gemak waarmee hij de lijken van zijn zoons vond op het slagveld was larie en apekool.

Gallipolli was een menselijk drama en wat er met de zoons van Joshua gebeurde is daar maar één droevig voorbeeld van. Ik zie ook niet in wat er mis is door Turken als sympathiek te vertonen : Zoals in de film gezegd zijn het de Britten die binnengevallen zijn en de boel op stelten hebben gezet. Het is dan voor mij alleen maar normaal dat de Brit hier als een norse kolonialist wordt afgeschilderd. Oorlogsfeelgood van een degelijk niveau.

Goeie film over een vader die op zoek gaat naar zijn drie gesneuvelde zoons na de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal is soms wat onevenwichtig, maar de film blijft wel onderhoudend. Een aantal prima scenes en het ziet er allemaal ook mooi uit (de aankleding en het Turkse en Australische landschap). Geen verkeerd regiedebuut van Russel Crowe die hier ook de hoofdrol vertolkt. Een kleine 3.5 sterren.

Crowe's eerste langspeler mag best gezien worden, al vond ik hem in de beginne nogal warrig met niet zo best montagewerk.

Vele films vermelden dat hun verhaal geïnspireerd is op ware gebeurtenissen. Het is een pluspunt voor de film want het vergroot het geloofwaardigheidsgevoel bij de kijker. Zelden of nooit echter wordt vermeld in hoeverre alles met de waarheid strookt, zoals ook in deze "The Water Diviner" waar ik toch de indruk kreeg dat er hier en daar wat bijgekleurd is.

Maar goed, het is een indringend en ook wel emotioneel verhaal over de Gallipolli-veldslag en de nasleep ervan.

Cinematografisch best in orde, goede beeldvorming, kleuren, sfeerschepping...en Russell Crowe die, zoals verwacht, knap acteert terwijl Olga Kurylenko ontzettend mooi is maar precies geen rechte lijn in haar vertolking krijgt.

Tegenvaller. Heb Crowe hoog staan maar in deze film kon hij me niet bekoren. Niet alleen het tempo van de film lag erg laag, ook zijn personage kon weinig indruk maken. De speurtocht is een grote onwaarschijnlijke gebeurtenis zodat ik me totaal niet kon inleven in de personages en hun emoties.

Ik moet wel zeggen dat de film een lust voor het oog is. Schitterende beelden van de prachtige natuur en oude steden. Helaas gaat het verhaal daar niet in mee en kon het einde me al niet meer raken.

Onvoldoende.

“Are there any more records about my son?

We are Ottomans, not Germans. “

Het lijkt wel Russell Crowe filmweek hier. Na “Fathers and daughters” heb ik me gewaagd aan zijn regiedebuut. En om eerlijk te zijn vond ik deze naoorlogse, dramatische film veel beter dan het zoetsappige “Fathers and daughters”. In beide films staat zijn vadersrol centraal. In “The Water Diviner” is het echter de rol als treurende vader wiens zonen sneuvelden in de slag om Gallipoli, die plaatsvond in Turkije tijdens de 1ste wereldoorlog. Een bloederige veldslag op een zakdoekgroot terrein tussen Turkse troepen en een korps samengesteld uit Australische en Nieuw Zeelandse manschappen (Australian and New Zealand Army Corps oftewel ANZAC). Dat oorlogstoestanden voor wansmakelijke taferelen zorgen, die gewoonweg nogmaals de onzinnigheid van zulke tragedies aantonen, staat buiten kijf. De doodstrijd van de drie broers op het slagveld was voor mij het meest onaangenaam en moeilijk te verteren onderdeel van de gehele film. Zo vreselijk om aan te zien dat ik op een bepaald moment wel echt vond dat het welletjes was geweest. De relevantie was me al te duidelijk. Waarom het zo ellendig lang moest duren was me niet echt duidelijk.

Op enkele minpuntjes na, vond ik dit toch een redelijk geslaagde film. Vooral de cinematografische kant was zelfs uitmuntend te noemen. Misschien leek het wel op een gedramatiseerde reisdocumentaire op bepaalde momenten. Maar het kleurenpalet van gekleurd stof en het binnen aanzicht van Turkse moskeeën zorgen voor enkele visueel overweldigende beelden. Ook het fenomenale fragment in Australië waar Connor (Russell Crowe) zijn drie zonen beschermd tegen een indrukwekkende zandstorm, was een adembenemend moment. En dit impressionant beeldmateriaal is verwerkt in een redelijk episch aanvoelend avonturenverhaal. Een beetje zoals in “The Physician”. In dit geval is het iemand van downunder die zich vergaapt aan de gewoontes, folklore en pracht van het Turkse Istanboel. Vanzelfsprekend leidt dit weeral tot interculturele conflicten met luidkeelse Turken die hun waarden verdedigen en een op de vlucht slaande Aussie.

Ook de geschiedkundige kant vond ik boeiend. Er is me sowieso al niet veel bekend over de 1ste wereldoorlog. En al zeker niet over wat er zich afspeelde in het Arabische gedeelte van de wereld. Dat de Turkse gemeenschap naderhand niet zo gastvrij was voor Australische toeristen werd ook realistisch voorgesteld. Daartegenover staat dan dat de samenwerking tussen de ANZAC’s en de Turkse Majoor Hasan (Yilmaz Erdogan) ook niet vlekkeloos verloopt en de intense haat nog steeds de kop opsteekt. En nog even de scene aan het begin vermelden waar de lokale geestelijke een enorm probleem heeft met het begraven van Connors vrouw, daar ze schijnbaar zelfmoord pleegde. Een ijzersterk moment. Zo zie je maar dat de kortzichtigheid en ongevoeligheid door de jaren heen intact is gebleven.

Al bij al een pracht debuut van Crowe. En dit gecombineerd met een niet eens zo slechte hoofdvertolking. Ook de rol die Erdogan speelt is vermeldenswaardig. Een kalme Turkse Majoor die zijn grieven langs zich neerlegt en probleemloos zijn hulp aanbiedt om eerstens de tienduizenden slachtoffers te identificeren. En vervolgens ook Connor te helpen in zijn zoektocht naar zijn verloren zonen. Dylan Georgiades vertolkt op geestdriftige wijze de rol van zoontje Orhan. Terwijl de ultra-koele Olga Kurylenko gestalte geeft aan de weduwe Ayshe. Een exotische schoonheid die in het begin afstandelijk overkomt maar naarmate de film vordert zie je haar ijzige houding langzaam wegsmelten.

En dan kom ik automatisch bij de tegenvallende onderdelen van deze toch boeiende film. Het stationsroman-achtige liefdesverhaal dat er in verwerkt werd, was in mijn ogen compleet overbodig. Dat het over twee individuen uit twee verschillende culturen gaat die elk een verlies dragen dankzij de oorlog, is nog aannemelijk. Maar daar mocht het dan ook bij gebleven zijn. Ook het paranormaal talent dat Connor zogezegd heeft, was ook schromelijk overdreven. Dat hij door gebruik te maken van een wichelroede water kan vinden in de kurkdroge Australische woestijn, vond ik nog plausibel (passend bij de filmtitel). Maar dat hij in trance modus geraakt in het midden van een slagveld waar er duizenden restanten van slachtoffers liggen weg te rotten en aldus zijn zonen kan lokaliseren, was een beetje belachelijk. En het Indiana Jones slotoffensief botste ook een beetje met de rest van de film. Maar de grootste ergernis was het geluid. De dramatische muziek en geluidseffecten waren vreselijk luidruchtig. De conversaties die hier op volgden waren daarentegen fluisterzacht. Ik heb er een pijnlijke duim aan overgehouden doordat ik de volumeknop continue moest gebruiken. Maar uiteindelijk was het toch een grandioze film.

3.5*

Russell Crowe koestert sentimentele gevoelens.

Dat de acteur te veel hooi op zijn vork neemt, moge duidelijk zijn. Hij voert diverse verhaaltjes op en weeft ze samen tot THE WATER DIVINER, maar denkt er niet bij na of deze wel bij elkaar passen. Zo lopen actie, romantiek, drama en oorlog door elkaar.

Het helpt evenmin dat hij blind is voor of niet genoeg kreeg (wat even erg is) van de overromantisering die in zijn regiedebuut sluipt. Bovendien mis ik zijn touch. Doordat hij zowel regisseerde als acteerde, verwacht ik een duidelijke visie of creatieve hand, maar die komen niet naar voren.

Dat Crowe het nog even bij het acteren laat.

inderdaad toch onderhoudende film al voelt het laatste half uur vrij afgeraffeld aan. Door de prachtige beelden en de erg mooie Olga Kurylenko was de film prima uit te kijken. De erg mooi gezongen endtrack 'Love was my alibi' van Kris Fogelmark was een erg mooie afsluiter om nog even over de film na te denken.

The Water Diviner gaat over de slag bij Gallipoli in de Eerste Wereldoorlog en dan vooral over nasleep ervan - voor één man, die een zoektocht begint naar de overblijfselen van zijn gesneuvelde zonen.

De gebeurtenissen in de film 'leven' niet echt in Hollywood of West-Europa, maar vooral in Australië en Nieuw-Zeeland. In Australië en Nieuw-Zeeland is 'ANZAC Day' zelfs 1 van de belangrijkste feest(gedenk)dagen. Zonder Russell Crowe in de hoofdrol (en aan het roer als regisseur) zou het wellicht aan onze aandacht voorbij zijn gegaan.

En dat zou zonde zijn geweest, want het is een zorgvuldig gemaakte, sfeervolle film die er niet voor terugdeinst te laten zien dat oorlog geen pretje is. Dat staat wel in schril contrast met gezapige scènes tussen Crowe en Kurylenko. Deze laatste speelt een Turkse vrouw, toevallig de enige in de film die rondloopt zonder boerka, en uiteraard is zij knap en schattig. Toevallig hoor.

Sowieso is de film nogal kritiekloos: geheel volgens moderne Westerse tradie worden de niet-westerse figuranten van dienst (de Turks/Islamitische in dit geval) neergezet als nobele wilden, sympathiek en met een hart van goud, die de relatie met de westerse wereld eigenlijk liever ook anders hadden gezien. Dat het Ottomaanse rijk een eeuwenlange traditie van gewelddadige islamitische expansiedrift kende, blijft onbenoemd. Het is leuk dat in de film Mustafa Kemal (Atatürk) nog even genoemd wordt - de man die het vervallen Ottomaanse Rijk omtoverde in de moderne en vooral seculiere Turkse staat (iets wat dhr Erdogan tegenwoordig stapje voor stapje bezig is terug te draaien)

Maar het is ook niet erg dat de film een relatief neutraal standpunt inneemt. Het is vooral een eerbetoon aan ruim 250.000 mensen uit Down-under en dat andere eiland die destijds het leven lieten. Dat was toen en nu best een dingetje aldaar.

Niet eentje die me zal bijblijven. 3 sterren

The Water Diviner

Prima regiedebuut van Russell Crowe. Schitterende locaties, sfeervolle beelden en een indrukwekkend verhaal, eigenlijk is er weinig mis met The Water Diviner. Het probleem is alleen dat het verhaal iets te rustig voortkabbelt en meeslepend wil de zoektocht van Connor (Crowe) naar zijn (waarschijnlijk) overleden zoons niet worden.

Er zijn te veel overbodige subplots en Crowe verliest zich te veel in de details. Knap dat hij alles zo gedetailleerd mogelijk over wil laten komen, maar het heeft soms iets te veel weg van een geschiedenisles in plaats van een meeslepend verhaal. Naast Crowe is Kurylenko een erg mooie verschijning en je ziet dat ze zich goed heeft voorbereidt op de rol. De balans tussen romantiek, oorlog en de zoektocht naar Connor’s zoons is soms compleet zoek, maar The Water Diviner is al met al een sfeervol schouwspel met sterke acteerprestaties.

Meer dan degelijk filmdebuut van Russell Crowe die met The water diviner één van de slagvelden van WOI op Turkse bodem onder de loep brengt die voor niet ingewijden in WOI niet zo heel bekend zijn. Gallipoli is een erg beladen en gevoelige onderwerp voor de Anzac's, vandaag nog steeds overigens. De gelijknamige film van ruim 35 jaar terug met een jonge Mel Gibson had ook een heuse impact op dat continent. Dat komt vooral omdat op 25 april 1915 de eerste stappen naar een eigen soevereine identiteit werden gezet ten aanzien van de Britse 'kolonisator' (cfr. dominion).

Cinematografisch is er op de film erg weinig aan te maken. Je ziet dat Crowe veel aandacht en zorg besteed heeft om sfeer te brengen in de film. Alles is netjes gefilmd en kwalitatief zit het best allemaal goed in elkaar. Ook de montage en regie is meer dan ok. De zandstorm bvb werd mooi in beeld gebracht en vader Joshua werd geportretteerd als liefdevolle vader. De film loopt gestaag, maar er wordt hier en daar vaart ingestopt door met flashbacks terug te keren naar de slagvelden van 1915 wanneer hij het dagboek inbladert. Op technisch vlak is de film zeker een 3,5* waard.

Wat me vooral stoorde was het verhaal dat alweer Hollywoodiaans clichématig werd opgevoerd. De romance tussen hem en de weduwe of de band met haar zoon, mja, niet zo mijn ding binnen de context van de film. De opbouw van de zoektocht naar zijn zoons was best ok, maar werd te melodramatisch naar het einde toe. Narratief vervolgens eveneens wat mosselen noch vis.

Crowe neemt gelukkig een vrij neutraal standpunt tussen de oorlogvoerende naties en gooit niet met eendimensionale modder. Integendeel: beide kampen betreuren de talloze zinloze slachtoffers hoewel ook aangestipt dient te worden dat Turkije alle recht had zich te verdedigen doordat een vreemde mogendheid hen aanviel op eigen grondgebied. De Grieken komen er in de film minder lief uit. Turkije wordt ook afgebeeld als een bloeiende natie al stond de Turkse onafhankelijkheidsstrijd olv. Mustafa Kemal Ataturk en de Turks-Griekse wel op til.

Desalniettemin vrij tevreden met de film van Crowe in die zin dat ik wel uitkijk naar een eventuele nieuwe productie van hem. Het potentieel is er alvast. Daarom ook een degelijke voldoende met 3,0*.

Mwa.

Regiedebuut van zo'n iemand als Crowe kan natuurlijk niet uitblijven door zichzelf de hoofdrol te geven. Ik blijf het toch redelijk apart vinden. Vind het juist een kunst als zo'n regisseur dan iemand anders de hoofdrol geeft en dan zien we of diegene die persoon ook daadwerkelijk de goede richting in kan sturen.

Maar goed, visueel is The Water Diviner opvallend goed in het eerste deel. De kleuren zijn krachtig, de opening optimaal sfeervol en de cinematografie opvallend sterk. Niet meteen verwacht van zo'n figuur als Crowe, maar hij krijgt het toch wel degelijk voor elkaar.

Deze film leek nog wel een eigen smoel te hebben, maar uiteindelijk is het toch wel duidelijk dat de westerse landen zichzelf weer moeten mengen met dit keer de Turkse cultuur om zo zogenaamd respect voor die cultuur te brengen. Ik vind het erg gemaakt in ieder geval.

Verhaaltje boeit wel, maar blinkt nergens in uit. Eigenlijk is het enige verschil dat deze film wat origineler maakt dat het in Turkije afspeelt. Zo is dit de eerste oorlogsfilm die ik zag dat zich in Turkse gebieden afspeelt. Dat zorgt wel voor interesse, maar de uitwerking volgt kleurt nog redelijk binnen de lijntjes.

Aangezien het eerste deel uiteindelijk nog wel solide stond, stort het in het tweede stuk wel redelijk in elkaar. Het wordt allemaal wel een beetje suf moet ik zeggen. De drama werkt ook sowieso nooit en die probleempjes die je elke keer weer terugziet keren ook hier weer terug. man slaat vrouw, kind zoekt vader. Ugh.

Bovendien krijgen we plots ook actiescènes die allemaal niet heel mooi zijn, buiten de kleurtjes om. Sowieso blinkt het weleens door dat Crowe als regisseur ook niets voor kan stellen. Vooral die achtervolging met Crowe en dat kereltje vond ik vreselijk mak in beeld gebracht.

Zo ook richting de slotfase. Tam camerawerk dat je nergens meesleurt, maar ook erg gemaakte scenes die daardoor het sentimentele vlak vaak misslaan. Crowe die binnenloopt op zijn zoon die gefascineerd naar iets staat te kijken. Het is allemaal zo gemaakt. Bijna walgelijk te noemen. Dat ook afbreuk aan een goed eerste stuk.

Voor de rest wel simpele pogingen om respect te betogen aan andere culturen maar het gaat allemaal op dat gebied wel iets te vluchtig. Het eerste deel heeft dan nog wel wat moeite daarin gestoken maar op een gegeven moment stelt het niet veel meer voor.

Degelijke film, niet al te best, voornamelijk omdat het tweede stuk een mix van genres is die hier niet thuishoren en de kleurtjes worden ook minder prominent ingezet. Jammer. En die oorlogsflashbacks waren overigens ook echt spuuglelijk gebracht. Hoe kan je het voor elkaar krijgen zulk lelijk slowmotion te gebruiken als je cinematografie wel on-point is.

Redelijk drama met aardige momenten die de naam heeft geïnspireerd te zijn op ware gebeurtenissen. Een gegeven waar dit artikel korte metten mee maakt. A fundamentally silly film: another perspective on The Water Diviner | HONEST HISTORYHONEST HISTORY - honesthistory.net.au

Desondanks opent de film best aardig met een redelijk beeld van het front te Gallipoli. Wat wel meteen een aantal verschrikkelijk slechte speciale effecten brengt. Want die explosies zijn niet om aan te zien net als de zandstorm een half uur tot drie kwartier later die wel heel snel komt opzetten. De scene met moeders die het verlies verre van verwekt heeft hakt er wel in, een aantal zwijgende beelden die vol drama, stijl en sfeer gebracht worden. Een reminder aan het vele verlies dat vele gezinnen door de eeuwen heen aan oorlogen geleden heeft. Want behalve het leven gaat er voor familie natuurlijk ook heel wat verloren. De nadruk komt vooral op drama, verlies en vooral acceptatie en het doorgaan het leven. Iets dat een vervolgt kent in Turkije met de rol van Kurylenko. Dit extra diepte gegeven met de groeiende onrust binnen Turkije, iets dat in heel Europa speelde en op termijn andermaal voor een Wereldoorlog zou zorgen, maar tevens ook een inkijk in tradities en culturen.

Helaas kantel de film daarna en laat een aantal onwaarschijnlijk dingen zien. Relatief eenvoudig bereikt Connor het verboden Gallipoli, laat men hem blijven en de vrije hand en nog gemakkelijker vind men de eerste twee jongens. Vrij onwaarschijnlijk de opbloeiende relatie tussen Crowe en Kurylenko die vanwege de leeftijd maar vooral vanwege het cultuur verschil erg bedacht lijkt. Ook niet sterk hoe uiteindelijk Arthur gevonden wordt en men ontsnapt. Duidelijk door het bovenstaande artikel is dat het een wel erg geromantiseerde en losse benadering is van een boer die in Turkije zijn jongens ging zoeken. Iets waar overigens erg weinig info over te vinden is.

In het bovengenoemde licht zou The water diviner benaderd kunnen worden als een aardig drama die netjes binnen alle lijntjes kleurt met een beetje oorlog, drama en romantiek en vooral niet te serieus genomen moet worden. Bijzonder is het verder allemaal niet hoewel de soundtrack wel erg goed is. Wat mij betreft dan kom prima een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel.

Bijzonder oorlogsdrama over de eerste wereldoorlog en haar gevolgen vanuit Turks en Australisch perspectief. Dat laatste maakte The Water Diviner (2014) voor mij uniek. Hij is ondanks zeer heftige momenten wat romantisch. Dit klinkt misschien raar, wat ik bedoel is dat het totaal anders is dan bijvoorbeeld La Piscine (1969) die veel realistischer overkomt.

Dit regiedebuut van Russell Crowe begint erg rommelig en heeft lang nodig om goed op gang te komen. Sterke en vervelende fragmenten wisselen elkaar af ten volle dure van de film. Dan zijn ze verrassend, dan weer (enorm) voorspelbaar. De blauwe moskee was prachtig.