Interstellar (2014)

Ik denk een van de beste films van de afgelopen 20 jaar. Zo goed in elkaar zet. Soms dacht ik waar gaat dit heen maar dat hielp me met blijven kijken. Alles klopte. Geniaal bedacht en zeker een aanrader! Lange film maar dat maakte me niet uit. 4.5 voor deze film

Ik vond dat hij erg sterk begon, heel knap gefotografeerd ook. Maar het laatste half uur vond ik de film volledig ontsporen. Jammer.

de beste film van Christopher Nolan

Mooi geanimeerde film. De film begint als een 'realitische' documentaire. Dat vind ik zelf boeiend. Maar op een gegeven moment blijkt het plot te lijken op die van de Matrix. Deze wending in het verhaal moet je net liggen.

3 sterren vanwege de mooie beelden

Ik heb deze film nog niet gezien maar het moge duidelijk zijn dat Christopher Nolan een van de nieuwkomers is als het gaat om talentvolle regisseurs.

Al zijn films en dan met name zijn batman films zijn gewoon briliant.

Héhé. Ja dat is al eventjes geen nieuwkomer meer

Zojuist gezien op blu-ray:

Geweldig goede film!

Visueel ziet het er top uit. Vooral het camerawerk viel mij als eerste op wat ik zeer goed vond gedaan.

Beelden straalden veel rust uit tijdens de film en dat was erg prettig.. goed volgbaar dus.

Het ziet er zoals gezegd allemaal zeer goed uit en visueel weer dik in orde !

Ongeveer bij het laatste half uur vond ik de film wat ontsporen waardoor ik iets minder geboeid was.

Deze film zal nog wel enkele keren uit de kast worden gehaald en weer met de volle aandacht bekeken worden.

Ik moet zeggen dat dit wel een film is die je snel eens een keer opzet. De film is verre van perfect maar heeft wel een hoge herkijkwaarde. Al is het alleen maar om de schaal van de film, de epische beelden, de muziek van Zimmer. Had ik toch niet verwacht nadat ik de film voor de eerste keer zag. Zelfde geld ook voor Inception trouwens.

Ben benieuwd of ik hiermee nog mensen laat schrikken. Niet dat ik zo'n bekendheid ben hier overigens, maar ik heb me in het verleden een aantal keer bijzonder negatief uitgelaten over Christopher Nolan. Was het niet over de zogenaamd-ingewikkelde-maar-eigenlijk-poepsimpele-en-dus-pretentieuze Inception, dan wel over de batmanverkrachting. Laten we wel eerlijk wezen; Batman Begins vind ik dan wel weer tof en The Prestige mag ik graag zien, maar daar blijft het dan ook echt bij.

Tot vorige dan, toen ik in het vliegtuig zat naar mijn vakantiebestemming en de vliegmaatschappij me enkele films aanbood en de keus dus gering was. Mopper er gerust over hoor. Vervloek me en neem me nooit meer serieus, maar ik ga op dat soort commentaar ook niet meer reageren. Interstellar was dus de keuze. Ik kan me de discussies rond zwarte gaten nog wel herinneren toen deze prent in de bioscoop kwam en eigenlijk had ik mijn mening al klaar. Dit zou ook wel weer flink pretentieus worden. Dat viel ongelooflijk mee. Nolan kiest er plots voor de film niet vol informatie te stoppen. Nee, we krijgen zelfs een redelijk hecht gezinnetje te zien. Ok, mams is de pijp uit, maar toch sprak dit tafereeltje me wel degelijk aan. Ook de setting overigens. Die was simpel, duidelijk en..... sciencefictionachtig.

Die sfeer voelde ik echt. Eindelijk zie ik weer de Nolan die een goed verhaal vertelt en niet erop uit is om vooral indruk te maken, plotgaten daargelaten. Ik zie ze door de vingers. De reis van de hoofdpersoon voelde ouderwets episch aan. Het interesseert me niet of de zaken rondom het zwarte gat kloppen of niet. Als ik kijk naar mijn favo SF-films, kloppen er wel meer dingen niet. Het gaat er toch altijd om dat het onwaarschijnlijke mogelijk wordt gemaakt, niet het onmogelijke. Het was prachtig om te zien hoe de reis gemaakt wordt en welke planeten aangedaan worden. Het grote drama van de film grijpt aan en dat is het belangrijkste. Het deed me denken aan Rush' epos 2112, omdat ook dit gaat over een protagonist die met de beste bedoelingen een geweldige fout maakt en daar op erg harde wijze de consequenties van ervaart. Voor zover dat rotschermpje en brakke oordopjes het mogelijk maakte, klopt het audiovisueel en het acteerwerk is puik gedaan door de belangrijkste acteurs. Ik kan bijvoorbeeld Anne Hathaway nooit echt serieus nemen. Die paar smetjes nemen niet weg dat ik hier een onverwacht prettige kijkervaring heb gehad. De vergelijking met 2001 ASO wel overigens. Interstellar mag zich rustig in het rijtje van SF-klassiekers scharen, alleen blijf ik net zo terughoudend met Nolan's volgende films en straf ze gerust weer af met een lage waardering als het moet, al ben ik dan wel wat nieuwsgieriger.

Het verhaal. De achterliggende wetenschap. De fantasie. De sociale en maatschappelijke filosofieën en alle ingrediënten, die aansturing geven naar een tanende aardkloot. Alles te samen gemixd met als resultaat een dijk van een film. Ruim 2½ uur geboeid gekeken.

Punten voor de fysieke sci-fi, de rest boeit me totaal niet. Beste segment is op Millers planeet, die met het water. Wat zich daar afspeelt is misschien wat karig, maar zo'n grote oceaan weet wel indruk te maken. Idem voor enkele momentjes in de ruimte, het is er zelfs af en toe stil. Wat dat betreft jammer dat de ijzige planeet blijft hangen bij een grijze, onherbergzame klomp. Daar mag je meer mee doen.

Met Damon heeft het nog wel een aardigheidje in huis, maar een ontdekkingsreis op vreemd terrein zit er al met al niet in. Frappant genoeg iets dat Cooper voorop in de film nog vertelt. Minste onderdeel zijn die robots. Lompe blokkendozen voorzien van onder meer een humorstand. Tja. Dan zal Nolans film wel een tranenstand hebben, die door hem op 100% moet zijn gezet, want er wordt flink wat afgehuild.

En daar zakt het volledig in weg. De set-up is al magertjes, boertje vindt ultrageheim NASA complex en zit even later achter de stuurknuppel, het piept en kraakt ook meteen met een afscheid en zo volgt er meer van dat dik aangezette sentiment met averechts effect. Lullig voor Kip Thorne, maar zodra liefde ter sprake komt, weet je waar Nolan het om te doen is. Zo rond als de planeten zijn, zo plat is de film.

Ik vond het maar een saaie film. Visueel niks mis mee natuurlijk maar verder deed de film me niks. Veel te veel sentiment tussen de personages onderling.

Prachtige film die prima in elkaar zit en heerlijk meeslepend is. Het scenario lijkt levensecht en geloofwaardig, de gebeurtenissen zouden zich in de werkelijke toekomst over een aantal jaar ook af kunnen spelen. Erg jammer van het zoetsappige einde, waarbij de regisseur ook een lijntje lijkt open te houden voor een deel 2.

Deze film had ik een tijd laten liggen, vooral door slechte advertising. Ik las hier vergelijkingen met 2001: a space odyssey, een film die mij totaal niet ligt. Ook leek het richting Inception te gaan, eveneens geen geslaagde film. Toch maar een kans gegeven, en dat is ongelofelijk meegevallen. Qua stijl is dit qua sfeer richting Sunshine, als je het al met iets kan vergelijken.

De film gaat niet al te filosofisch zoals 2001, maar creëert voldoende spanning en toont echte mensen. Daardoor wordt het ook veel emotioneler. Matthew McConaughey is geknipt voor deze rol. Wie nu nog twijfelt aan z'n capaciteiten moet zeker deze film zien. Grootste ster van de film is Hans Zimmer, die in mijn ogen zijn beste score ooit heeft geschreven. En dat kan tellen, gezien het palmares van de man.

Nolan neemt tijd om sfeer te scheppen en dat is niet evident in deze tijd. Rustig scènes, momenten van stilte of weinig geluid in de ruimte. Ook de robots waren rustig maar duidelijk aanwezig. Geen flauwe gadgets, maar professionele robots die zeker niet gemaakt zijn als speeltje.

Interstellar is een indrukwekkende film. Vooral visueel als qua sfeer. Absoluut één van de beste films van de 21e eeuw!

Eindelijk gekeken, en dacht dat het wel een lange zit zou worden, wat achteraf wel meeviel.

De begint echt goed, mooie beelden, en een prima verhaal.

Toch het laatste stuk, zakt de film toch flink af voor mij..

2.5. Voor de mooie beelden.

Ik begrijp de kritiek wel (te sentimenteel, te veel 'Hollywood'), maar persoonlijk stoorde het me niet. Interstellar is wat mij betreft dan ook een blockbuster van topniveau geworden en de film raakte me meer dan Inception en de 3 Batmans. Veel menselijker en minder steriel dan Nolans vorige films.

Visueel is dit niet het soort van prent die me echt weet weg te blazen, maar verzorgd is het natuurlijk allemaal wel. De muziek wist me wél echt te imponeren en McConaughey zit wat mij betreft in een fase in zijn carrière waar alles wat hij doet geweldig is. Op zich speelt hij hier een vrij klassieke heldenrol, maar dat doet hij met zoveel gemak en charisma dat ik helemaal mee was.

4*

Interstellar is één van de meest overgewaardeerde films van de afgelopen tijd is vooral de mening die bij mij is blijven hangen. Ik heb lang uitgekeken naar deze film (mede) omdat het een wetenschappelijk verantwoorde sciencefiction film zou zijn. Het is inmiddels al wel een tijdje geleden dat ik hem heb gekeken (gelukkig), maar doordat ik als filmliefhebber toch regelmatig wordt geconfronteerd met de hoge score van deze film, wil ik toch even kwijt dat deze film voor mij een grote teleurstelling was. McConaughey is toegegeven niet mijn favoriete acteur, maar met juiste typecasting kan ik hem nog best waarderen. De gehele film heeft McConaughey niet één woord op een normale manier uitgesproken, het overdreven gebrekkige (boeren pummel) accent was gewoon irritant. De film komt heel slecht los en eindig ook nog eens heel slecht, veel teveel melodramatische elementen. De ''science'' elementen zijn niet meer dan de meest onwaarschijnlijke wetenschappelijke fabeltjes verpakt in een Hollywood film. Dat zou dan op zich niet erg zijn als je die aspecten goed zou uitpakken, maar in deze film past het niet, veel te serieus. Pseudowetenschap in een drama jasje hijsen en dan tentoonstellen als realistische sciencefiction met een ongeloofwaardige en oninteressante verhaallijn. Het is gewoon jammer want het HAD een hele goede film kunnen zijn mijn inziens. Het lijkt wel alsof Nolan geen keuzes heeft kunnen maken over hoe hij deze film precies wilde inrichten en teveel van alles heeft gedaan met de nadruk op drama. Soms lijkt de film enkel te worden gedragen door de soundtracks die (iets wat te hard) door je speakers de sfeer proberen te maken. De film is in totale onbalans wat betreft de dingen die belangrijk (zouden moeten) zijn en de onbelangrijke elementen. Smaken verschillen natuurlijk, maar dit is gewoon een matige drama film in mijn boekje. De voornaamste reden dat ik dit kwijt moet is toch wel dat het steekt dat deze film hoger staat in de top-lijsten dan o.a.: Se7en, The Green Mile, The Departed, Alien.

Als dat je insteek is dan is Coherence (2013) misschien wel een interessante voor je. Het valt wel onder de categorie "praatfilms" en je geduld wordt de eerste 15 minuten op de proef gesteld, wat het wat magere gemiddelde op MM van die film verklaart. Vond het zelf een hele aardige. Verder op hoofdlijnen eens met wat je over Interstellar schrijft.

Pompeus. Dat is het woord dat Interstellar het best omschrijft. Volgens mij heeft Christopher Nolan daar sowieso wel een handje van, hoewel dat nog niet hoeft te betekenen dat zijn films me niet bevallen.

Ik had niet zo'n hoge verwachtingen van deze film, op basis van de vage trailer en de vage plotbeschrijving. Daarnaast kan ruimtevaart mij bijzonder weinig boeien, en heb ik een ongefundeerde antipathie tegen zowel Anne Hathaway als Matthew McConaughey (ik zeg nadrukkelijk ongefundeerd, want ik heb er geen goede reden voor en kan het niet uitleggen). Maar goed, dat betekende niet dat ik Interstellar geen eerlijke kans wilde geven.

Ik had een astronautenfilm verwacht, maar het bleek ineens een uur te duren voordat er iemand de ruimte in ging. In dat uur gebeurt er niet bijster veel. Er wordt wat vaag gehint naar dat het niet goed gaat met de aarde, iets over hongersnood, maar dramatisch of indrukwekkend wordt die schijnbaar stervende aarde niet. Tussendoor krijgen we van die semi-documentairebeelden waar ik persoonlijk altijd een beetje jeuk van krijg (en ik vind het ook helemaal niks voor een Nolan-film). Na een uur begint de science fiction dan, waarin de science ook ineens heel prominent aanwezig is. Hoewel ik toch echt mijn eindexamen natuurkunde heb gehaald kon ik het gepraat over relativiteit, singulariteit, ruimtetijd, vijfde dimensies en wormgaten niet goed volgen, en ik geloof niet dat ik een uitzondering ben. Natuurlijk hoort het wetenschappelijke gedoe bij science fiction, maar dit is misschien teveel van het goede (pompeus dus: kijk ons eens even intelligente dingen zeggen en doen alsof ieder gemiddeld persoon dit begrijpt). Wat voor mij de druppel was, is dat deze superingewikkelde data, die blijkbaar nodig zijn om een jarenoud wiskundig raadsel op te lossen (iets met zwaartekracht, weten wij veel wat), aan het eind van de film blijkbaar prima gecommuniceerd kunnen worden met behulp van een secondewijzer. Juist.

Behalve pompeus in wetenschappelijk opzicht (ik vraag me niet eens af of het in werkelijkheid ergens op slaat) is de film ook overambitieus in de thema's die het aansnijdt. We hebben de über-Amerikaanse held die zijn familie ondergeschikt stelt aan het redden van de mensheid. Hierbij is het mij overigens volledig onduidelijk waarom je de mensheid zou willen redden als dat betekent dat je alleen het menselijk ras wilt laten voortbestaan en niet dat je de nu levende mensen wilt redden, maar dat even terzijde. Natuurlijk levert dat wel enig drama op bij papa en de kinderen. Maar behalve de mensheid redden en familiedramatiek wil de film ook nog van alles zeggen over onder meer ons gebruik van grondstoffen, het scholingssysteem, tijdreizen, overlevingsinstinct, medemenselijkheid, liegen voor de goede zaak, geloven in jezelf, nostalgie, de Liefde, sterfelijkheid, zelfopoffering en wat al niet meer. Soms lukt het om in één film al die thema's te vervlechten, Interstellar lukt dat niet. Alleen een film lang genoeg maken om al die thema's kwijt te kunnen betekent niet dat ze ook allemaal even goed uit de verf komen. Zo komt de verhaallijn van Matt Damon enigszins uit de lucht vallen, alsof de film nog even snel een aantal dingen wil aanstippen alvorens over te gaan tot het volgende agendapunt. Het idee van vanuit de toekomst je eigen verleden beïnvloeden is an sich leuk, maar bij mij kwam spontaan de gedachte op dat dit in Harry Potter and the Prison... ook al is gedaan (en beter, vind ik eigenlijk).

Bovenstaande beschrijft dus wat ik allemaal niet goed vind aan Interstellar. Maar is dit nou een slechte film? Nou nee. Hoewel ik met de meeste personages weinig sympathie had, werden ze wel stuk voor stuk prima neergezet. Af en toe zitten er best spannende momenten in de film. Visueel is het schitterend en de soundtrack is verrassend goed (orgelmuziek + ruimtevaart, niet een combinatie die ook zo snel had bedacht). Sommige scènes vond ik, los van het geheel gezien, erg geslaagd, zoals Cooper die jaren en jaren aan berichten van zijn familie in één keer terugkijkt en beseft wat hij gemist heeft en de scène waarin Matt Damon wordt geïntroduceerd.

Ik kan me best voorstellen dat mensen Interstellar de hemel in prijzen. Ik voor mij vind de film wat opgeblazen, overambitieus, te veel willen en te weinig kunnen waarmaken. Pompeus dus. Omdat er toch ook goede aspecten zijn kom ik op een gemiddeld cijfer uit.

Goeie. alleen TE sentimenteel en wat traag.

Wel leuk om bij na te denken dat we echt nog NERGENS zijn en dat NASA al sinds de jaren 40-60 over technieken beschikt dat je geen brandstof meer nodig hebt! Anti_gravity

Prachtige beelden en sfeer in deze film. Mooi dat het niet allemaal schreeuwerig is en er ook gewoon stiltes in de film zijn. Mij bleef de film boeien tot het einde. Eindelijk weer eens een film die anders is dan alle andere, waar dat aan ligt vind ik moeilijk uit te leggen.

Ik vind het jammer om te lezen dat zoveel mensen het niet boeit, of begrijpen wat relativiteit inhoudt en wat de achterliggende theoriën zijn. Als je dat een beetje op een rijtje hebt maakt het de film natuurlijk ook een stuk leuker. Lees anders eens wat meer over de speciale en algemene relativiteitstheorie van onze vriend Einstein.

Herzien op blu-ray. Regisseur Nolan heeft inmiddels flink wat tegenstanders, hoge bomen vangen tenslotte veel wind, maar ik vond dit toch wederom een indrukwekkende SF-film, waarin vooral het menselijke aspect mooi naar voren komt. Die scene waarbij het personage van Matthew McConaughey stuk gaat bij het zien van ruim twintig jaar aan beelden die zijn kinderen hem hebben toegestuurd... hartverscheurend. En zo zijn er nog veel meer mooie momenten. Visueel ook zeer fraai in elkaar gezet, zonder te verzanden in een hoop CGI. En die prachtige grootse maar tegelijkertijd kleine score van Hans Zimmer past perfect bij de beelden. Vooral dat kerkorgel is geweldig gebruikt.

Bijzondere prent. Het scheelt wel als je enige interesse in astronomie hebt. Of eigenlijk, véél interesse in astronomie. Nee, veel kénnis van astromonie.
Die interesse is er bij mij zeker. Het was dan ook supersmullen bij de buitenaardse tochten en bijbehorende beelden. De CGI is werkelijk geweldig. Dat er ook gekozen is voor weinig bombast bij de 'heenweg', maar juist voor het de sfeer, is een grote plus. Acteerwerk is soms net iets té, maar ik heb gaandeweg wel steeds meer respect gekregen voor McConaughey, het was geen makkelijke rol. De score past prima.

Natuurlijk is er bij zo'n groot verhaal wat gefrons, waaronder de wel heel snelle overgang van boer (ook met een andere achtergrond) naar astronaut. Dat wordt echter op het einde verklaard. En dat einde, dat is me er eentje. Het laatste half uur zet je in een andere setting. Ik was zo benieuwd wat er ging gebeuren toen Cooper het zwarte gat indook; dat kwam toch ietswat teleurstellend uit. Met het sentiment heb ik sowieso wat weinig, maar dat het een ware loop was (hij was de aanzetter), voelde iets te geforceerd. De daarbij gebode verklaring van vijfde dimensies en het anders interpreteren van tijd ging me over het hoofd. Het is makkelijk te zeggen dat het dan geniaal bedacht is, maar je kan ook zeggen dat het 'gelul in de ruimte' (ha!) is om iets onmogelijks/onverklaarbaars een uitweg in de film te geven. Ik twijfel nog. Ondanks mijn interesse in deze materie.

Die interesse heeft er onder andere zeker voor gezorgd dat de bijna 3 uur geboeid ben gebleven, naast de goede spanningsboog, sfeer en beelden. Het zal niet voor iedereen een soepele zit zijn. Zeker een film waar ik nog veel over na ga lezen/kijken en dat is altijd een goed teken. Sterk in het genre!

Tijdje niet online geweest, maar nu het weer richting winter gaat is het weer tijd wat te gaan raten!

Interstellar... Wat een intens vette film. Als tip van mijn neef kreeg ik, "bijt je door het 1e uur heen en dan wordt het gaaf". Ik op een avondje bankhangen toen de vrouw weg was de film opgezet. Surround aan, blu-ray erin, donker gemaakt, flink fris erbij en gaan.... toen was ineens die 3 uur voorbij. Damm wat een film.

Het documentaire achtige langzame begin, rustig opbouwend naar een climax. Niet per sé realistisch maar hoe de puzzelstukjes in elkaar vallen is naar mijn mening gewoon meesterlijk bedacht. Een flinke portie visueel spectakel, een soundtrack waar je U tegen zegt. Zimmer levert een meesterwerk af. Misschien wel zijn beste tot nu toe.

Interstellar combineert wetenschap, fictie, film, drama ineen. En ondanks de zware onderwerpen, en lastig te begrijpen materie weet Nolan er duidelijk structuur in te brengen en er een begrijpbare film van te maken.

De acteurs spelen prima (met name McConaughey is zeeer goed op dreef). Het enigste minpuntje (wat in het niets valt met het grootste bombast) is de verschijning van Damon.. Wat een domper was dat.

Daar zat ik dan, op de bank, amper tijd gehad mijn drinken op te drinken en vastgekluistert aan mijn bank. Wat een soundtrack, wat een visueel spectakel en wat een ontzettend knap neergezet stukje "drama". De film bewees voor mij weer eens relativiteit... 3 uur leek voor mij maar 30 minuten, wat voor sommigen wel als een dag aan zal voelen.

5*

"Mankind was born on Earth. It was never meant to die here."

Interstellar blijft bij herziening een weergaloos ruimteavontuur met een goed doordacht verhaal wat een niet zo positief toekomstbeeld schetst voor onze aarde. Sciencefiction, actie en familiedrama vechten om voorrang en regisseur Christopher Nolan weet alles perfect in balans te houden en levert een regelrecht meesterwerk af.

Nolan is één van mijn favoriete regisseurs en Memento, de Batman trilogie en Inception behoren tot mijn favoriete films maar de stijl van de Britse regisseur is ook wat klinisch en afstandelijk. Alsof hij de kijker expres op afstand wil houden. Met het verhaal over de liefde van een vader voor zijn dochter die tijd, ruimte en dimensies overbrugt laat Nolan zich van zijn hoopvolste en sentimenteelste kant zien. Daar is niets mis mee als het verhaal zo goed in elkaar steekt en je 170 minuten aandachtig en met plezier naar een film als Interstellar kan zitten kijken. Het verhaal over een groep mensen die eropuit worden gestuurd om te kijken of andere planeten leefbaar zijn voor de mens omdat de aarde op zijn laatste benen loopt, is erg sterk en wordt met flair, zelfvertrouwen en oog voor detail gebracht. De planeten zijn visuele pareltjes en ook de scènes op aarde en in het ruimteschip Endurance zien er prachtig uit. Vooral de waterplaneet is indrukwekkend en de scènes hier zijn erg spannend. Nolan maakt handig gebruik van de tijdsdiscrepanties (kunnen jaren zijn) en dat levert spannende, confronterende en hartverscheurende scènes op. Matthew McConaughey is in deze scènes ijzersterk en geeft goed gestalte aan Cooper, een man die er alles voor over heeft om een veilige toekomst voor zijn dochter Murphy en zoon Tom te bewerkstelligen. Ook Mackenzie Foy als jonge Murphy en Jessica Chastain als oudere Murphy zijn geweldig. Onder andere Anne Hathaway, Michael Caine, Matt Damon, Casey Affleck, John Lithgow en Wes Bentley leveren eveneens vakwerk af. De robot TARS zorgt voor de nodige humor en luchtigheid en is een leuke toevoeging van Nolan.

In het laatste gedeelte gaat Nolan helemaal los met als gevaar dat hij de kijker kwijtraakt. Gelukkig komt hij altijd weer terug op de band tussen vader en dochter zodat er ondanks het introduceren van wormgaten, exoplaneten en vierdimensionale ruimten een solide basis is en de film niet helemaal uit de bocht vliegt. In dit laatste gedeelte toont Nolan zijn vakmanschap en laat zien waarom hij tot de talentvolste regisseurs van zijn generatie wordt gerekend. Een recensie van Interstellar kan niet volledig zijn zonder de geweldige muziek van Hans Zimmer te noemen. Op sommige momenten wordt er heel slim geen gebruik gemaakt van audio (vooral in de ruimte) maar als er gebruik van wordt gemaakt, dan is het in volle en bombastische glorie. In 2014 kwam Interstellar in volle vaart mijn top 10 binnen gestormd. Een film die bij mij de juiste snaar heeft geraakt en eigenlijk alles herbergt wat ik in een film wil zien.

Ik sluit me aan bij de recensie van J CH hierboven. Vond het lang duren voordat we in de ruime zaten. Lang gekeken naar maisvelden. Heel veel stof op aarde maar daar werden geen oplossingen voor verzonnen of degelijke bescherming a la koepels. Vond het ongeloofwaardig dat Cooper van maisboer ineens wordt omgedoopt tot kapitein van het ruimteschip..maarja neem dat maar voor lief.

In de ruimte lieten ze nogal wat ingewikkelde termen vallen aka relativiteit, singulariteit, ruimtetijd-, vijfde dimensies. Dat begreep ik niet. Keek het aan maar zat hierdoor niet echt in de film. Het gehuil van Brand/Anna hathaway vond ik saai toen heb ik wat te snoepen opgedoken uit mijn tas. (is me ook opgevallen dat ze in elke scene haar mond half open heeft staan)

De film is all over the place. Stukje met Matt Damon die zich had in laten slapen om gered te worden vond ik wel leuk. Alleen die battle in de ruimte daarna hoefde niet zo nodig van mij. Toen weer tussen de boekenkasten? Dacht dat hij ondertussen wel dood was zo uit die schietstoel.

Heb me wel vermaakt hoor. Maar echt volgen deed ik het niet. Was zo all over the place dat ik het niet echt ga onthouden.Zat ook in een bios zonder pauze. Dan is het echt een mega lange zit.

De vertoning werd overigens ingeleid door een fysicus van de Radboud Universiteit. Hij gaf zijn kijk op de (hollywood) film en 'is dit nu echt mogelijk?' 'Nou nee..maar het wetenschappelijk correct weergeven van een verhaal is niet per se een meerwaarde. Het artistieke effect en leuke aan een film is ook de fantasie die in de film zit en je laat nadenken. De film is in zijn geheel niet maatschappijkritisch. Het lukt op aarde niet en daarom zoeken ze een nieuwe leefplaneet. (vb omdat de zeespiegel stijgt bouwen we dijken ipv de stijgende zeespiegel aan te pakken)

Was een interessante inleiding.

Zoals vaker hobbel ik weer eens achter de hype aan; de film werd eenmalig weer vertoond in de bioscoop en omdat mijn collega's er naar toe wilden, ben ik ook meegegaan, zij het met erg lage verwachtingen.

Het blijkt uiteindelijk mee te vallen, maar een goede film vind ik het niet. Het positieve eraan is de behandeling van de tijd die relatief is, en dat dit vooral merkbaar is onder invloed van sterke gravitatievelden. Dit ben ik eigenlijk niet eerder in SF-films tegengekomen, leuk dat daar eindelijk iets mee gedaan wordt. De zoektocht naar nieuwe planeten om te wonen is ook best interessant. Het uitgangspunt dat tot die zoektocht leidt is wat geforceerd en onwaarschijnlijk, maar is noodzakelijk om in de situaties terecht te komen waar het werkelijk om draait: extreme zwaartekrachtsvelden.

Wat dat betreft dus interessant. De uitwerking faalt helaas wel. Er is in films een verschil tussen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig; ik geloof overigens dat de scheidslijn ertussen niet objectief te bepalen is. Binnen het universum van een film wil ik best dingen accepteren die eigenlijk onwaarschijnlijk zijn, zoals in de eerste twee uur van de film. Het derde deel wordt echt ongeloofwaardig tot op het belachelijke af. Met name binnen het zwarte gat, het gedoe met de geest. Maar ook het gezever over liefde voelt behoorlijk misplaatst. Verder mag het interessant zijn wat tijdsdilatatie voor effecten kan hebben op de leeftijdsverschillen van mensen, de psychologische uitwerking ervan is behoorlijk matig. Dochter op haar sterfbed. Het cliché dat ouders hun kinderen niet moeten zien sterven wordt erbij gehaald, gevolgd door de opdracht aan vaderlief om te vertrekken. Ga maar naar Brand. En vader begeeft zich zonder een krimp te geven naar Brand. Volstrekt ongeloofwaardig!

Verder gaat het gegrom van McConaughey op een gegeven moment zwaar irriteren. Nogal vervelend als het juist de hoofdrolspeler is die irriteert. Ook wordt alles nodeloos uitgespannen, neem alleen al de pogingen van Damon om aan het ruimteschip te koppelen. Dit allemaal met muziek die behoorlijk dik aangezet wordt, waardoor op totaal onsubtiele wijze duidelijk gemaakt wordt: dit moeten we spannend vinden. De muziek viel an sich wel mee, ik had erger verwacht toen ik de naam Zimmer bij de openingscredits zag verschijnen. Vaak heel erg druk, wat ik slecht trek. Nu veel ingetogener, wat erg past bij het onderwerp, maar wel veel te veel op de voorgrond. Jammer.

Interessante elementen, met name de tijdsdilatatie, maar ook de visuele uitwerkingen van het wormgat en het zwarte gat. De verdere uitwerking is echter een groot pijnpunt. 2*.