The Piano (1993)

Vond dit maar een matige film. Te beginnen met dat kleine meisje (met name die woede uitbarsting) wat een staaltje Kut acteerwerk. Daarnaast was onze zwijgende hoofdpersoon ook mateloos vervelend, eigenlijk irriteerde alleen Kietel niet. Verder vond ik het allemaal te cliche uitgewerkt om echt te boeien.

Toch wel een tegenvaller. 2 kleine *

Mooie en sfeervolle film, goede cast en met mooie muziek. 'Het meisje' Paquin die hier debuteert met een oscar (was ze niet de jongste ooit) is nu overigens Rogue uit de X-men films. 3,5*.

Ik had altijd begrepen dat The Piano bekend stond als een genadeloos feministische film. Dat blijkt allemaal wel mee te vallen al zorgde dat predikaat er wel voor dat ik er langer over deed om Keitel te vertrouwen dan Hunter. Maar ik ben blij dat het een genuanceerdere film is in plaats van zo'n vrouwenfilm waarin alle mannen Slecht zijn. Zelfs Sam Neills personage was geen echte schurk. Wel vreemd dat Soom hierboven Anne Paquin als schattig en lief omschrijft. Zelden zo'n onsympathiek kind gezien in een film. Een leugenachtig, onbetrouwbaar kreng was het. Waarmee ik overigens niets af wil doen aan Paquins prestatie die prima was.

Een probleem dat ik wel met de film had was dat juist de twee vrouwelijke personages, Hunter en Paquin, voor mij vrij onduidelijk bleven. Het zijn erg gesloten personages die ik maar moeilijk kon volgen op sommige momenten. Dat komt denk ik meer door het script en de regie dan door de acteerprestaties die van beide dames zeer goed zijn.

Verder is het geheel heel sfeervol, maar uiteindelijk liet de film me toch onbevredigd achter. Een beetje met de gedachte: "Is dit alles?" Het is een aardig verhaaltje, aardig verfilmd, fijn geacteerd, maar de genialiteit ontgaat me. De hele tijd had ik vooral het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. De film had meer potentie in mijn ogen.
3*

Fantastisch. Zowel Hunter, Paguin als Keitel zijn uitmuntend...

4,5*

Rampzalige muziek, werkelijk te slecht om aan te kunnen horen...Besef van muziek in de tijd waarin de film zich afspeelt, rond 1900, had de 'componist' blijkbaar niet. Irritant gepingel zonder enige structuur...zo ongelooflijk a-muzikaal gewauwel heb ik nog nooit gehoord bij een speelfilm..Verder de meest overschatte film ooit!

Grootste misser allertijden... BAH!!

Een film die toch wat gedateerd is moet ik zeggen. Echt genieten kan je van dit zwartgallig verhaal niet. Een ware prozacfilm bij wijze van spreken. De muziek is niet slecht, maar nergens rustig. Steeds hard, wat bevestigd werd in de scène waar de muziek nog het best tot z'n recht kwam: de achtervolging van Sam Neill achter Holly Hunter in de bossen. Holly Hunter acteert trouwens zeer sterk en weet zonder dialoog met haar lichaamstaal het scherm te vullen. Keitel en Neill lijken wel twee verslagen honden in de film en acteren niet zo sterk. Paquin doet het niet slecht, al zal het vooral aan haar rol liggen dat je dat kind gewoon een mep wil geven met momenten.

De film moet het dus vooral van het verhaal hebben en minder van sfeerzetting. De figuren worden niet uitgediept. Maar persoonlijk heb ik vooral problemen met de tijdsgeest die zeer deprimerend en aggresief overkomt. De periode heet de romantiek, maar daar is niet veel van te merken. Zelfs niet bij de affaire tussen Hunter en Keitel. De enige overtuiging is de passie voor de piano. Waar het uiteraard allemaal om draait, maar daardoor vallen belangrijke gegegevens als de liefde van de 2 mannen voor Hunter deels in het water. Te donker dus voor mij om echt te kunnen genieten.

Mooi staaltje film. Leuk om de muziek te herkennen van mijn zuster's pianospel, geeft me toch een extra band en herkenning. Film moet het hebben van de acteer prestaties van holly Hunter, met geen een woord, kan ze toch je omver blazen, toch had er naar de regie kant, meer uit Ada gehaald kunnen worden. Ik miste een echt ''breaking point'', dat terzijde. Daarnaast zijn, vooral de plaatjes op het strand, de beelden erg mooi geschoten. De scène waar Ada haar piano in het water gooit en mee wordt gesleurd zal wel lang op mijn netvlies blijven hangen, erg memorabel en sterk gedaan. Qua verhaal en interesse viel het bij mij een beetje tegen, kon niet veel met Ada mee leven of in haar veel emotie te weeg brengen. Wat ik aan de ene kant heel mysterieus en spannend en sterk vond, vond ik aan de andere kant irritant en kon ik me enigszins met haar ''man'' identificeren. Het zou je maar gebeuren. Visuele klassieker, maar van mij mocht de veel nog wel dieper gaan. 3,5 ster

The Piano is zeker een mooie film, maar voldeed toch niet aan de hoge verwachtingen die waren geschept. De setting, costuums, en het acteerwerk zijn uitstekend. Maar het script vond ik een stuk minder, en kwam soms weinig overtuigend over. Zoals de mate waarin de dochter van Ada opeens de kant van de pleegvader kiest, waar kwam dat nou vandaan? Ze was juist zeer afstandelijk jegens hem en had een zeer hechte band met haar moeder. De relatie tussen Ada en George zal haar vast beïnvloeden, maar toch niet zodanig dat ze haar moeder verraadt?

Ook het happy end vond ik ongeloofwaardig en te cliché. Ada praat al bijna haar hele leven niet, en opeens porbeert ze weer te praten, erg ongeloofwaardig. Om het over de afgebroken zelfmoordpoging maar niet te hebben. En waarom moest de piano, die haar tot haar 'echte' liefde had gebracht en waar ze zo gehecht aan was, overboord? Een einde met teveel hollywood-dramatiek.

Geen slechte film, maar zeker niet de topper die ik had verwacht.

Best wel aardig, vooral door de erg mooie pianomuziek. Inhoudelijk vond ik het echter allemaal niet zo heel bijzonder.

De acteerprestaties zijn in ieder geval goed. Anna Paquin speelt sterk, al heeft haar personage nogal wat irritante trekjes. Ook Keitel, Hunter en Neil doen het allemaal naar behoren. Vooral Hunter weet haar emoties goed over te brengen en heeft een lastige rol, omdat ze beperkt is tot non-verbale communicatie. Visueel ziet het er allemaal redelijk sfeervol uit. Al oogt het qua kleur en omgeving vaak nogal woest en deprimerend.

Wat ik uiteindelijk erg jammer vond is dat de personages nogal aan de oppervlakte bleven. Dat Hunter op het einde weer probeert te praten, vond ik na het hele gebeuren ook ietwat geforceerd en ongeloofwaardig overkomen, al doet het aan de gehele filmbeleving overigens vrij weinig af. The Piano is typisch zo’n voorbeeld van een film, die erg interessant leek, vrij gemakkelijk wegkijkt, maar die tevens te oppervlakkig blijft, waardoor ik er uiteindelijk totaal niet door geraakt werd.

Wel fijn trouwens, dat ik dit nu eindelijk eens gezien heb, want The Piano stond al enkele jaren op mijn kijklijst, en is tevens pas de eerste film die ik zag van Jane Champion.

3,0*

'k zag deze liggen en het leek me wel de moeite om te bekijken.

Niet dat 'k echt verwachtingen bij deze film had, maar toch kon hij me wel boeien. Eigenlijk had hij geen groots verhaal, maar het acteerwerk was wel prima. Natuurlijk was het pianospel ook dik in orde.

Een niet zo'n traditionele film, maar toch had hij iets en 'k heb er eigenlijk wel van genoten.

Gemengde gevoelens bij deze film, waar ik toch wel hoge verwachtingen had.

Allereerst het goede:
- een doofstomme vrouw als hoofdpersoon. Ik vind het een heel goed idee, en ook goed uitgewerkt. Het feit dat Ada altijd stil is, contrasteert mooi met haar opstandige persoonlijkheid.
- de moeder-dochterband, waarschijnlijk mede zo sterk doordat dochter voor haar moeder praat. Volledig geloofwaardig, zoals die twee aan elkaar verknocht zijn.
- uitstekend acteerwerk van de hoofdrolspelers. Anna Paquin kreeg een Oscar voor haar debuut, en ik kan snappen waarom. Holly Hunter is ook meer dan uitstekend.
- de muziek! Zoals te verwachten in een film met de naam The Piano is de soundtrack schitterend.

Wat ik echter minder vond:
- het plot. Er gebeurt niet heel veel, maar wat er gebeurt is niet altijd logisch. Waarom zou, zoals iemand hierboven ook al vroeg, Ada's dochter haar ineens verraden bij de stiefvader die ze tot voor kort nog geen blik waardig gunde? Sowieso vroeg ik me af wat nu eigenlijk de bedoeling was van het verhaal.
- Ada's personage. Hoewel uitstekend geacteerd vind ik Ada niet bepaald sympathiek. Ze maakt vrij abrupte, nauwelijks navolgbare keuzes met verstrekkende gevolgen, waar ze dan vervolgens weer op terug lijkt te komen. Ze mag vurig en opvliegend van aard zijn, onder die koude buitenkant, standvastig is ze niet. Borderline persoonlijkheidsstoornis, misschien?
- is er in Nieuw-Zeeland dan echt helemaal niets anders dan modder?
- de 'inboorlingen' zijn wel heel erg karikaturaal. Natuurlijk kent Jane Campion Nieuw-Zeeland beter dan ik, maar ik betwijfel of de Maori's echt zo stompzinnig deden. Een cultuurshock had ook iets subtieler in beeld gebracht kunnen worden. Ook de andere bijrollen, zoals de dames in de kerk, zijn onbedoeld komisch.

Al met al vond ik dit een wat vage film, waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Er zijn een paar dingen die de moeite van het onthouden zijn, zoals de pianomuziek en een sporadisch mooie scène, zoals die waarin Ada en haar dochtertje terugkeren naar de piano op het strand. Ada speelt op de piano, dochtertje speelt op het strand. Heel eenvoudig, toch mooi. Jammer dat dit niet voor de hele film geldt.

Vroeger had deze film veel indruk op mij gemaakt. Heb hem nu na jaren weer gezien en vond het erg traag en saai.. Gek eigenlijk. Waarschijnlijk veel meer snelle films gewend met veel gebeurtenissen. Was echt twijfelgevalltje, naar bed gaan of afkijken.

Heel herkenbaar. Ik kan me herinneren dat ik het zelfs irritante film vond, omdat de film probeert sympathie te wekken voor de vrouw die zelf niks anders doet dan slachtoffer spelen. Oeh, wat ben ik daar allergisch voor. Ik kan me herinneren dat niemand dat toen begreep en bijna al mijn vrienden de film bejubelden.

Enscenering, camerawerk, mooie beeldvorming excelleren. De plot doet me op bepaalde momenten wel de wenkbrauwen fronsen. Niet altijd zo evident of geloofwaardig.

Spel van de acteurs is niet te versmaden, zeker dat van Holly Hunter is heel overtuigend.

The Piano verteld het verhaal van een stomme vrouw uit Schotland die wordt uitgehuwelijkt aan een landeigenaar uit Nieuw-Zeeland. Haar kostbaarste bezit is haar Piano die helemaal meeverhuisd wordt. Haar nieuwe man verkoopt de Piano aan een landverkoper. Door hem lessen te geven kan de vrouw hem terug verdienen, maar de landverkoper vraagt steeds meer...

De muziek van de film was meesterlijk, de beelden erg sterk en sfeervol en het uitgangspunt genoeg om een interessante film op te leveren. Uithuwelijking is natuurlijk sowieso een vervelende zaak voor beide partijen maar door de grote afstand en het feit dat de vrouw stom is, wordt het hier nog veel complexer.

Mijn probleem met de film is dat ik de wendingen niet geloofwaardig vond en de hoofdpersoon na verloop van tijd op de zenuwen ging werken. Ik vermoed dat er nog veel meer mis is dan alleen een onvermogen om te spreken. Haar keuzes zijn in ieder geval totaal irrationeel en ze komt ook heel vaak terug op beslissingen. Ik kon totaal niet in de romance tussen de vrouw en de landverkoper komen. Hoe bestaat het dat je gevoelens krijgt voor een viezerik die je dwingt om seks met hem te hebben in ruil voor je piano? De psychopathische uitbarsting van de echtgenoot vond ik ook erg overdreven. Het is duidelijk dat hij wel gevoelens had voor zijn vrouw, maar zo'n obsessieve gevoelens waren het duidelijk niet. Dat hij haar gestraft zou hebben voor het overspel kan ik nog wel geloven, maar dit was buiten alle proporties.

Al met al een behoorlijk deprimerende film, die lastig te volgen is door zowel de aart van het hoofdpersonage als de onlogische wendingen in het verhaal. De romantische muziek staat in schril contrast met het verhaal...

Met een piano aan de enkel de diepte in, dat was het wel zo'n beetje, zo meende ik mij te herinneren. Zwevend als een ballon aan een touwtje, vastgeklonken aan de zeebodem.

Maar het ligt anders, bij nader inzien.

Campion verkruimelt met twee opgewekte, innerlijke babbel-monologen aan het begin en eind van haar film het romantische cliché van de ongrijpbare vrouwelijke ziel. De dame in kwestie is in de eerste plaats zichzelf een raadsel ('Waaróm ik al vanaf mijn zesde niet meer praat? Geen idee eigenlijk'). Dan wordt het voor anderen ook lastig.

Ja, ongetwijfeld zal die 'getroubleerdheid' een reactie zijn op het Victoriaanse korset waarin vrouwen gedwongen werden, maar daar ligt hier niet de nadruk op.

Hoe dan ook, het vergt de oersimpele, brute doelgerichtheid en transparantie van een figuur als Baines om in die grafkist van een hoepelrok door te dringen. Een cliché eens te meer? Maar de 'bruutheid' van Baines is een wereld van verschil met die van Stewart.

Voor de bekrompen koloniaal Stewart, én voor de nuchtere eenvoud van de Maori's blijft de piano iets onbegrijpelijks; voor Baines eigenlijk ook, maar hij ziet genoeg, daar op het strand, om de juiste toets te kunnen vinden. Tussen het deprimerende schimmenspel van de Victorianen en het vrolijke geram op de piano van de Maori's vertegenwoordigt hij het beste van twee werelden.

Campion maakt hier dus geen vierkante driehoek van, afgesloten met een stevige melodramatische punt. Geen 'mannelijke' climax, maar met een 'vrouwelijk' tikje kantelt ze de ontwikkelingen richting een happy end, onderweg hier en daar onnadrukkelijk de erotische en komische toetsen aanrakend.

Erg leuke film, met een glansrol van Holly Hunter.

13 ICM-lijstjes, en 3 Oscars, waaronder voor Holly Hunter en Anna Paquin? Het zal allemaal wel, maar ik kon toch bar weinig met deze film. En zeker de twee acteer-Oscars, voor het bijdehante ettertje Anna Paquin (geen idee wat er zo bijzonder was aan haar prestatie), en de een film lang emotieloos starende Holly Hunter, kan ik me weinig bij voorstellen. Zeker omdat dit toch een behoorlijk emotioneel geladen film zou moeten zijn.

Vooropgesteld, het ziet er erg fraai uit, met geweldige beelden van een ruw Nieuw-Zeeland. De Schotse Ada (die stom is maar waarom, tja, leuk voor het verhaal?) wordt uitgehuwelijkt aan de Nieuw-Zeelander Alisdair, die weinig opheeft met haar piano-speelhobby. Daarentegen valt ze wel voor ruwe bolster Baines, die met één been in de Maori-wereld staat, en Ada eerst probeert te kopen, maar die vervolgens ook vrijwillig voor hem valt. Maar goed, de film boeide me maar matig. De romances en het mislukte huwelijk van Ada en Alisdair, het is niet mijn soort thema. Dat kan. Maar verder stoorde ik me aan zo'n beetje alle karakters, aan de dik aangezette karikaturen over Victoriaanse mores, en over westerlingen tegen Maori's. Haha, kijk eens hoe zij te dom zijn om door te hebben hoe een schaduw werkt! Maar toch als echte noble savages weer vrijer dan die stugge Britten. Kortom, alle bijrollen zijn wandelende clichés, en de hoofdpersonen maken (voor mij) ook de meest rare keuzes. Misschien kan ik me wellicht te weinig inleven in de denkwijze van Britten en Nieuw-Zeelanders van 150 jaar geleden, of allicht zit het verhaal niet zo logisch in elkaar. Laten we het erop houden dat het niet bepaald mijn film is.

“What a death! What a chance! What a surprise! My will has chosen life! Still it has had me spooked and many others besides!”

Audiovisueel is The Piano echt een pareltje. Het acteerwerk van Hunter, Keitel, Neill en een jonge Paquin is ook ijzersterk, en regisseur Jane Campion heeft een duidelijke visie en wijkt daar ook niet van af. Je weet eigenlijk geen moment waar Campion heen wilt met het verhaal, en dat is de grootste kracht van de film. Het script laat wel wat steken vallen, en ik voelde nooit echt de chemie tussen Hunter en Keitel. Maar dat kan natuurlijk ook de bedoeling zijn geweest van Campion, en het einde vond ik zeer sterk gedaan.

Een drama waar ik al lange tijd naar uit zag eens af te kunnen vinken, toch na afloop lichtelijk teleurgesteld.

Apart is het verhaal te noemen over de 'stomme' Ada die naar Nieuw-Zeeland vertrekt om daar uitgehuwelijkt te worden. Het betreden van een totaal andere wereld wordt al gebracht op de wijze waarop ze aan land gebracht wordt, en het daarop volgende besluit om de piano achter te laten, met alle gevolgen van dien. Een soort driehoeksverhouding speelt zich daarna af tussen de drie betrokkene. Iets waar de leidende factor de eigenzinnigheid van Ada zou zijn. Iets waar ik wat moeite mee hebt te identificeren en haar redelijk stuurloos en onduidelijk vind.

Waar gaat de piano nu precies over is dan ook de vraag. Verlangen, obsessie, afwijzing en acceptatie zijn dingen die allemaal voorbij komen maar met het einde in gedachte, het afscheid van de piano en de bijna zelfmoord heeft het er de schijn van dat Ada herboren moest worden om dingen anders te kunnen doen.. De piano lijkt dan ook eerder een middel om gevoelens en frustratie te uiten dan een muziekinstrument, tegelijk een afvoerputje van alles wat ze niet kan uiten en een molensteen om de nek. Eenmaal afscheid genomen lijkt ze wel verder te kunnen.

Nieuw-Zeeland is niet bepaald een droomoord, de visuele grauwe stijl past prima bij de bare omstandigheden, het acteren is geweldig en vooral Paquin valt op en de muziek is prachtig. Toch duurt het mij wat te lang voordat de ellende en problemen ontstaat. Wellicht bewust houdt Campion de koers lang onduidelijk en wispelturig. Toch is het mij wat teveel van het goede en ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik The Piano als een zwaar en ondoorgrondelijke drama ervaren heb die ik zeker nog een keer moet zien om helemaal op waarde te schatten.

Holly Hunter levert een uitzonderlijke prestatie, want de afwezigheid van woorden vangt ze ruimschoots op met haar lichaamstaal. Ada lijdt aan mutisme, maar heeft toch verschillende manieren om te communiceren: gebarentaal, schrijven en haar pianospel. Bovendien gelooft ze dat ze telepathisch contact had met haar pianoleraar, de biologische vader van haar dochtertje. Ze draagt zwarte, insnoerende kleding die haar vrouwelijkheid verhult. Anna Paquin laat natuurtalent zien als het dochtertje. Zij draagt soms het witte kostuum van een engel. Dat betekent niet dat ze een lief kind is, want ze liegt en is brutaal. Zoals een engel is ze wel boodschapper: als tolk van de gebarentaal en als go-between tussen de leden van de driehoeksverhouding. Veelzeggend is het beeld waarop ze letterlijk en figuurlijk voor een tweesprong staat, vlak voordat ze haar moeder verraadt.

Nieuw-Zeeland in de negentiende eeuw was een patriarchale samenleving. Ada wordt door haar vader uitgehuwelijkt aan een man die ze niet kent. Haar echtgenoot verkoopt haar diensten voor een lap grond. Baines koopt haar gunsten voor een paar pianotoetsen. Beide mannen ondergaan echter een verandering. Baines evolueert van primitief naar respectvol wanneer hij de piano terugstuurt. Haar echtgenoot ervaart telepathisch contact - al kun je dat ook uitleggen als de stem van z'n geweten.

Dreigende wolken, de schuimende zee en de woeste natuur van het Noordereiland worden prachtig in beeld gebracht. Er zijn mooie tracking shots van de Maori's die de vleugel verhuizen, en van een loopplank die wegzakt in de modder. Het instrument wordt tweemaal getoond in een omgeving waar het niet thuishoort: op het strand naast een aantal meubels, en op het einde in de zee. Het is twijfelachtig of een piano echt zo snel zou zinken, maar het gaat om het poëtische beeld. Behalve overweldigende natuurbeelden gebruikt Jane Campion effectieve close-ups, bijvoorbeeld een kopje thee van bovenaf getoond. Kijkgaatjes zijn een visueel motief. In het begin zien we Ada door haar vingers kijken; daarna zijn er meerdere momenten waarop iemand anderen bespiedt door een gaatje. Het gaatje in Ada's kousen is een fetisj. Silhouetten achter een scherm komen voor in het toneelstuk, maar ook wanneer Ada die witte tent binnen komt. Blauwbaard valt samen met het thema van vrouwenmishandeling, maar ook met nieuwsgierigheid en voyeurisme.

Holly Hunter blijkt ook een goede pianiste te zijn, want ze speelt alles zelf. De muziek van Michael Nyman klinkt niet negentiende-eeuws, maar versterkt de dromerige sfeer met warme klanken en voegt een golvend ritme toe aan scènes met beweging.

Niet in zijn geheel superenthousiast over de film, maar begrijp wel alle lof die hij toegedicht krijgt. Voor mij zeker geslaagd en zeer degelijke film. Ik was niet altijd gegrepen door de film, maar slecht met flarden. Zo was ik onder de indruk van Ada, de sprakeloze vrouw die communiceert met de piano om haar gevoelens uit te drukken. De piano als een soort ziel en verlengstuk van haarzelf. Prachtige intro ook met de kijkers wanneer ze haar gedachten op hen loslaat.

Interessant plot ook met de uithuwelijking en de verhuis naar Nieuw-Zeeland. Dan weet je vooraf al dat je maken zal hebben met mooie natuurbeelden, en die komen er ook! Aan de andere kant ook primitief en rauw. Liefde laat zich niet dwingen en dat blijkt hier ook. Alleen vond ik de chemie tussen beiden niet zo geweldig, hoewel dat zeker niet lag aan Holly Hunter of Harvey Keitel.

Boeiend en intrigerende film, geen absolute topper voor mij persoonlijk, maar zeer degelijk wel.

Wat een rare film. Kort samengevat:

Pianovrouw valt op plaatselijke potloodventer/aanrander.
Vreselijk irritante kutdochter verklapt hun relatie aan stiefvader waar ze niks mee heeft. Stiefvader boos. Hakt vinger af. Vrouw gaat met kind en potloodvent weg in een bootje. Vrouw doet zelfmoordpoging. Bedenkt zich. The end.

Een alleenstaande moeder (met een handicap) wordt uitgehuwelijkt aan een man, die zij niet kent, in een modderig ver land waar de tijd schijnt stil te staan. Doodongelukkig zoekt zij troost in haar pianospel, totdat haar piano wordt verkocht aan een man die op zichzelf woont in de wildernis. Dat geeft een onverwachte wending in haar leven.

Een gevoelig drama van Jane Campion met ijzersterke rollen van Holly Hunter en Harvey Keitel.

Goed.

Normaal gesproken heb ik een hard hoofd richting prijswinnende films. Ik kan mezelf niet vaak vinden in de meningen van zogenaamd gespecialiseerde filmkenners, maar The Piano was een verrassende en meer dan stevige ervaring. Een film waarin de regisseuse en haar cast elkaar echt goed kunnen opvangen. Bovendien schept een Oscar naar een 11-jarige niet bepaald lage verwachtingen, dus dat komt dan extra goed uit.

De acteurs en actrices doen het meer dan sterk. Keitel en Neill spelen interessante personages, maar worden overklast door Hunter, die vervolgens zelf weer wordt overklast door Paquin. Absurd sterk geacteerd door dat kind, stond er met stomme verbazing naar te kijken. Dat neemt niet weg dat voornamelijk de uitdrukkingen van Hunter meer dan bekwaam zijn en ze daarmee een prominente stempel op de prent weet te drukken. Het zijn geen makkelijke personages, dus het verdient wat mij betreft extra punten.

Visueel ziet de film er verzorgd uit. Knappe beelden en meer dan behoorlijk camerawerk. Ik kan de natuur soms gewoon ruiken, zo precies brengt Campion het in beeld. Zeker voor een jaartal als 1993 vormt dat een prestatie, en het is daarom niet moeilijk om geboeid te blijven kijken. Echt maximaal geïnteresseerd was ik pas op de momenten waarin Paquin en Hunter een scene delen, maar de hele film weet altijd wel te intrigeren.

Minder sterk vind ik de onderbouwing van het verhaal. Ik vond het zelfs onbegrijpelijk dat Hunter uiteindelijk viel voor Keitel. Alles behalve aantrekkelijk hoe die twee elkaar ontmoeten en hoe de relatie opbloeit. Aan de andere kant vind ik eigenlijk elk personage (met uitzondering van Paquin) nogal onsympathiek. Het is dus moeilijk om mee te leven met de situatie van Hunter en co, maar het staat een meer dan aangename kijkervaring nauwelijks in de weg.

De vierde van Campion die ik zie. De eerste drie smaakten me niet, maar deze was wel de laatste die ik nog wilde zien, althans een kans geven omdat de films alle wel steeds verschillend waren en deze ook drie Oscars in de wacht sleepte. Enfin, ook deze vierde film beviel me niet. Inhoudelijk wel boeiender, het begin gaat ook nog wel, maar personages weten me nergens te raken, pacing is traag en ik kijk naar een relatie die geen moment leeft (of zelfs maar begrijpelijk is). Eigenlijk loop ik daar steeds tegenaan bij Campion: ik zie wel wat ze wil maar ze raakt me niet en verveelt simpelweg. En hopen dat niet ooit nog iets van haar genomineerd gaat worden voor de Oscars want dan moet ik die ook wel zien om mijn jaarlijkse uitdaging te halen. 2,0*.