Grease (1978)

Zondagmiddag in het theater de Nederlandse versie van de musical gezien en aansluitend thuis de film nog maar eens opgezet, voor de tigste keer. Twee keer erg genoten. Ik ben nog net niet naar de winkel gelopen om weer brylcreem te kopen.

Ik weet ‘t: er is van alles en nog wat aan te merken op de film, maar volgens mij is het na 40 jaar inmiddels een tijdloze klassieker vooral dankzij de muziek. Ik vermoed dat mijn achterachterkleinkinderen daar over een halve eeuw nog steeds van zullen genieten. Vanwege dat tijdloze karakter mijn stem verhoogd naar 4,5*.

Deze musical valt voor een keertje wel te doen. Enkele nummers zijn klassiekers geworden en zeker de moeite waard, andere nummers zijn wat minder. Het verhaal zelf houdt in ieder geval niet over. De acteurs zijn duidelijk een stuk ouder dan de scholieren die zij moeten portretteren. Het acteerwerk is ook niet al te bijzonder, hoewel Olivia Newton-John wel een charmante verschijning is.

Ooit wel eens een keertje gezien op mijn middelbare school, vraag me niet meer waarom, nu maar eens opgezet om te kijken of zulke films me een beetje kunnen boeien. Dirty Dancing was ondanks genoeg minpunten nog best oké, maar Grease vond ik vrij vervelend om weer te zien. De grote plus van Grease is de muziek, waar enkele wereldberoemde nummers in zitten die ik ook zeker wel de moeite van het luisteren vind. Zeker het slot was wel sterk. Maar verder vind ik er geen bal aan.

John Travolta en Olivia Newton-John spelen 2 vrij irritante personages en het hele highschoolsfeertje vind ik vaak zat in films leuk, maar hier was het niks. Komt ook doordat ze allemaal dramatisch acteren en het dus allemaal enorm over de top gaat op een niet boeiende manier. Daarbij valt het ook niet echt te verkopen dat Newton-John door moest gaan als een scholiere, terwijl ze destijds gewoon al 30 was. Waarom zoek je dan niet iemand die gewoon qua leeftijd bij het verhaal past? Misschien ben ik niet de geschikte doelgroep voor deze film, aangezien de score toch vrij hoog is.

2* (was 2,5*)

“Sandy!”

“Tell me about it, stud.”

Grease valt bij herziening toch wel een beetje tegen. Sommige liedjes zijn nog steeds erg catchy, maar voor de rest valt er weinig te genieten. Het verhaal is erg matig en dat geldt ook voor de acteerprestaties.

Newton-John is goed en haar transformatie is nog steeds erg leuk gedaan. Maar Travolta en de andere acteurs doen eigenlijk maar wat. Je wilt de film eigenlijk doorspoelen naar de leuke liedjes, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Maar hé, bij het eindnummer zat ik toch weer mee te neuriën. Dat spreekt dan weer in het voordeel van de film.

Grease is typisch zo'n film die vrijwel iedereen kent, al was het maar omdat hij elk jaar wel ergens op TV is. Maar ik had hem niet meer gezien sinds m'n tienerjaren, dus ik was zo'n beetje het hele verhaal op een enkele scene na, vergeten. Nou blijkt bij herziening dat het verhaal ook bar weinig voorstelt. Sterker nog, het is nauwelijks een verhaal te noemen. "Dramatische" plottwists (ik noem de openslaande autodeur tegen het hoofd van de coureur waardoor Danny zijn plaats moet innemen, het gescheurde condoom en de wel/ niet zwangerschap van Rizzo) worden zo knullig uitgevoerd dat al snel duidelijk is dat dit een film is die je niet al te serieus moet nemen en dat een degelijk script niet tot de merites van deze desondanks klassiek te noemen musical behoort.

Wat dan overblijft is het enthousiasme van de cast, (overigens bijna allemaal veel te oud voor hun rol, met als uitschieters dikke dertigers Rizzo en Sonny) en natuurlijk de liedjes en dansjes. Daar zit dan de kracht van de film, want ondanks dat het niet bepaald mijn smaak is zitten de liedjes goed in elkaar en zijn ze behoorlijk catchy. Verderzal het ongetwijfeld nostalgische gevoelens oproepen bij mensen die de jaren 50 hebben meegemaakt.

In het rijtje wel gestemd, nooit gereviewed.

Toen ik net op MM kwam op gestemd, met de laagste score. Herziening trekt de film een beetje omhoog, vooral vanwege de positieve vibe. Niet eens waar ik 13 jaar geleden erg blij van werd, ondertussen zie ik daar nog wel de meerwaarde van in.

Ook wat kleine details hier en daar, zoals de drive in waar Hollywood of Bust opstaat, toch één van de leukere Martin/Lewis films. Het zijn kleine dingetjes en momenten die ervoor zorgen dat deze film niet meer de ondoorkoombare sleur is die hij ooit was.

Maar verder zal het ook zeker nooit een favoriet worden. Daarvoor heb ik veel te weinig met de muziek, vind ik de personages redlijk vervelend en doet het Amerikaanse highschool gebeuren mij gewoon te weinig. Leuk dat het allemaal lekker luchtig blijft, maar echt aanspreken doet het niet.

Sterretje erbij dus en weer een stapje dichter bij een gelijk stemmen/meningen aantal.

1.5*

Na bijna 40 jaar heb ik voor het eerst in mijn leven Grease gezien. De film waar ik vroeger absoluut niet heen kon gaan.

Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, SNF had een beter verhaal. De film is een echte feel good movie, mooie jongens, (minder) mooie meiden, catchy muziek, goede choreografie en leuke beelden.

De zangstem van JT is niet echt bijzonder, ONJ heeft een mooie zangstem. "Grease is the word" blijft nog even in mijn achterhoofd spoken vrees ik.

Deze film heb ik jaren geleden als jongeling gezien en we sprongen meteen op de zetel om de liedjes na te zingen met bijhorende wijzende vinger alà Travolta! De liedjes vind ik nu nog steeds leuk, de rest van de film is vooral kinderachtig en flauw. Olivia Newton-John is me toch een trutje! Maar het is wel leuk om John Travolta als slanke man met vetkuif te zien en met piepstemmetje (wat een verschil met zijn look in zijn latere films zoals From Paris with Love). In Saterday Night Fever was hij denk ik nog magerder, heel grappig om hem te zien dansen ook... zingen ging hem blijkbaar iets minder goed af!

Als kind meerdere keren gezien en verder kwam de Grease medley natuurlijk bij elk schoolfeest wel voorbij. Deze film zou dus in het geheugen geprent moeten zijn en toch was ik enkele scènes kwijt.

Ook een flink stuk minder dan in mijn herinnering. De liedjes die ook in de medley voorkomen zijn nog wel aardig, wat ook voor de titelsong geldt, maar de rest is toch een stuk minder. En zeker in het begin zijn de scènes tussen de liedjes toch behoorlijk stroperig.

Verder is Travolta's karakter best wel een eikel, terwijl Newton-John een stijve trut is. Grappig dat ik daar als kind totaal niet bij stilstond. Dan hoop je dat ze bij elkaar komen, omdat ... tja ze nu eenmaal de hoofdpersonen zijn.

Kortom, verre van geweldig, maar ook niet heel erg onaangenaam om weer eens gezien te hebben. Al is dat wel weer genoeg voor de komende 15 jaar. 1,5*.

Matig. Die twee liedjes kent iedereen wel en ik ook, maar dan is de vraag hoe de rest van de film is. Nu ja, sommige andere liedjes zijn nog wel aardig en de choreografie is oké, maar verder is het een vrij vervelende film met nog vervelendere personages. Geen met wie ik enig gevoel had. Ook lelijk gefilmd, inhoudelijk niks bijzonders en al snel ook saai. 2,0*.

Hoe zal ik beginnen? Grease een filmmusical uit de laten jaren 70 van de vorige eeuw. Een enorme hit met super leuke liedjes en goede acteurs.

De liedjes die gebruikt worden passen heel goed bij de film, ze sluiten heel goed aan bij de scenes en de emoties van de acteurs. Ik vind dat de liedjes erg leuk zijn en je kunt ze zo meezingen. De teksten zijn niet al te lastig maar wel betekenisvol.

De acteurs die in Grease spelen zijn onder andere John Travolta, Olivia Newton-John en Jeff Conaway. Ik vind deze acteurs heel goed bij de film passen. Olivia Newton-John speelt het verlegen en brave meisje en heeft ook echt die uitstraling en John Travolta speelt de stoere jongen met een groot hart en heeft ook deze uitstraling. De acteurs kunnen heel goed acteren en de kijker het juiste gevoel geven die bij de scene past.

De verhaallijn vind ik ook erg goed, omdat het een mooi liefdesverhaal is waarin 2 geliefden elkaar kwijt raken en met wat struggles elkaar weer terug vinden en een happy end krijgen. Ik vind het ook best geloofwaardig omdat alle dingen die gebeuren ook echt konden gebeuren in de jaren 50 op een high school in de VS, de tijd en plaats waar deze film zich afspeelt.

Al met al vind ik deze film geweldig en zou ik, als je een filmliefhebber bent van oude films of houdt van romantische komedies, deze film echt aanraden.

Vermakelijke film, die qua verhaal niet heel veel voorstelt. Een lekkere dosis fout-gehalte. Grease weet vooral te imponeren qua muziek, de gekozen nummers worden dan ook goed ingespeeld op de emoties van de karakters. Naderhand het einde nadert, sluit de film af met een echte feelgood gevoel!

Vanavond in Breda naar Grease geweest!

Wow! Wat gaaf om deze film terug in de bioscoop te kunnen gaan zien.

Veertig jaar geleden samen met mijn vader in de Roxy te Bergen op Zoom gezien. Eigenlijk ongelooflijk dat wij kinderen van een jaar of tien oud ook helemaal gegrepen werden door de Grease/Travolta rage, die destijds een jaar of wat heerste. Toen vonden we dat heel gewoon, maar nu denk ik: waren we niet veel te jong voor deze film?

In ieder geval: een heel fijn weerzien en wat zijn ze goed: John en Olivia! Een fantastisch filmduo en wat was hun ster ook weer snel uitgedoofd. Travolta kwam eindelijk in de jaren ' 90 weer terug.

Tuurlijk had ik de film de afgelopen jaren nog wel een aantal keren op TV/dvd bekeken, maar nu op een groot filmdoek en met erg goed geluid is een wereld van verschil. Heerlijke feel good movie en fijne nog altijd hele bekende liedjes.

Het was een mooie ervaring!

Toch altijd wel een favoriet van mij gebleven en ik verhoog mijn stem van vier naar vijf sterren!

Lollig.

Duidelijk afkomstig uit 1978, mar stiekem heb ik hier behoorlijk van genoten. John Travolta en Olivia Newton-John zijn super enthousiast bezig. De film kent ook behoorlijk wat iconische nummers en scenes. Deel 2 schijnt het niveau totaal niet meer gehaald te hebben.

Behoorlijk fout op sommige momenten. Travolta is best leuk, al is de rest van de cast vrij matig. De film kent een hoop lollige momenten met een hoop lollige nummers en scenes. Het verhaal stelt weinig voor maar er is zo veel om te zien hier dat je dat vrij snel vergeten bent.

Zeer vermakelijk voor een vrij oude film. Heeft zijn klassieker status absoluut verdient. Geen echte topper, maar toch wel een leuke productie om een keer te kijken.

Grease werkt bij mij een beetje zoals religie: krijg je het met de paplepel ingegoten op jonge leeftijd, is de kans dat het beklijft aanzienlijk groter. Want Jezus, hoeveel blijheid kan een mens aan zeg. Toch bezwijk ik nog steeds voor de opdringerige vrolijkheid en het gelikte charisma van deze romantische high-school musical met screwball-elementen. Het zal, naast een select groepje jeugdfavorieten, de film zijn die ik het vaakst heb gezien ooit.

Van de openingstune van Valli (met gekkige animatie) tot het onzinnige moment dat Danny en Sandy met opstijgende auto hun wuivende vrienden uitzwaaien, en alle giechelende onschuld en wannabe-stoerdoenerij ertussenin; ik kan het allemaal naadloos meepraten en -zingen. De film is nooit spannend, zelden écht grappig en muzikaal zo cheesy als maar zijn kan, maar de pretentieloze overtuiging waarmee het girl-meest-boy verhaaltje geserveerd wordt, valt ook haast weinig kwalijk te nemen. Ja, dat het allemaal wel érg lieflijk en rooskleurig smaakt, dat er totáál geen scherp randje aan heel de film zit - of, als je een echte zuurpruim bent: dat de anti-feministische moraal tegenwoordig natuurlijk niet meer door de beugel kan -, maar de insteek om ook maar enigszins vinnig uit de hoek te komen heeft het dus ook totaal niet. En ik heb (je zou kunnen zeggen: gelukkig) op jonge leeftijd al geleerd om die übergepolijste en onbezorgde vorm van vermaak te omarmen voor wat het is.

Overige minpuntjes zijn de scenes die de lange speelduur toch wat onrecht aandoen, zoals het nummer gezongen door Rizzo of de wat langzamere nummers van Danny en Sandy. Snoepen toch af van de joie-de-vivre van het geheel, hoezeer de dip in de liefde ook nodig is voor het verhaal. Ik leefde toch altijd weer even op, als Danny struikelt op de track, Sandy hem geschokt te hulp schiet ("Danny!"), en ze samen die jock uitlachen. Was ik weer happy. Want daar moet deze film voor zorgen. Zo ongegeneerd mogelijk. 3*

Ik heb Grease nu inmiddels iets van 3 keer gezien: één keer op de middelbare school bij Muziek, één keer op tv en een keer achter mijn computer, en nu na jaren een herkijk met mijn vriendin (op haar verzoek).

En ja, wat moet ik ervan zeggen. Het is nog steeds niet mijn ding. De liedjes zijn wel oké, maar ik kan weinig met die uberblije, theatrale klucht eromheen. Het romantische plot tussen Danny en Sandy (en dat 'akkefietje' tussen Kenickie en Rizz) zijn al mager, maar de pacing van de film is all over the place. Een straatrace hier, een danswedstrijd daar, het voelt allemaal een beetje als los zand en het verhaal is niets meer dan een gammele kapstok om een paar catchy liedjes op te hangen.

Sommige scenes didn't age well: de #metoo in de auto met Sandy en het feit dat Sandy haar look aanpast om Danny te veroveren is een bedenkelijke boodschap voor meisjes die vandaag de dag als discutabel zou worden bestempeld.

Dus nee, het mag dan wel een fanbase hebben onder musicalliefhebbers, maar er zijn heus wel betere musicals te vinden.

De eerste film die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Ik was 10

Na al die jaren blijft er niet zoveel van de film over. Volwassenen in de rol van tieners (dat zag ik ook al toen ik 10 was, vooral Rizzo vond ik zó oud!), onsamenhangend verhaaltje, matig acteerwerk, de irritante typisch Amerikaanse highschool 'feel'... nee, helaas. De film als geheel zakt ernstig door het ijs. Maar...

Enkele memorabele muziek-)scenes toch wel als Sandy uit haar schulp kruipt en de cast losbarst in "You're the one that I want" en het vrolijke "We go together" op het eind, zodat je toch met een goed gevoel op de film terugkijkt. Ook de titelsong van Frankie Valli (het grappige cartoonintro) doet het bij mij nog steeds prima.

Dus enkel voor de muziek en uit het oogpunt van jeugdsentiment: twee-en-een-halve ster.

Uitstekende film waarin een zomerliefde het bijna niet overleefd als de school weer gaat beginnen. Deze kleurrijk aangeklede musical speelt zich af in de jaren '50. Veel van de liedjes zijn klassiekers te noemen en zijn nog steeds goed. De film heeft een heerlijke, vrolijke toon. Vermakelijke personages en John Travolta en Olivia Newton-John vormen een mooi koppel. Wel een beetje jammer dat de cast toch echt wel te oud is. Vanwege de hoge herkijkwaarde verhoogd naar 4.0 sterren.

Het is moeilijk om objectief en onbevangen te kijken naar iets wat zo vaak op tv geweest is, en wat buitensporig populair was maar tegelijk verguisd wordt door opiniemakers. Het gaat over scholieren in het zesde middelbaar die, aan hun leeftijd te zien, vaak zijn blijven zitten. Les volgen of studeren doen ze nauwelijks; hun ouders krijgen we niet te zien. Veel belang hechten ze aan hun stoere imago, om bij het juiste kliekje te horen. De T-Birds zijn greasers, jongeren in de late jaren '50, vaak van Italiaanse afkomst, die leren jassen droegen en haren die blonken van de gel.

John Travolta werkte de terugkeer van die look in de hand. Hij ontwikkelde een stoer loopje dat veelvuldig geïmiteerd werd door tieners. Hij speelt Danny, een jongen die worstelt met een dilemma. Moet hij z'n stoere imago in stand houden, een atleet (jock) worden, of zichzelf zijn en z'n kwetsbare kant laten zien? Olivia Newton John speelt Sandy, die openbloeit van braaf, bedeesd meisje tot vamp. Dat is geen onderwerping, want Danny had z'n liefde al verklaard vóór haar metamorfose. Er zitten leuke nevenpersonages tussen, vooral bij de Pink Ladies; maar ook typetjes, zoals de nerd met de bril.

Sindsdien heeft geen enkele musical nog zoveel liedjes opgeleverd die tot het collectieve geheugen behoren. De podiummusical had liedjes in populaire stijlen van de jaren '50: rock 'n' roll, rockabilly and doo wop. De nieuwe liedjes daarentegen spelen in op de discorage, met name het titelnummer en het duet You're the One That I Want. Het solonummer voor Olivia Newton John werd een gevoelige ballad, Hopelessly Devoted to You. Zij blonk vooral uit in zingen; John Travolta in dansen.

De montage zorgt voor een vlot tempo. Er zijn crosscuts van de T-Birds naar de Pink Ladies, zodat je de mannelijke en de vrouwelijke reactie op dezelfde gebeurtenissen kunt vergelijken. Tijdens Greased Lightnin' schuift Travolta onder de rammelbak, om er langs de andere kant uit de komen in een glamoureuze fantasiescène. Een drive-in was een tijdgebonden fenomeen. De autorace is een climax met een knipoog naar Ben-Hur (1959). Het is begrijpelijk dat dit een wereldwijd succes werd bij een jong publiek, maar het heeft ook een hoog campgehalte.

Mja, Grease is zo één van die classic musicals waarvan zo goed als iedereen al van gehoord heeft. De impact is groot geweest en deed destijds menig tiener wegdromen van al die glitter and glamour. Inhoudelijk stelt het allemaal bitter weinig voor, maar de songs zijn wel aanstekelijk en vlotte meezingers of -dansers. Menig parodie ook op verschenen en dat alleen al is een verdienste op zich.

Voor de rest wel akkoord met wat hier allemaal al is neergepend. Ergerlijk acteerwerk, superzwaar plot en alles nogal sterk bij de haren getrokken, en dat kan letterlijk en figuurlijk genomen worden. De film steunt louter op de songs en de drang daarnaar is groot omdat de rest te zwak is. Bij The sound of music of Mary Poppins heb je tenminste nog een degelijk verhaal naast de songs.

1978 12 jaar was ik toen begin van mijn pubertijd. Ja iedereeen ging toen naar Grease. Razend populair in die tijd. En bijna elke song stond op 1 in de hitlijsten. Daarna kwam de iets serieuzer Dirty Dancing en de puber film Porky's pikante pretpark. Allemaal een beetje verweven met elkaar. Natuurlijk ook in

Grease met de autorace die wat lijkt op Ben Hur.

Grease is mooi opgelapt naar 4k. Een stapje vooruit maar niet wereldschokkend. Zag toch nog wat softere momenten en niet alles was retescherp. Ook de muziek zonder Dolby Atmos is jammer. Niettemin een heerlijke vette film eind jaren 70.

Film 4,5

Beeld 4,0 (4K)

Geluid 4,0

Een jaren zeventig pastiche op jaren vijftig high school waarin overjaarse acteurs met plezier over the top gaan. Een groot succes en erg fris toen het uitkwam (ik was zelf nog een kleuter) maar vandaag komt het mij belegen over. Veel flauwe humor al heb ik hier en daar ook écht gelachen. Gelukkig zijn er enkele catchy liedjes te horen. Het was dan ook telkens uitkijken naar het volgende nummer. Dus als musical is dat allerbelangrijkste aspect dan weer geslaagd (stel je voor dat je de muziek ook al niets vindt). Bepaalde fiftiesreferenties waren ook nog wel fijn; de drive-in waar The Blob vertoont wordt naast een film van Dean Martin & Jerry Lewis, de onvermijdelijke Elvis (op dat moment 1 jaar overleden).

Goed om nog een keer te zien maar dit was wel de laatste keer.

Gisteren deze 'klassieker' weer eens herzien, ditmaal in 4K Bluray. Laatste keer dat ik hem zag, was op dvd ergens aan het begin van dit millennium. De kleurrijke beelden komen op 4K natuurlijk optimaal tot hun recht.

Nu moet ik zeggen dat Grease nooit echt mijn film is geweest. Mierzoet met veelal platvloerse humor. De acteurs zijn allemaal veel te oud om nog als middelbare scholieren te overtuigen. En zoals meerdere gebruikers hier al terecht opmerkten: ze gedragen zich allemaal als een stelletje kleuters. Met name het karakter Sonny vond ik mateloos irritant. Die gast zag eruit als 40, met een BMI wat hoger was dan z'n IQ. En nu snap ik ook wel dat het acteerwerk bewust overdreven is, aangezien het naast een musical ook een komedie moet voorstellen. Dat de acteurs niet overtuigen als tieners kan ik dan nog wel door de vingers zien. De humor daarentegen is gewoonweg niet grappig. Hier en daar wilde de film nog wel een glimlach op mijn gezicht toveren, maar dat was het dan wel.

De liedjes daarentegen blijven onweerstaanbaar en zijn tegenwoordig nog net zo aanstekelijk als 40 jaar geleden. En John Travolta en Olivia Newton-John zijn natuurlijk een legendarisch duo. Als musical is Grease dan ook zeker geslaagd, maar het verhaaltje wat eromheen is verzonnen, is beduidend minder interessant. In mijn ogen is Grease dan ook meer geschikt voor het theater (het is ten slotte één van de meest succesvolle musicals aller tijden) dan voor het witte doek.

Toch geef ik Grease nog een ruime voldoende en dat is met name te danken aan de muziek en de 2 hoofdrolspelers. Verder ben ik altijd meer een fan geweest van die andere Travolta-klassieker uit de jaren 70: Saturday Night Fever.

1 van mijn favoriete musicals en films! Ook al is hij uit 1978 dit maakt niet uit! De muziek is goed, rock 'n roll, en John Travolta en Olivia Newton John zijn echt een magisch team. Jammer dat Olivia pas geleden overleden is, tja velen uit deze film zijn helaas al overleden. Maar desondanks is het een klassieker! Van mij 5 sterren. Ik heb hem denk ik al 10x gezien en nog blijft het een goed verhaal.

John Travolta zei ooit: 'Grease is een onderdeel van de Amerikaanse cultuur'. Gelijk heeft hij. Want er komen zoveel culturele factoren naar voren. Natuurlijk de High School, drive-in bioscoop, grote auto's (een dikke Ford uit jaren '40), het grote huis waar Olivia Newton-John 'Hopelessly Devoted To You' zingt om maar eens een paar voorbeelden te noemen. Daarnaast zijn er tig verwijzingen naar de jaren '50, die mij uiteraard ook ontschieten. De film draait ook waar de tieners mee te maken krijgen; ergens bij willen horen, eerste liefde, de onbekende toekomst na het afstuderen en populair willen zijn.

Het liefdes verhaal biedt geen diepgang, maar blijft lekker luchtig en dat is juist fijn bij een film als deze. Want uiteindelijk draait het om muziek en dans. En dat is wat o.a. de film zo groot heeft gemaakt. Op de dag van vandaag kan je op radio 'summer nights', 'You are the one that I want' of 'Grease lightnin' horen. Tijdloos dus. Maar de liedjes die te horen zijn op het dansgala zijn ook lekker hoor (Those Magic Changes, Born to Hand Jive en Tears On My Pillow). Vooral bij Those Magic Changes heb ik het niet meer. Hoe Travolta dat nummer mee zingt. Rock-n-roll en disco-achtige liedjes, ondersteund door goede choreografiën. Wel zijn natuurlijk de meeste acteurs flink te oud om nog op een high-school te zitten, maar ach. Dat kan ik gelukkig voor lief nemen, omdat de acteurs een hele grote bijdragen leveren aan het succes van de film.

Humor, muziek, romantiek, dans, John Travolta, Olivia Newton-John (R.I.P.).. Ja, Grease heeft heel veel te bieden en ik heb deze film meer als 10 keer gezien, maar dit is een film die mij nooit kan gaan vervelen. Pure amusement. Grease is klassiek. Grease is tijdloos.

De dvd heeft als extra's alleen interviews, de Blu-ray is goed gevuld met allerlei extra's zoals het hoort en allemaal met Nederlandse ondertitels en het beeld is aanzienlijk beter als de dvd. Er is een sing along (alle liedjes apart op een rij), diverse terugblikken met o.a. de makers maar ook met John Travolta en Olivia Newton-John en over de auto's van destijds. Best leuk om dat allemaal apart te bekijken want deze film (net als Saturday night fever) biedt vaak een nostalgie naar toen, de jaren '70 en dat diverse liedjes destijds iedere week bij Top Pop te zien waren. Het titelnummer is geschreven door Barry Gibb alleen Frankie Valli die het zingt zien we niet, in plaats daarvan start de film met een tekenfilm.

Over Danny en Sandy die elkaar tijdens vakantie ontmoeten. Daarna zullen ze elkaar niet meer zien tot blijkt dat ze in Amerika is gebleven en op dezelfde school zitten. Danny een stoere bink probeert haar te negeren waarop zij verbaasd reageert. Als ze een ander vriendje heeft, een sportief type, probeert de jaloerse Danny haar terug te winnen door ook te gaan sporten, vervolgens gaat hij ook nog dansen met zijn ex-vlam maar uiteindelijk vindt ze zelf dat het ook hoog tijd wordt dat ze haar suikerzoete imago verandert.

Weinig bijzonder verhaal al schets film wel de zorgeloze eindjaren vijftig op high school waar jongelui allerlei taboes proberen te doorbreken. Visueel vaak goed gemaakt, sommige gedeelten zijn minder interessant, dat cast eigenlijk te oud is voor de rollen die ze moeten neerzetten blijft vooral in het eerste gedeelte wat lastig maar daarna wat beter te accepteren. John Travolta blijft opvallend goed en combinatie met Olivia Newton-John is leuk al doen de andere spelers het ook best goed, o.a. Stockard Channing (die ook 2 liedjes zingt), Edd Byrnes (de tv presentator tijdens wedstrijd)...

Eerst half uur is zozo daarna blijft het vaak een grappige film. De meiden die Sandy aan Danny presenteren, in het hamburger restaurant, Danny die gaat sporten, deels de danswedstrijd (want dit gedeelte blijft wat te lang), in de drive inn, race (met stunts) is goed gemaakt en op de kermis ook leuk. Liedjes zijn verder wisselend.

De film zal wel niet meer in mijn top 10 geraken maar zal ook niet uit favorietenlijst gaan daarvoor biedt de film teveel zorgeloos vermaak. 5.0

Nummertje drie van de dag was in ieder geval buiten de gebaande paden en genre's die ik graag zie met deze Grease, maar ik moet toegeven als musical-hater, dat Grease mede door jeugdsentiment toch wel boven de andere gehekelde dans en zangpartijen uitstijgt. Heel misschien neigt dit net als West Side Story een heel klein beetje naar guilty pleasure maar overstijgt het kwalitatief sowieso al dat andere gejengel, gegil en gehups.

En stiekem moet ik toegeven dat ik, toen ik dit zag als kind, Danny en zijn gang, waaronder ook Kenickie, toch best wel heel erg stoer vond, en eigenlijk zijn ze dat nog steeds wel. Hoe wil je een mannelijk publiek aanspreken of in ieder geval musical in een stoer jasje steken? Nou, misschien zo wel. Buiten dat valt het op dat Travolta en Newton John gewoon een ontzettend sterk koppel zijn met een onwijs veel chemie, iets dat nog eens benadrukt werd na Newton John's overlijden waar Travolta iets schreef van 'yours from the first moment I saw you and forever, your Danny'. Tja, zoiets spreekt voor zich natuurlijk. Buiten dat is Olivia Newton John natuurlijk een plaatje.

Maar goed, Grease biedt veel meer dan alleen Olivia, want zoals reeds gezegd mag de rest van de bende er ook zijn in de vorm van Kenickie, is Dennis Stewart sterk als gluiperige Scorpion, stoere wagen trouwens, en valt een karakter als Rizzo ook op als sterk en overtuigend. Grappig overigens dat sportjock Chisum, waar Sandy op een gegeven moment mee op date is, gespeeld wordt door Lorenzo 'Renegade' Lamas, en als je dat weet zie je dat best wel. Buiten dat vallen de liedjes op als sterk en overtuigend, want over het algemeen vind ik musical liedjes buitengewoon irritant en een hoog repetitief gehalte hebben. Sterker, de liedjes in Grease zijn gewoon ontzettend goed en mooie nummers, niet te vergeten wat een geweldige vibe er bijvoorbeeld om zo'n nummer als Greased Lightning heen hangt.

Heeft Grease dan geen minpunten? Mwoah...het is natuurlijk kolder dat iemand met een bakkes als Michael Tucci door moet gaan voor een tiener of jong volwassene, maar dat geld wel voor meer, tevens is Sandy haar Australische accent snel kwijt als ze gaat zingen. Het zijn details die snel vergeten zijn binnen een geheel met de nodige humor, de opvliegendheid rond Danny die zich tijdelijk op sport richt, is er veel vrouwelijke schoon aanwezig en lees ik dat er veel acteurs redelijk vroeg zijn overleden in de vorm van Conaway, Stewart, Charles en ook nog een paar dansers maar dat terzijde. Grease vermaakte en zo gaat deze musical net als West Side Story een goed cijfer krijgen. Het kan verkeren!