Narayama Bushikô (1983)

Tja, wat valt er nog toe te voegen na de recensie van gimli f... Dat deze film de Gouden Palm won in Cannes en dat Imamura de assistant was van Ozu (ten tijde van Tokyo Story).

Aanrader. Komisch, ontroerend en shockerend. En wie weet te genieten van natuurbeelden...dit is uw ding. 4 sterren.

Prima film dit van een voor mij iig totaal onbekende japanse regisseur. Het is een boeiend verhaal dat vertelt over een geïsoleerde boerengemeenschap in een bergachtige streek van Japan. Geen idee in hoeverre deze folklore op waarheid berust maar een intressant gegeven is het zeker.

De film laat op een prachtige manier zien hoe de mensen eigenlijk deel uit maken van het natuurlijke ecosysteem waarin zij leven. Alles in de film is terug te leiden naar de natuurlijke kringlopen; Het wisselen van de seizoenen, dieren paren, mensen vrijen, babys en jonkies worden geboren en de ouderen sterven om plaats te maken voor de nieuwe generatie.

Verwacht hier geen romantisch, idylisch beeld over een vredige, evenwichtige en ecologische boerengemeenschap. Nee, recht voor z'n raap wordt de kijker geconfronteerd met de meest intieme momenten van de dorpsbewoners. Dit levert grappige, ontroerende maar ook enkele schokkende en ontnuchterende tafrelen op. Ja, de natuur is keihard, rauw en kent geen genade zowel voor mens als dier. Het is eten of gegeten worden, bijna letterlijk!

Zo ook de boeren, ze hebben een zwaar bestaan, waarin opoffering en gemeenschapszin zwaarder tellen dan het individuele. Het levensritme is niet dat van de 24uurs economie maar dat van seizoenen. De mensen staan niet buiten hun natuurlijke omgeving maar maken er voor de volle 100% deel van uit. En die omgeving is hoe hard deze ook mogen zijn werkelijk schitterend!

Behalve voor genieters van natuurbeelden ook uitstekend voer voor cultureel antropologen of voor een ieder die eens lekker wil onthaasten. Een absoluut unieke film die zeker 4 zeer goede sterren van mij krijgt.

Mooie film, maar hij komt verouderd over als je hem gaat vergelijken met het oeuvre van Kim Ki-Duk, die vaak gelijkaardige thema's aansnijdt en deze film zeker vaak bekeken heeft .

De thematiek is goed uitgewerkt en de beelden zijn zeker de moeite, maar niet overdonderend en de karakters van de hoofdpersonages zijn weinig subtiel en niet zo boeiend, met uitzondering van Orin zelf dan. Wel een aantal memorabele momenten en het laatste half uur is erg knap, maar al bij al laat de film weinig indruk na. In ieder geval een pak minder sterk dan The Eel dus.

Had net wat meer verwacht, maar vond het toch een leuke film. In het begin was het even wennen aan de theatrale toon en het feit dat de film nogal recht voor zijn raap is daardoor vaak meer doet denken aan pakweg Brutti Sporchi e Cattivi dan aan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom. Niet meteen verheven of meditiatief, maar wel vemakelijk. Het laatste half uur is overigens heel erg mooi, vooral als je een beetje gevoelig bent voor boeddhistische thema's over de cyclus van het leven enzo.

3.5*

Dit is toch wel een heel andere film dan ik verwacht had. Ik dacht een rustige, meditatieve film vergelijkbaar met Spring, Summer, Fall, Winter and... Spring te krijgen, maar hoewel er nog altijd gemakkelijk een link te leggen valt is Narayama Bushiko een stuk uitbundiger en rauwer. Dat werkt soms, o.a. bij de vele beelden van dieren die óf paren, óf elkaar doden; de moord op die stelende familie en nog wat andere gebruiken (de dode baby bij elkaar in de tuin gooien en manieren om aan seks te komen).

Echter werkt de humor voor mij wat minder. De acteurs vervallen dan in een overacting die zo nu en dan de irritatiegrens overschreidt. Dat zorgde er bij mij onder andere voor dat ik geen enkele sympathie had voor die stinkende zoon van de hoofdrolspeelster. En belangrijker, het breekt het drama een beetje op, maar niet op een gewenste manier. De grappen zijn ook wat flauw.

Gelukkig zit het dramagedeelte gewoon goed in elkaar. De oma vond ik een interessant figuur en ook de oudste zoon kwam redelijk uit de verf. De tocht naar de berg is duidelijk het beste stuk. Wat daarvoor zit wordt gered door scènes die een interessante folklore tonen. Dat maakt de film toch zeker de moeite waard, ondanks enkele irritaties.
3,5*

'Immensely movic and poetic', prijkt er als tekts op de DVD-hoes. Nou, als ik de film iets niet vond zijn dan is het wel poetisch. Voor mijn gevoel is The Ballad of Narayama juist een behoorlijk platte bedoening, met name door matige personage-uitwerking. De hier zo geroemde natuurbeelden komen daarbij niet uit boven die in een modale natuurdocumentaire en de score vond ik vaak niet passend. Op een bepaald moment begon de film me zelfs nogal te irriteren (ik zie trouwens dankzij het bericht van The One Ring dat ik niet de enige ben). Gelukkig is de ontknoping van een wat beter niveau. Compleet redden kan het The Ballad of Narayama dan echter al lang niet meer.

Aardige film. Ik wist van tevoren niet goed wat ik nu precies hiervan kon verwachten, maar het was bij vlagen best interessant. Het hele familiegebeuren en alle gebruiken die daarbij horen waren interessant om te zien. De pesterijen zoals het schelden op de stinkende zoon en het bij elkaar neerleggen van dode baby's maken de film wat rauwer. Tussendoor krijg je dan af en toe beelden van dieren uit de natuur te zien, misschien om te laten zien dat de mensen eigenlijk niet zover van de dieren afstaan. De neging naar seks en de seks zelf vond ik nogal plat overkomen. Ook zakte de film bij momenten erg in, omdat de meeste personages nooit echt interessant worden, doordat ze nogal oppervlakkig zijn uitgewerkt. Zoals de meesten ben ik het wel eens dat de tocht naar de berg veruit het sterkste gedeelte is van de film. Erg mooie beelden en mooi om te zien hoe moeder en zoon afscheid van elkaar nemen en de sneeuw valt. Dit zorgt ervoor dat ik de film toch nog met een voldaan gevoel heb afgesloten.

3,0*

Poëtisch is inderdaad de allerlaatste woord die ik bij deze film zal gebruiken. Vooral mede door de vlakke personages valt weinig poëzie te bespeuren. Qua toon had ik bovendien/überhaupt op een serieuzere/zwaardere film gehoopt. Het laatste half is uur fenomenaal, wat daarvoor plaatsvindt is zelden als noemenswaardig te bestempelen.

Deze film vanavond gezien ihk van het afscheidsfeest Filmhuis Cinemariënburg, dat een onderdeel was van Artthouse Lux in Nijmegen.

Over de film;

De beelden van de natuur in deze film oogden zeer mooi. De beelden echter van de in lompen geklede dorpsbewoners met hun geschreeuw vond ik afgrijselijk. Ik kon mij niet in het minst in de personages inleven. Het einde, de tocht van Orin naar de Narayama oogde wel weer mooi maar kon deze film die ik in zijn totaliteit vreselijk saai vond en bovendien veel en veel te lang duurde toch niet redden.

2,0*

Boeiende film over het harde leven in een primitieve, afgelegen gemeenschap met zijn traditionele gewoontes en de verbondenheid van de mensen met de natuur. Prachtige rol van Sumiko Sakamoto als de dominante, oude vrouw, die binnen haar familie de touwtjes stevig in handen heeft. De authentiek ogen beelden maken dit tot een rauwe, maar mooie film.

In een afgelegen bergdorpje in het noorden van Japan volgen we een jaar lang de levens van de 69-jarige Orin en haar twee volwassen zoons. Volgend jaar, als Orin 70 wordt, moet ze naar de berg Narayama vertrekken om daar te sterven in de sneeuw. Dat is gebruikelijk in de gemeenschap waarin ze woont. Zo zorgen ze ervoor dat er meer voedsel is voor de jongere generatie.

The Ballad of Narayama is een prachtig, traag Japans drama, en wat hou ik daar enorm van. Er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel in de film, maar we worden getrakteerd op fraaie beelden van het harde leven in een onherbergzaam gebied. Het laatste half uur volgen we de barre tocht van de oudste zoon, met zijn moeder op zijn rug, door een schitterend herfstlandschap. De mooiste scene uit de film is wanneer moeder en zoon eindelijk op de plek van bestemming aankomen en daar geconfronteerd worden met de stoffelijke resten van haar voorgangers, terwijl ze beseffen dat de moeder daar over niet al te lange tijd ook bij zal liggen.

The Ballad of Narayama is een schitterend meesterwerk, dat ik over een paar jaar zeker opnieuw zal kijken. 4,5*

Wat doe je als onverlichte dorpsbewoner in de periferie van Japan, verstoken van verzorgingscentra en pgb, als het hoog tijd is voor je bejaarde ouder het loodje te leggen maar deze is taaier dan gedacht -met een immer stijgende levensverwachting als onzichtbare vijand op de koop toe? Je verzint een poëtische legende over een heilige berg, waar de oudjes van dagen heengesleept worden om daar in alle rust, als een overjarige olifant, te sterven. En niet goedschiks dan kwaadschiks.

Imamura moet blijkbaar niet al te veel hebben van de primitieve volkeren die Japan ooit bewoonden, en hun gedrag en tradities beziet hij met een cynische en soms minachtende blik waaraan alleen de oudste zoon en zijn moeder ontkomen. De eerste omdat hij twijfelt aan de traditie van Nayamara. De tweede omdat ze haar eigen lot in handen neemt. Maar of het nu gaat om bovenstaande traditie, het uitschelden en belachelijk maken van ouderen en zwakkeren, het levend begraven van een familie van notoire dieven of het bed moeten delen met het halve dorp om de laatste wens van je stervende echtgenoot in te willigen, en die dan weer op instigatie van de huisgod (een slang), het bijgeloof en achterlijkheid zijn de hele film nadrukkelijk aanwezig. Neemt niet weg dat de beelden fotogeniek zijn, een bedrieglijke schoonheid bevatten die het wrede gedrag wat verzachten.

Fraai, onderhoudend en soms ook behoorlijk lomp, afrekenend met de Japanse plattelandsidylle -zo die al bestond- en nieuwsgierigmakend naar het originele Narayama Bushiko (1958). Die zal het vermoedelijk over een wat andere boeg gooien.

Magistrale cinema. Een krachttoer om dit alles (1983!) voor elkaar te brengen.

Erg visueel. De harde, wansmakelijke beelden moeten we er bij nemen. Ze kaderen in de schets van deze toch wel primitieve bevolkingsgroep bij wie, zoals bij elke diersoort, de drang naar voedsel om te overleven, alles overstijgt.

Mooie remake van de film uit 1958 die ik net ervoor zag. Mooi onderhoudende film met een intrigerend uitgangspunt waarbij alle zeventigers als het ware geofferd aan de berg Narayama. Orin berust zich in haar lot als traditionele gelovige, maar in haar laatste levensjaar valt het op hoe kranig en levenslustig ze eigenlijk nog wel is.

Vreemde, maar op zich mooie traditie, maar de kleine gemeenschap is best hard en ruw te noemen met onder meer een weggegooid babylijkje, hoe men met diefstal omgaat enz ... Bij momenten zat je ook naar een Malick te kijken met de close natuurbeelden van de plaatselijke fauna.

De tocht naar de berg is schilderachtig mooi. Wat een mooie kronkelende tocht door bos- en rotslandschap met even verder nog wat sneeuw erbovenop. Ondanks al het goede niet 100% mee of geraakt door de film, maar appreciëren doe ik hem wel.

Eén van de meest existentiële vragen in onze westerse wereld is: wat doen we met de kerst met moeder? Een kwestie die geheel in het niet valt bij het volgens overlevering in bepaalde delen van Japan gebruikelijke ritueel “obasute”, waarbij improductieve ouden van dagen naar een berg werden gebracht om daar te sterven en zo het aantal monden dat gevoed moest worden te reduceren.

De Japanse schrijver Shichiro Fukazawa wijdde er een kortverhaal aan dat als “Narayama Bushi-ko” tweemaal werd verfilmd.

De eerste keer gebeurde dat in 1958 door Keisuku Kinoshita die er een kabuki-theater-achtige verfilming van maakte, overduidelijk in de studio opgenomen.

Hoe anders is de interpretatie van Shohei Imamura uit 1983. Hij filmde juist op locatie en gebruikte natuuropnames als illustratie voor het verhaal over een keiharde samenleving. De scene waarin Orin (Sumiko Sakamoto) haar eigen tanden op een steen kapotslaat is voor tandarts-vrezers nog heftiger dan de fameuze martelscene uit ‘Marathon Man’ (John Schlesinger, 1976). Beide Narayama-films zijn meesterlijk en de versie uit 1958 staat in goede kwaliteit geheel op youtube