Willow Creek (2013)

Dit ''subgenre'' verdedigen bij Willow Creek is misschien wat scheef, maar de laatste jaren zijn er genoeg titels uitgekomen die deze manier van filmmaken verantwoorden. Dat er dan bij deze middle of the road titel een stel lovende recensies volgen, is wat vreemd, maar niet compleet verwerpelijk. Doet aan het einde behoorlijk wat goed. Juist de scene in de tent die Mochizuki benoemde, vond ik effectief (logica is overrated )

"Today is the day we're gonna come look for you."

Net zoals mijn gewaardeerde bovenbuurman vind ik de vele positieve reviews enigszins overtrokken, zeker voor de zoveelste found footage film.

Het eerste deel was voor mij persoonlijk niet om door te komen; het is weer dezelfde onzin met lokale buurtbewoners die geïnterviewd worden. Ik wil zelfs zeggen dat het tegen het slaapverwekkende aanschurkt. Dit gedeelte is bedoeld om een band met de hoofdpersonages te creëren en om het geheel luchtig te houden, hoewel enkel het eerste redelijk lukt.

Gelukkig wordt het al gauw beter zodra het stelletje in het bos is. Sowieso werkt zo een bosrijke omgeving alleen al sfeerverhogend. Met name de long take in de tent is erg gelukt, mits je de logica overboord gooit. Hierbij is te merken dat Bobcat Goldthwait hevig leunt op de kracht van suggestie door goed gebruik te maken van geluidseffecten. Op deze manier wordt de spanning gedegen opgebouwd.

Al met al best oké, zolang je jezelf door een saai begin kan worstelen.

2,5 Sterren.

Aan de matige kant.

Op zich wel een sympathiek filmpje. Plot is wel leuk, maar heeft een onevenwichtig verloop. Die lange scene op het eind werkt prima, alleen was het mij toch iets te langgerekt. Zeker ten op zichte van de rest van de film. Onvoldoende. 5/10*

Dit is een voorbeeld van hoe je Found-Footage moet gebruiken.

Ik geef toe, niks aan deze film is origineel: het found footage-gegeven, Bigfoot, de personages,... Toch wist Willow Creek me de stuipen op het lijf te jagen. De film bestaat uit twee delen, de opbouw en de werkelijke trip doorheen de bossen. Nu, de opbouw duurt enorm lang, 40 minuten om precies te zijn. Toch verveelt het nergens omdat je constant 'geëntertaind' wordt door boeiende verhalen over de Sasquatch. Vanaf ons koppel de bossen in trekt, gaat de film een beetje te veel de kant van Blair Witch op. Het gegeven van 'Oh neen! We zijn al eens langs deze boom gepasseerd' steekt enorm tegen. Op zich niet slecht, want het blijft passen in het verhaal.

Maar de scène in de tent is de reden waarom ik de film zo hoog waardeer. Twintig minuten lang zie je niks meer dan twee mensen in een tent. Maar het zijn de sublieme geluidseffecten die me zo bang maakten. De volle scène lang zat ik met kriebels te kijken. En dat gebeurt echt niet veel met mij. Enorm gelimiteerde middelen kunnen toch een fantastische en bijna memorabele scène neerzetten.

Het acteerwerk was erg overtuigend. Zelfs zo goed dat je het koppel echt leuk vindt. Geen vervelende personages, constant geroep of een vrouw met een loopneus. Enkel een geloofwaardig koppel.

Nu, niet iedereen zal Willow Creek even goed vinden als ik. Want velen zullen dit maar een saaie bedoening vinden. Ik vind het een geweldige film die met me doet wat Paranormal Activity destijds met me deed. Let wel, ik heb deze film net gekeken in het holst van de nacht, alleen thuis. Dus dat doet ook al veel.

4*

Heb deze net bekeken en ik moet zeggen hij viel echt tegen.Het begin is veel te langdraadig en ook de scene in de tent was ontzettend saai en veel te lang.ik hou enorm van het found footage genre maar deze vond ik echt niks.dan vond ik Bigfoot: The Lost Coast Tapes better die gaat ook over big foot en is allersinds spannender .

Er zijn al talloze filmpjes over Bigfoot, maar toch is dit pas de eerste die ik een kans geef. Niet alleen omdat deze eens een keer níet meteen door iedereen met de grond gelijk wordt gemaakt, maar ook omdat found footage me het juiste format leek om de legende te verfilmen.

Zoals vaker is de opbouw aan de lange kant. Toch raakte ik niet verveelt door een paar leuke anekdotes over Bigfoot, de toeristische trekpleisters en de smakelijk uitziende Bigfoot Burger. Volledig aan elkaar geluld door de sympathieke Jim die er heilig van overtuigd is dat Bigfoot bestaat en hier een documentaire over wilt maken. Zijn vriendin Kelly is nog sceptisch, maar steunt hem erin zijn droom na te leven. Twee beste maatjes dus, een keer wat anders dan het eeuwige gejank tussen stelletjes. Je gaat op een gegeven moment ook best met ze mee leven.

Tot dusver is het griezelniveau echter nul, maar wanneer ze de bossen intrekken wordt het grimmiger. De lange tentscene is, op zijn 'Paranormal Activity's', makkelijk maar effectief. Blijf als kampeerder, en als kijker, net zolang naar de kleinste geluidjes luisteren en je kan jezelf zo gek maken als je wil. Toch zijn sommige sound effects wel degelijk angstaanjagend, en bij de scene waarin Bigfoot in de struiken dichtbij lijkt te zitten sloeg mijn hart even over.

Het einde is eigenlijk perfect. Goede sounds weer, en een uitstekende keus om Bigfoot geheel buiten beeld te laten. Want hoe ziet hij er nu eigenlijk uit? Ik denk dat zijn ware uiterlijk altijd een tegenvaller zal zijn vergeleken met hoe hij door iedereen wordt voorgesteld. Toch een leuke poging dit, en zo heel veel meer is er uit dit concept ook niet te halen denk ik.

Slappe Blair Witch kloon die er op geen enkel moment in slaagt om spannend of eng te zijn. Het opzet is identiek aan The Blair Witch Project, namelijk een jong koppel dat er op uit trekt, met een tent in de afgelegen bossen, op zoek naar Big Foot. Bestaat hij echt? Suggestie is het sleutelwoord in dit soort films, maar het is duidelijk te merken dat deze regisseur dat element minder onder de knie heeft dan zijn grote voorbeeld. Ondanks de korte speelduur is de film een lange, saaie zit.

Laat ik de analyse gewoon hier plaatsen trouwens, voor wie het interessant vindt. Hopelijk is het Engels geen probleem.

What Willow Creek might really be about. Let me start by saying that there are spoilers in this interpretation, and I’m also gonna talk a little about some sexual connotations of the film; so, if you haven’t seen the film, or are sensitive to an adult reading of its themes, tread carefully.

I watched Willow Creek a while back and it left me feeling hollow and unfulfilled. It seemed like nothing more than an empty, formal retreading of terrain that was explored earlier, scarier and more originally by The Blair Witch Project. Yet, there was a feeling I couldn’t shake that there might be more to this film than meets the eye. And I’m using this trope quite literally: this movie’s about what remains unseen, out of vision, what is the object of myth, rather than serious observation or consideration.

So, what was lurking in the periphery of this film’s found footage? Well, quite literally, there was Bigfoot, the big, brown, caricature of man, lurking in the ‘jungle’. The pretty obvious symbolism of this beastly figure I’ll address soon.

What got me thinking about this film was a documentary about black figures in the work of, among others, Flemish painter Pieter Paul Rubens. Although his paintings have been subjected to numerous academic studies, one particular element of his works remained strangely overlooked: where the clothing style, social status, and so on of most figures in his works were part of a detailed discours, the black people depicted in his paintings remained completely out of sight and connsequently outside of any serious discussion.

Sometimes something can be defined best by what it is not. This got me thinking about what remains unseen in Willow Creek. In the rural community of Willow Creek and subsequently in the movie, not one African American character is anywhere to be seen. What we do see is a white male protagonist trying to chase the myth of the Bigfoot.

What do we know of this Bigfoot? Well, not much, we never get to actually see him with our own eyes. But what we do see are representation of this mythical beast. There are statues and there is a painting (and there are songs and folk tales and 'rural' legends). It’s worth considering how this Bigfoot is depicted. In the painting we see him basically working as a slave to the white town’s men of Willow Creek. So, he’s depicted within a (fictional) historical context of slavery.

What we also see is the suggestion that Bigfoot might have something to do with the disappearance of a white female. And later on in the film there’s the implication that this beast might rape white women. Earlier on the female protagonist sexualizes a statue of Bigfoot by playfully suggesting a hand job.

Around the end of the nineteenth century more than 2500 black men were lynched. A lot of these lynchings were justified by the myth of the ‘black beast’ out to rape white women. Between 1889 and 1899 a black man was hung (excusez le mot) every other day and in 9 out of 10 cases they were accused of rape. The practice of cutting the black man’s penis off (and putting it in his mouth) shed an even more explicitly sexual (and white angst ridden) light on the in and of itself perverse nature of these lynchings.

Within art and literature there’s a historical practice of phallic substitution. The mouth can be seen as a metonymical substitute for the vagina (just ask Sigmund) and the nose for the penis. You know the (kind of sad) trope (I always think) about guys with big feet …

Let’s just say it: Big foot is used as a metaphor for the perverse mythology surrounding the black male (part of that mythology of course being the size of the black man's member). It’s a film about the white male’s angst and his failure to really see the other (or Other) as anything than a caricatural object: phanthasized about, feared, but never really seen.

Another hint that point towards this interpretation is the idiom that is used to describe the habitat of the Bigfoot: a ‘jungle’, which is a well known metaphor used to describe the urban ghetto (“It’s like a jungle sometimes it makes me wonder how I keep from going under.” Think also of the term 'urban jungle'.). And the way Bigfoot's communication is described as his ‘vernacular’ reminds us of Labov’s AAEV (African American English Vernacular that, pre-pc era, was coined as Black English Vernacular (BEV)).

Willow Creek depicts the white male’s highly sexual, angst ridden fever dream of the Other, represented here by Bigfoot*. The ‘mythical beast’, an absent other, that is never really seen, but, and here’s the paradox that is suggested towards the end of the movie, is nonetheless ubiquitous. This brings me back around to the paintings. It’s a film about how perspective, how our subjective viewing point, determines not only what we see and what we don’t see, but also how we see things. That the found footage format was used to underscore this thematic preoccupation with perspective should come as no big surprise.

(Actually, I think that this film’s scope is a little broader and it’s about the Other in a wider sense. Think about how women are depicted in the film, for instance. But that would a whole other write up.)

*Also consider when 'the sh... hits the fan' in this film. It's not long after the male lead is emasculated by his girl friend when she passes on his proposal to her. To put in dramatical Freudian terms, the primeval raping beast appears first after his symbolic 'castration'.

Kijk, dit is nou een film die ik echt leuk vind!

Ten eerste spreekt het onderwerp me zeer aan. De Patterson/Gimlin-film waar Willow Creek om draait is één van de meest beroemde, en of Bigfoot nou echt bestaat of niet, het fenomeen intrigeert me echt. Zuigen al die mensen die het wezen gezien zeggen te hebben alles uit hun duim, of is er echt meer tussen hemel en aarde. Ik hoop op het tweede, maar denk het eerste.

En die tweestrijd wordt goed verwoord door onze hoofdrolspelers in één van hun vele geweldige dialogen, die af en toe zowel erg grappig als pijnlijk ongrappig zijn. Maar dat vond ik juist de charme van deze conversaties; ons stel was acteerde erg naturel en hun gesprekken waren af en toe erg banaal zoals veel dat in het echte leven ook zijn. Wat je heel veel in found footage hebt is dat de personages erg vervelend zijn, maar hier waren ze ondanks dat ze af en toe ruzie maakten eigenlijk erg sympathiek.

De locaties waarin gefilmd wordt zijn ook erg mooi. Ik neem aan dat het stadje waarin de interviews plaatsvinden ook echt zo bestaat, en de bosrijke omgeving is erg mooi; één van de mooiste shots vond ik die vanuit de auto met de in mist gehulde bergen. Wat ook goed was is dat een groot gedeelte van de film zich overdag afspeelde zodat het visueel een stuk aantrekkelijker oogde dan andere found footage-films.

En over de interviews gesproken, hier zitten erg leuke momenten in, en veelal zijn de geïnterviewden echte mensen; je kon zelfs merken wie de acteurs waren, want degene die het niet waren kwamen nou eenmaal erg oprecht over. Ook worden sommige interviews opnieuw begonnen, wat het gevoel van realisme nog meer verhoogde. De makers waren ook niet bang om totaal nutteloze gesprekken in de film te stoppen, zoals de droogkomische met de vrouw die eigenlijk totaal niets te vertellen heeft; deze film is niet echt grappig, maar dit was een leuke scène. En we krijgen zelfs een muzikaal nummer! Ik vermaakte me echt volop!

En als we éénmaal in de bossen verzeild raken wordt het gelukkig nog spannend ook, in één van de meest memorabele scènes die ik de laatste tijd gezien heb: de 17 minuten durende tentscène. Het begint erg rustig, maar naarmate de scène vordert hoor je steeds harder wordende geluiden, terwijl ons duo langzaam steeds banger ziet worden. In het begin stopt Goldthwait een paar mysterieuze personages in de film zodat niet vanaf het begin duidelijk is wie er achter de enge geluiden zit; je hebt gezien het onderwerp wel een vermoeden, maar dat wordt een tijd lang niet duidelijk; het helpt trouwens ook dat de huilende stemmen die je hoort in het begin erg menselijk klinken. Een sterk geval van misdirectie.

Als we deze ontzettend spannende situatie overleefd hebben komen we in wat bekender vaarwater; we verdwalen in het bos, en komen dezelfde boom twee keer tegen. Ik snap niet hoe je zo kunt lopen dat je in een rondje gaat; dit was het enige moment dat ik echt beduidend minder vond. Maar net als je denkt dat het allemaal erg cliché dreigt te worden krijg je een paar ijzersterke jumpscares je oren, en krijgen we een bijzonder korte glimp van een mensachtig wezen (dat hoogstwaarschijnlijk een zogenaamde forest bride is; een term waar ik pas van wist na een beetje online research), waarmee een kort moment eerder in de film ook nog eens full circle komt. Het geeft het einde bovendien een beetje een pervers randje.

Maar de impact van dit moment is net zo effectief zonder deze informatie: het is gewoon een sterke manier om de film af te sluiten zonder ook maar één moment een Bigfoot in beeld te zien: bovendien vermijden we zo een blik op een wezen dat bij een foute onthulling misschien belachelijk over zou komen. Alles eindigt lekker op een hoogtepunt, zodat de film precies lang genoeg is zonder langdradig te worden. De term kort maar krachtig is hier absoluut van toepassing!

Deze (té) lang laten liggen, omdat de laatste Bigfoot film die had gezien, Exists (2014), mij enorm was tegengevallen. Maar ik moet zeggen dat deze veel geloofwaardiger én spannender was dan die laatste. Willow Creek laat lekker weinig zien, en speelt vooral met het beklemmende gevoel van het grote bos waarin zich van alles kan huishouden waar wij het bestaan nog niet van weten.

Ik ben nooit zo'n fan geweest van kamperen, en zal het na deze film ook zeker nooit meer doen!

Ja, hij is kort. En ja, de scene in de tent duurt eigenlijk iets te lang... maar 10x liever dit dan het waardeloze Exists.

3,5*

Komiek Bobcat Goldthwait ken ik vooral als mafkees Zed uit de Police Academy-films, je weet wel, die gast met dat rare overslaande stemmetje. Inmiddels timmert hij als regisseur al heel wat jaren aan de weg en hier waagt hij zich zelfs aan het found footage horrorgenre, en niet onverdienstelijk. De film bestaat hoofdzakelijk uit niet bijster interessante opbouw, maar in de finale wordt het toch wel behoorlijk eng en onbehaaglijk. Wie had dat kunnen denken, met Bigfoot als onderwerp. Maakt een fraaie double bill met The Blair Witch Project.

Het is Jim’s droom om in de omgeving van Willow Creek op de plek te staan waar in 1967 een bigfoot werd gefilmd. Begeleid door zijn vriendin Kelly en gewapend met een videocamera probeert hij die droom te verwezenlijken. Het reisverslag dat door comedian en regisseur Bobcat Goldthwait is geproduceerd laat een enthousiaste Jim en Kelly zien wier enthousiasme afneemt naarmate de film vordert.

De ingrediënten zijn bekend. Een onrustige camera, wauwelende protagonisten, een paar eigenaardige lokale bewoners, een locatie ver van de bewoonde wereld en een haastige en korte finale. Tussen alle onscherpe en overbelichte beelden door ontwaren we tussen al het obligate geblaat zowaar iets dat op een poging lijkt om de hoofdpersonages meer smoel te geven. Er speelt een relatiedingetje dat weliswaar totaal niet interessant is, maar de poging om iets meer te bieden dan stompzinnig gewauwel en overspannen beeldmateriaal waardeer ik.

Een scène springt eruit. Een minutenlange scène die zich in de nachtelijke uren in de tent van Jim en Kelly afspeelt, bracht bij mij zowaar een onbehaaglijk gevoel teweeg. Twee personen in een tentje midden in een enorm woud. Diepe stilte afgewisseld met geschuifel, geritsel en merkwaardige geluiden. Een sterke scène en ook de enige sterke scène. Verder bevat Willow Creek weinig of niets dat zich van een gemiddelde found footage productie onderscheidt.