Willow Creek (2013)

Trailer op Filmtotaal

Ik moet zeggen dat dit er nog wel aardig uit ziet. Vond een soort gelijke film als Trolljegeren ook wel grappig.

Gaat op de 'to See' lijst!

Review Arrow In The Head:

Fantasia Review: Willow Creek - Horror Movie News | Arrow in the Head - joblo.com

Klinkt goed!

Vind de trailer wel erg afgezaagd. Simpele recycling van found footage technieken die op dit moment eigenlijk te doorzichtig zijn om nog werkelijk spannend te zijn.

Willow Creek (2013) recensie | Cinemagazine

Wel goed ingeleid op Imagine. Gilmore (vooral hij) en Johnson zijn beide top en tillen deze found footage over Bigfoot (kan het afgezaagder) met gemak uit boven het gemiddelde niveau van alle Blair Witch rip offs. Prima film en het einde doet zijn ding en werkt dus. Het einde volgt geheel het stramien van van Blair Witch zoals je verwacht, maar toch is het tof uitgewerkt - want gaat iets verder. Enige dat ik niet zo logisch vond was dat Jim en Kelly zichzelf in de tent filmen tijdens de nachtscène. Als je op zoek bent naar Bigfoot richt je je camera bij enge bosgeluiden natuurlijk naar buiten, toch? Net zoals dat ze later door het bos lopen en verdwalen. Als je op de vlucht bent ga je de moeite toch niet nemen dat allemaal te filmen? Maar goed dan hadden wij geen footage natuurlijk .

Wanneer is hij te koop/huur/dergelijke?

Hier is het grote publiek na Blair Witch en Paranormal Activity toch wel klaar mee? De trailer was me in ieder geval toch echt té voorspelbaar en té gerecycled.

Dit ''subgenre'' verdedigen bij Willow Creek is misschien wat scheef, maar de laatste jaren zijn er genoeg titels uitgekomen die deze manier van filmmaken verantwoorden. Dat er dan bij deze middle of the road titel een stel lovende recensies volgen, is wat vreemd, maar niet compleet verwerpelijk. Doet aan het einde behoorlijk wat goed. Juist de scene in de tent die Mochizuki benoemde, vond ik effectief (logica is overrated )

"Today is the day we're gonna come look for you."

Net zoals mijn gewaardeerde bovenbuurman vind ik de vele positieve reviews enigszins overtrokken, zeker voor de zoveelste found footage film.

Het eerste deel was voor mij persoonlijk niet om door te komen; het is weer dezelfde onzin met lokale buurtbewoners die geïnterviewd worden. Ik wil zelfs zeggen dat het tegen het slaapverwekkende aanschurkt. Dit gedeelte is bedoeld om een band met de hoofdpersonages te creëren en om het geheel luchtig te houden, hoewel enkel het eerste redelijk lukt.

Gelukkig wordt het al gauw beter zodra het stelletje in het bos is. Sowieso werkt zo een bosrijke omgeving alleen al sfeerverhogend. Met name de long take in de tent is erg gelukt, mits je de logica overboord gooit. Hierbij is te merken dat Bobcat Goldthwait hevig leunt op de kracht van suggestie door goed gebruik te maken van geluidseffecten. Op deze manier wordt de spanning gedegen opgebouwd.

Al met al best oké, zolang je jezelf door een saai begin kan worstelen.

2,5 Sterren.

Kan iemand mij het einde uitleggen?

Was er nu een sasquatch en een forest witch of was het nu effectief de dikke heks die de bigfoot moest voorstellen?

Teleurstellend wel.

Volgens mij is het de vermiste vrouw. Ze wordt tegen haar wil vastgehouden door Bigfoot (die niet te zien is). Althans zo heb ik het opgevat.

Aan de matige kant.

Op zich wel een sympathiek filmpje. Plot is wel leuk, maar heeft een onevenwichtig verloop. Die lange scene op het eind werkt prima, alleen was het mij toch iets te langgerekt. Zeker ten op zichte van de rest van de film. Onvoldoende. 5/10*

Ben niet zo kapot van cam films.

Dit is een voorbeeld van hoe je Found-Footage moet gebruiken.

Ik geef toe, niks aan deze film is origineel: het found footage-gegeven, Bigfoot, de personages,... Toch wist Willow Creek me de stuipen op het lijf te jagen. De film bestaat uit twee delen, de opbouw en de werkelijke trip doorheen de bossen. Nu, de opbouw duurt enorm lang, 40 minuten om precies te zijn. Toch verveelt het nergens omdat je constant 'geëntertaind' wordt door boeiende verhalen over de Sasquatch. Vanaf ons koppel de bossen in trekt, gaat de film een beetje te veel de kant van Blair Witch op. Het gegeven van 'Oh neen! We zijn al eens langs deze boom gepasseerd' steekt enorm tegen. Op zich niet slecht, want het blijft passen in het verhaal.

Maar de scène in de tent is de reden waarom ik de film zo hoog waardeer. Twintig minuten lang zie je niks meer dan twee mensen in een tent. Maar het zijn de sublieme geluidseffecten die me zo bang maakten. De volle scène lang zat ik met kriebels te kijken. En dat gebeurt echt niet veel met mij. Enorm gelimiteerde middelen kunnen toch een fantastische en bijna memorabele scène neerzetten.

Het acteerwerk was erg overtuigend. Zelfs zo goed dat je het koppel echt leuk vindt. Geen vervelende personages, constant geroep of een vrouw met een loopneus. Enkel een geloofwaardig koppel.

Nu, niet iedereen zal Willow Creek even goed vinden als ik. Want velen zullen dit maar een saaie bedoening vinden. Ik vind het een geweldige film die met me doet wat Paranormal Activity destijds met me deed. Let wel, ik heb deze film net gekeken in het holst van de nacht, alleen thuis. Dus dat doet ook al veel.

4*

Ben benieuwd....found footage blijft mij altijd boeien en wil ik altijd een kans geven.

Sinds ik in de bios heel heel lang geleden The Blair Witch Project heb gezien heb ik altijd wel een zwak voor het genre gehad.

Heb deze net bekeken en ik moet zeggen hij viel echt tegen.Het begin is veel te langdraadig en ook de scene in de tent was ontzettend saai en veel te lang.ik hou enorm van het found footage genre maar deze vond ik echt niks.dan vond ik Bigfoot: The Lost Coast Tapes better die gaat ook over big foot en is allersinds spannender .

Een flinke tegenvaller.

Na de trailer gezien te hebben was mijn interesse zeker gewekt, maar helaas was de film zelf niet al te best.

Hij begon nog best redelijk met een aardige opbouw, mooie beelden en prima acteerwerk, maar jammergenoeg werd de film gewoon echt nergens spannend en gebeurde er ook veel te weinig.

Binnenkort maar even Bigfoot: The Lost Coast Tapes (2012) die mijn bovenbuurman noemt opzetten en hopen dat die wat beter is.

Jammer.

2,0*

Kort maar fijn filmpje

De tentscene, de hillbillie scene in het bos en in iets mindere mate de slotscene (want die was wel vrij voorspelbaar) waren voor mij de hoogtepunten van de film. De interviews in het begin zie je wel vaker terug in dit subgenre. Het voegt voor mij niet heel veel toe maar ik vond het ook niet storend.

3*

Zo'n saaie goedkope brol film, damn -_- Dit is op geen enkel vlak horror voor mij, ook op geen enkel moment beklijvend of schrikmomenten. Ie was al redelijk kort en toch duurde ie nog veel te lang, laatste 10 min fzo waren nog beetje doenbaar. Meer dan een 2/10 is deze echt niet waard!

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Hoeveel zijn jouw sterren waard?

Niet de leukste personages in de film. Een vervelend stelletje, elkaar continu in koosnaampjes aansprekend. De opbouw van de film is ook slecht. Je valt er wel heel erg in aan het begin, en de eerste 35 minuten zijn slaapverwekkend. Men heeft opzichtig afgekeken bij The Blair Witch Project, maar niet de juiste conclusies getrokken. Er zitten veel te veel interviews in deze fase van de film, en ze slagen er niet eens in een bepaalde dreiging te creëren.

Dan denk je dat er wel wat schot in zal komen zodra ze het bos in gaan, maar ook dat valt vies tegen. Die lange scène in de tent is wel een dappere poging, maar de geluidseffecten zijn te slecht om mij ook maar in de buurt van het puntje van mijn stoel te krijgen. Eigenlijk vond ik alleen de allerlaatste minuut nog wel geinig, de rest van de film zou ik liever vergeten. 1.0*.

Er zijn al talloze filmpjes over Bigfoot, maar toch is dit pas de eerste die ik een kans geef. Niet alleen omdat deze eens een keer níet meteen door iedereen met de grond gelijk wordt gemaakt, maar ook omdat found footage me het juiste format leek om de legende te verfilmen.

Zoals vaker is de opbouw aan de lange kant. Toch raakte ik niet verveelt door een paar leuke anekdotes over Bigfoot, de toeristische trekpleisters en de smakelijk uitziende Bigfoot Burger. Volledig aan elkaar geluld door de sympathieke Jim die er heilig van overtuigd is dat Bigfoot bestaat en hier een documentaire over wilt maken. Zijn vriendin Kelly is nog sceptisch, maar steunt hem erin zijn droom na te leven. Twee beste maatjes dus, een keer wat anders dan het eeuwige gejank tussen stelletjes. Je gaat op een gegeven moment ook best met ze mee leven.

Tot dusver is het griezelniveau echter nul, maar wanneer ze de bossen intrekken wordt het grimmiger. De lange tentscene is, op zijn 'Paranormal Activity's', makkelijk maar effectief. Blijf als kampeerder, en als kijker, net zolang naar de kleinste geluidjes luisteren en je kan jezelf zo gek maken als je wil. Toch zijn sommige sound effects wel degelijk angstaanjagend, en bij de scene waarin Bigfoot in de struiken dichtbij lijkt te zitten sloeg mijn hart even over.

Het einde is eigenlijk perfect. Goede sounds weer, en een uitstekende keus om Bigfoot geheel buiten beeld te laten. Want hoe ziet hij er nu eigenlijk uit? Ik denk dat zijn ware uiterlijk altijd een tegenvaller zal zijn vergeleken met hoe hij door iedereen wordt voorgesteld. Toch een leuke poging dit, en zo heel veel meer is er uit dit concept ook niet te halen denk ik.

Babe, hey babe, babe...grrrr

weer een found footage film, laat maar gaan hoef ik niet te zien.

Ehh er gebeurde de hele film vrij weinig beetje gekraak beetje getik en het eind is al helemaal een flop. Apart dat deze film nog zo'n score heeft. Overslaan die hap.

Slappe Blair Witch kloon die er op geen enkel moment in slaagt om spannend of eng te zijn. Het opzet is identiek aan The Blair Witch Project, namelijk een jong koppel dat er op uit trekt, met een tent in de afgelegen bossen, op zoek naar Big Foot. Bestaat hij echt? Suggestie is het sleutelwoord in dit soort films, maar het is duidelijk te merken dat deze regisseur dat element minder onder de knie heeft dan zijn grote voorbeeld. Ondanks de korte speelduur is de film een lange, saaie zit.

Hmmm, als horrorfilm, buiten de redelijk geslaagde (en veelbesproken) suggestieve tentscène, niet echt bijster interessant. Dat het een found footage film is waarin de camera deel uitmaakt van de verbeelde wereld zette mij echter aan het denken. Het resultaat van dat denken vind je hier:

analyse van Willow Creek

Laat ik de analyse gewoon hier plaatsen trouwens, voor wie het interessant vindt. Hopelijk is het Engels geen probleem.

What Willow Creek might really be about. Let me start by saying that there are spoilers in this interpretation, and I’m also gonna talk a little about some sexual connotations of the film; so, if you haven’t seen the film, or are sensitive to an adult reading of its themes, tread carefully.

I watched Willow Creek a while back and it left me feeling hollow and unfulfilled. It seemed like nothing more than an empty, formal retreading of terrain that was explored earlier, scarier and more originally by The Blair Witch Project. Yet, there was a feeling I couldn’t shake that there might be more to this film than meets the eye. And I’m using this trope quite literally: this movie’s about what remains unseen, out of vision, what is the object of myth, rather than serious observation or consideration.

So, what was lurking in the periphery of this film’s found footage? Well, quite literally, there was Bigfoot, the big, brown, caricature of man, lurking in the ‘jungle’. The pretty obvious symbolism of this beastly figure I’ll address soon.

What got me thinking about this film was a documentary about black figures in the work of, among others, Flemish painter Pieter Paul Rubens. Although his paintings have been subjected to numerous academic studies, one particular element of his works remained strangely overlooked: where the clothing style, social status, and so on of most figures in his works were part of a detailed discours, the black people depicted in his paintings remained completely out of sight and connsequently outside of any serious discussion.

Sometimes something can be defined best by what it is not. This got me thinking about what remains unseen in Willow Creek. In the rural community of Willow Creek and subsequently in the movie, not one African American character is anywhere to be seen. What we do see is a white male protagonist trying to chase the myth of the Bigfoot.

What do we know of this Bigfoot? Well, not much, we never get to actually see him with our own eyes. But what we do see are representation of this mythical beast. There are statues and there is a painting (and there are songs and folk tales and 'rural' legends). It’s worth considering how this Bigfoot is depicted. In the painting we see him basically working as a slave to the white town’s men of Willow Creek. So, he’s depicted within a (fictional) historical context of slavery.

What we also see is the suggestion that Bigfoot might have something to do with the disappearance of a white female. And later on in the film there’s the implication that this beast might rape white women. Earlier on the female protagonist sexualizes a statue of Bigfoot by playfully suggesting a hand job.

Around the end of the nineteenth century more than 2500 black men were lynched. A lot of these lynchings were justified by the myth of the ‘black beast’ out to rape white women. Between 1889 and 1899 a black man was hung (excusez le mot) every other day and in 9 out of 10 cases they were accused of rape. The practice of cutting the black man’s penis off (and putting it in his mouth) shed an even more explicitly sexual (and white angst ridden) light on the in and of itself perverse nature of these lynchings.

Within art and literature there’s a historical practice of phallic substitution. The mouth can be seen as a metonymical substitute for the vagina (just ask Sigmund) and the nose for the penis. You know the (kind of sad) trope (I always think) about guys with big feet …

Let’s just say it: Big foot is used as a metaphor for the perverse mythology surrounding the black male (part of that mythology of course being the size of the black man's member). It’s a film about the white male’s angst and his failure to really see the other (or Other) as anything than a caricatural object: phanthasized about, feared, but never really seen.

Another hint that point towards this interpretation is the idiom that is used to describe the habitat of the Bigfoot: a ‘jungle’, which is a well known metaphor used to describe the urban ghetto (“It’s like a jungle sometimes it makes me wonder how I keep from going under.” Think also of the term 'urban jungle'.). And the way Bigfoot's communication is described as his ‘vernacular’ reminds us of Labov’s AAEV (African American English Vernacular that, pre-pc era, was coined as Black English Vernacular (BEV)).

Willow Creek depicts the white male’s highly sexual, angst ridden fever dream of the Other, represented here by Bigfoot*. The ‘mythical beast’, an absent other, that is never really seen, but, and here’s the paradox that is suggested towards the end of the movie, is nonetheless ubiquitous. This brings me back around to the paintings. It’s a film about how perspective, how our subjective viewing point, determines not only what we see and what we don’t see, but also how we see things. That the found footage format was used to underscore this thematic preoccupation with perspective should come as no big surprise.

(Actually, I think that this film’s scope is a little broader and it’s about the Other in a wider sense. Think about how women are depicted in the film, for instance. But that would a whole other write up.)

*Also consider when 'the sh... hits the fan' in this film. It's not long after the male lead is emasculated by his girl friend when she passes on his proposal to her. To put in dramatical Freudian terms, the primeval raping beast appears first after his symbolic 'castration'.