Willow Creek (2013)

Film die best te pruimen is, de tentscene duurde mij iets te lang (steeds in neusgaten kijken).
Het einde was ietwat voorspelbaar, de spanningsopbouw was wel goed met name als ze willen vertekken uit het enge bos. Het bloederige kan je wel vergeten, je ziet nog geen schaafwond.
twee en halve ster omdat ik in een gulle bui ben.

Kijk, dit is nou een film die ik echt leuk vind!

Ten eerste spreekt het onderwerp me zeer aan. De Patterson/Gimlin-film waar Willow Creek om draait is één van de meest beroemde, en of Bigfoot nou echt bestaat of niet, het fenomeen intrigeert me echt. Zuigen al die mensen die het wezen gezien zeggen te hebben alles uit hun duim, of is er echt meer tussen hemel en aarde. Ik hoop op het tweede, maar denk het eerste.

En die tweestrijd wordt goed verwoord door onze hoofdrolspelers in één van hun vele geweldige dialogen, die af en toe zowel erg grappig als pijnlijk ongrappig zijn. Maar dat vond ik juist de charme van deze conversaties; ons stel was acteerde erg naturel en hun gesprekken waren af en toe erg banaal zoals veel dat in het echte leven ook zijn. Wat je heel veel in found footage hebt is dat de personages erg vervelend zijn, maar hier waren ze ondanks dat ze af en toe ruzie maakten eigenlijk erg sympathiek.

De locaties waarin gefilmd wordt zijn ook erg mooi. Ik neem aan dat het stadje waarin de interviews plaatsvinden ook echt zo bestaat, en de bosrijke omgeving is erg mooi; één van de mooiste shots vond ik die vanuit de auto met de in mist gehulde bergen. Wat ook goed was is dat een groot gedeelte van de film zich overdag afspeelde zodat het visueel een stuk aantrekkelijker oogde dan andere found footage-films.

En over de interviews gesproken, hier zitten erg leuke momenten in, en veelal zijn de geïnterviewden echte mensen; je kon zelfs merken wie de acteurs waren, want degene die het niet waren kwamen nou eenmaal erg oprecht over. Ook worden sommige interviews opnieuw begonnen, wat het gevoel van realisme nog meer verhoogde. De makers waren ook niet bang om totaal nutteloze gesprekken in de film te stoppen, zoals de droogkomische met de vrouw die eigenlijk totaal niets te vertellen heeft; deze film is niet echt grappig, maar dit was een leuke scène. En we krijgen zelfs een muzikaal nummer! Ik vermaakte me echt volop!

En als we éénmaal in de bossen verzeild raken wordt het gelukkig nog spannend ook, in één van de meest memorabele scènes die ik de laatste tijd gezien heb: de 17 minuten durende tentscène. Het begint erg rustig, maar naarmate de scène vordert hoor je steeds harder wordende geluiden, terwijl ons duo langzaam steeds banger ziet worden. In het begin stopt Goldthwait een paar mysterieuze personages in de film zodat niet vanaf het begin duidelijk is wie er achter de enge geluiden zit; je hebt gezien het onderwerp wel een vermoeden, maar dat wordt een tijd lang niet duidelijk; het helpt trouwens ook dat de huilende stemmen die je hoort in het begin erg menselijk klinken. Een sterk geval van misdirectie.

Als we deze ontzettend spannende situatie overleefd hebben komen we in wat bekender vaarwater; we verdwalen in het bos, en komen dezelfde boom twee keer tegen. Ik snap niet hoe je zo kunt lopen dat je in een rondje gaat; dit was het enige moment dat ik echt beduidend minder vond. Maar net als je denkt dat het allemaal erg cliché dreigt te worden krijg je een paar ijzersterke jumpscares je oren, en krijgen we een bijzonder korte glimp van een mensachtig wezen (dat hoogstwaarschijnlijk een zogenaamde forest bride is; een term waar ik pas van wist na een beetje online research), waarmee een kort moment eerder in de film ook nog eens full circle komt. Het geeft het einde bovendien een beetje een pervers randje.

Maar de impact van dit moment is net zo effectief zonder deze informatie: het is gewoon een sterke manier om de film af te sluiten zonder ook maar één moment een Bigfoot in beeld te zien: bovendien vermijden we zo een blik op een wezen dat bij een foute onthulling misschien belachelijk over zou komen. Alles eindigt lekker op een hoogtepunt, zodat de film precies lang genoeg is zonder langdradig te worden. De term kort maar krachtig is hier absoluut van toepassing!

Een zoveelste found footage/Blair Witch variant die wat tempo en afwisseling ontbreekt.

De tentscène is zowat het hoogtepunt van de film maar duurt wat lang en het einde is niet echt onverwacht. Toch is het al bij al een filmpje dat redelijk goed wegkijkt.

2*

voor all nog potientele kijkers: spoel direct door naar circa de 44e minuut,want daarvoor mis je niets. je gaat neuspeuteren,sneller drinken,vaker naar de wc,op je telefoon kijken of flauwe opmerkingen maken over de film,tegen degene met wie je kijkt.

dan volgt er een tentscene (44e minuut tot 01.06.00 , en daaruit blijkt dat geen enkele medewerker aan die film ooit daadwerkelijk heeft wildgekampeerd.

Eventuele angst,die ervan af zou moeten stralen, ontbreekt bij de in de studio opgenomen greenscreen-tent,en bij de acteurs.

Bos of wildparkgeluiden ontbreken nagenoeg,en geloof me, die zíjn er méér dan dit geluidstechnicus geruis,en af en toe een "woodknock"

Iemand die nooit heeft wildgekampeerd (zoas dit jonge verliefde gelukkige koppeltje) wordt in de 45e minuut al horendol van angst,op een lokatie als deze.

Oke, en dan verder, geen kaart,geen kompas, geen markeringen,en geen blijvend brandend vuur,of dan toch in ieder geval gloeiende kooltjes, , die toch tot de basisregels horen van wildkamperen.

Het is in deze film licht of donker, nergens ochtens,avond of schemering. nergens eten ze (een beetje kampplek heeft toch echt een brandertje,dat ook als wapen kan dienen om de boel in d e brand te steken ), en nergens drinken ze (veldfles)

en nergens komen ze op het idee stroomafwaarts te gaan,water gaat naar zee,en er zal dus vast een dorp ergens zijn.

Deze studio tent en deze stadsacteurs die nog niet eens voor de lol 1 nacht op een kamping in een caravan hebben doorgebracht,en een totaal ongeloofwaardige overige 80 minuten, strookt echt ner-gens met nog niet eens een halve fantasie werkelijkheid.

En dit alles nog los van of bigfoot echt bestaat. (er zal vast nog wel wat te ontdekken zijn qua monsters)

Iedere moet ik nog zien kijker: verdoe je tijd met een andere fim.

namingway24 Ik las pas later je reactie over die spannende tentscenen : jij hebt denk ik ook nog nooit wildgekampeerd op ene plek waar "niemand"is.

Probeer het eens,en kijk de film dan nog maar een keer.

Niet iedereen kan een expert zijn op het gebied van wildkamperen. Zo ben ik absoluut geen kampeerder, ik zit liever in een bungalow in het bos. Ook ben ik vaak genoeg (ook 's nachts) in verlaten gebouwen en in het bos geweest, maar ik ben totaal niet bang uitgevallen als het om donker gaat (hoogtes en achtbanen zijn een ander verhaal). Ik vond de scène op zichzelf staand gewoon spannend, mede door die vreemde geluiden.

En wat die domme personages betreft: het waren nou eenmaal echt stadsmensen, die gewoon niet genoeg voorbereid waren op overnachten in en navigeren door een groot bos, en dat misschien met een bigfoot achter je aan. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben, maar nogmaals, ik ben geen kampeer-of survival expert.

Ik was vroeger wel into wildkamperen,lekker avontuurlijk,maar nu prefereer ik ook een degelijk stenen huisje in het bos.

Snachts in een bungalow midden in het bos kunnen anders óók spannende dingen gebeuren,maar ook daar hoor je meer bosgeluiden dan wat je aan omgevingsgeluid hoorde in de film.

Jij wandelt dus wel eens snachts,rond in verlaten gebouwen? Ooki een zonderlinge hobbie,...vraagje maak je er fotos op filmpjes van? Voroal met maanlicht kan dat superspannend zijn!

Deze (té) lang laten liggen, omdat de laatste Bigfoot film die had gezien, Exists (2014), mij enorm was tegengevallen. Maar ik moet zeggen dat deze veel geloofwaardiger én spannender was dan die laatste. Willow Creek laat lekker weinig zien, en speelt vooral met het beklemmende gevoel van het grote bos waarin zich van alles kan huishouden waar wij het bestaan nog niet van weten.

Ik ben nooit zo'n fan geweest van kamperen, en zal het na deze film ook zeker nooit meer doen!

Ja, hij is kort. En ja, de scene in de tent duurt eigenlijk iets te lang... maar 10x liever dit dan het waardeloze Exists.

3,5*

Komiek Bobcat Goldthwait ken ik vooral als mafkees Zed uit de Police Academy-films, je weet wel, die gast met dat rare overslaande stemmetje. Inmiddels timmert hij als regisseur al heel wat jaren aan de weg en hier waagt hij zich zelfs aan het found footage horrorgenre, en niet onverdienstelijk. De film bestaat hoofdzakelijk uit niet bijster interessante opbouw, maar in de finale wordt het toch wel behoorlijk eng en onbehaaglijk. Wie had dat kunnen denken, met Bigfoot als onderwerp. Maakt een fraaie double bill met The Blair Witch Project.

Ach, ik heb al mindere found footage films gezien dan deze. Vond hem wel vermakelijk.

3 *

Mooie spannende film met zeer naturel acteurs. Ja heb genoten van deze film die toch duidelijk een te lage quotering krijgt. Te weinig actie voor de meesten allicht.

Geld voor alle films die found footage zijn opgenomen., mag het verhaal nog zo goed zijn. Ik vind het camerawerk slecht. Ik hou er niet van. Vernield het filmpremière zou bij de wet moeten worden verboden. Ik heb dus ook deze film gelijk stop gezet vanwege die fout doorzagen camera. Dit soort films krijgt een ban aantekening in mijn database, zodat ik ze niet weer zie.

Ondanks dat de film vanaf dat ze in de tent zitten pas een beetje spannend wordt, is het toch een film die prettig wegkijkt. Ook het acteren is helemaal niet slecht. Ik kwam er pas op het einde achter dat ik deze film al ooit eerder had gezien, toen ie net uit was. Om de één of andere reden had ik vandaag zin om Bigfoot films te kijken en heb Exists ook nog gekeken. Eigenlijk zocht ik een film, ook over Bigfoot maar wist de titel er niet meer van, misschien dat iemand van jullie het weet welke film ik bedoel. Ik kan me nog herinneren dat ze op het laatst ergens in de sneeuw in een klein houten schuurtje verstopt zitten voor Bigfoot. Maar ik kan er verder niet meer zoveel van herinneren. Ik weet dat het weinig informatie is, maar mocht iemand denken te weten welke film ik bedoel, dan hoor ik het graag.

Het is Jim’s droom om in de omgeving van Willow Creek op de plek te staan waar in 1967 een bigfoot werd gefilmd. Begeleid door zijn vriendin Kelly en gewapend met een videocamera probeert hij die droom te verwezenlijken. Het reisverslag dat door comedian en regisseur Bobcat Goldthwait is geproduceerd laat een enthousiaste Jim en Kelly zien wier enthousiasme afneemt naarmate de film vordert.

De ingrediënten zijn bekend. Een onrustige camera, wauwelende protagonisten, een paar eigenaardige lokale bewoners, een locatie ver van de bewoonde wereld en een haastige en korte finale. Tussen alle onscherpe en overbelichte beelden door ontwaren we tussen al het obligate geblaat zowaar iets dat op een poging lijkt om de hoofdpersonages meer smoel te geven. Er speelt een relatiedingetje dat weliswaar totaal niet interessant is, maar de poging om iets meer te bieden dan stompzinnig gewauwel en overspannen beeldmateriaal waardeer ik.

Een scène springt eruit. Een minutenlange scène die zich in de nachtelijke uren in de tent van Jim en Kelly afspeelt, bracht bij mij zowaar een onbehaaglijk gevoel teweeg. Twee personen in een tentje midden in een enorm woud. Diepe stilte afgewisseld met geschuifel, geritsel en merkwaardige geluiden. Een sterke scène en ook de enige sterke scène. Verder bevat Willow Creek weinig of niets dat zich van een gemiddelde found footage productie onderscheidt.

Dit is echt de slechtste film die ik tot nu toe heb gezien!

Niets te zien, dat wijf schreeuwt alleen maar.