Narayama Bushikô (1983)

Sterke film over de cyclus van leven en dood.

The Ballad of Narayama van Shohei Imamura is een uitstekende film die het laatste levensjaar volgt van een oude vrouw uit een afgelegen bergdorp in het Noorden van Japan, die zich voorbereidt om te sterven op de top van de berg Narayama.

Deze film handelt over het menselijke bestaan, over de wreedheid van menselijke levens en over de zekerheid van de dood. The Ballad of Narayama is zowel ruw en bruut als poëtisch en ontroerend. Veel redelijk expliciete scène's van primair menselijk en dierlijk gedrag.

De natuur speelt een grote rol in de film en is immer aanwezig. Veel mooie beelden van het besneeuwde bergdorpje en van plant en dier. De cyclus van leven en dood van de mens wordt gekoppeld aan en vergeleken met die van dieren. Parende slangen worden getoond tijdens een seksuele ontmoeting in de bossen, een uil verslindt een veldmuis tegen de achtergrond van de dorpsbewoners die een aantal stelende bewoners gevangen nemen.

Imamura wordt best hoog aangeslagen als regisseur. Naast The Ballad of Narayama worden vooral zijn vroegste films regelmatig aangehaald als belangrijke werken.

Prima film van een iets onbekendere topregisseur dus.

Heerlijk meesterwerk van Imamura! Je wordt voortdurend tussen verschillende emoties heen en weer geslingerd: verdriet, plezier, opwinding, ...

Vooral het laatste halfuur is van een zeer hoge kwaliteit. Van mij krijgt hij 5 sterren.

PS: ik ben toch content dat ik mijn eigen moeder niet zo de berg zal moeten opsleuren

Tja, wat valt er nog toe te voegen na de recensie van gimli f... Dat deze film de Gouden Palm won in Cannes en dat Imamura de assistant was van Ozu (ten tijde van Tokyo Story).

Aanrader. Komisch, ontroerend en shockerend. En wie weet te genieten van natuurbeelden...dit is uw ding. 4 sterren.

Prima film dit van een voor mij iig totaal onbekende japanse regisseur. Het is een boeiend verhaal dat vertelt over een geïsoleerde boerengemeenschap in een bergachtige streek van Japan. Geen idee in hoeverre deze folklore op waarheid berust maar een intressant gegeven is het zeker.

De film laat op een prachtige manier zien hoe de mensen eigenlijk deel uit maken van het natuurlijke ecosysteem waarin zij leven. Alles in de film is terug te leiden naar de natuurlijke kringlopen; Het wisselen van de seizoenen, dieren paren, mensen vrijen, babys en jonkies worden geboren en de ouderen sterven om plaats te maken voor de nieuwe generatie.

Verwacht hier geen romantisch, idylisch beeld over een vredige, evenwichtige en ecologische boerengemeenschap. Nee, recht voor z'n raap wordt de kijker geconfronteerd met de meest intieme momenten van de dorpsbewoners. Dit levert grappige, ontroerende maar ook enkele schokkende en ontnuchterende tafrelen op. Ja, de natuur is keihard, rauw en kent geen genade zowel voor mens als dier. Het is eten of gegeten worden, bijna letterlijk!

Zo ook de boeren, ze hebben een zwaar bestaan, waarin opoffering en gemeenschapszin zwaarder tellen dan het individuele. Het levensritme is niet dat van de 24uurs economie maar dat van seizoenen. De mensen staan niet buiten hun natuurlijke omgeving maar maken er voor de volle 100% deel van uit. En die omgeving is hoe hard deze ook mogen zijn werkelijk schitterend!

Behalve voor genieters van natuurbeelden ook uitstekend voer voor cultureel antropologen of voor een ieder die eens lekker wil onthaasten. Een absoluut unieke film die zeker 4 zeer goede sterren van mij krijgt.

Klinkt mooi.

En Imamura is toch wel een bekende Japanse regisseur hoor.

Nou, voor mij was hij onbekend dan. Maar ook als je hier zo kijkt zijn zijn films niet erg veel bekeken.

Heb deze film nu een aantal dagen geleden gezien en gisteren schreef ik nog; "Geen idee in hoeverre deze folklore op waarheid berust..." Dit vooral ook omdat de film een vrij realistisch verhaal brengt ipv een sprookjesachtige legende. Nu weet ik niet hoe het met jullie zit maar voor mij zijn onbeantwoorde vragen echt een ware marteling Dus... heb ik de afgelopen dagen er lekker op los gegoogled en nog eens wat oude studieboeken onder het stof uitgehaald.

Imamura heeft zijn film gebaseerd op twee japanse verhalen nl; Tōhoku no Zummutachi (the Miserable in North-eastern Japan) en Narayamabushi-k&#333 allebei geschreven door ene Fukasawa. Vooral het laatste verhaal is gebaseerd op de legende Shinano no Kuni no Obasute Densetsu of vrij vertaald De legende van het verlaten van oude vrouwen in Shinano no Kuni. Schijbaar een streek ter hoogte van het huidige Nagono. De eerste geschriften van dit verhaal dateren uit de 12e eeuw.

Echter de legende is in verschillende vormen terug te vinden door geheel Japan en zelfs door geheel azië. Het schijnt dan uiteindelijk allemaal weer terug te voeren op een oud budhistische verhaal dat verteld dat we respectvol met onze oudevandagen moeten omgaan.

Enig bewijs dat de gewoonte ooit in de praktijk is gebracht is nooit ergens gevonden. Het is dus folklore, een mooi verhaal niets meer en niets minder.

Zo antwoord gevonden, ik slaap weer lekker rustig vannacht

Mooie film, maar hij komt verouderd over als je hem gaat vergelijken met het oeuvre van Kim Ki-Duk, die vaak gelijkaardige thema's aansnijdt en deze film zeker vaak bekeken heeft .

De thematiek is goed uitgewerkt en de beelden zijn zeker de moeite, maar niet overdonderend en de karakters van de hoofdpersonages zijn weinig subtiel en niet zo boeiend, met uitzondering van Orin zelf dan. Wel een aantal memorabele momenten en het laatste half uur is erg knap, maar al bij al laat de film weinig indruk na. In ieder geval een pak minder sterk dan The Eel dus.

Aardige film die me helaas wel wat is tegengevallen. De beelden zijn mooi, maar de film laat je toch met een wat leeg gevoel achter.

Toch 3.5*, voor de prachtige (natuur)beelden.

Saaiste film ooit gezien en denk nu niet dat ik alleen maar actie films gewend ben 0.5*

Ik ben best wat gewend, maar dit was echt niet om door te komen...

Zal het later nog wel eens proberen.

Ontzettend mooie film, hier heb ik echt van genoten. Prachtige natuuropnames

4*

Vreemd, dat een snel verveeld persoon als ik toch relatief goed door 'The Ballad of Narayama' ben heen geraakt. Dat wil echter niet zeggen dat het ook een goede film is. Net zoals Freud voel ik vrij weinig bij de zeden en gewoonten uit het oude Japan, al legt Imamura die nog met een onmetelijk respect vast.

De film laat in zijn totaliteit zelfs een "nietszeggende" indruk na, met geen greintje universele draagkracht. Waar 'The Ballad of Narayama' met gemak een parabel had kunnen zijn over een hartverscheurende moeder-zoon-relatie, verdrinkt de regisseur het potentieel interessante uitgangspunt in bizarre (moord op vader) / simplistische (de ontroering omdat het plots sneeuwt, en bijhorende terugkeer op de berg) plotwendingen. Jammer.
2,75*

Had net wat meer verwacht, maar vond het toch een leuke film. In het begin was het even wennen aan de theatrale toon en het feit dat de film nogal recht voor zijn raap is daardoor vaak meer doet denken aan pakweg Brutti Sporchi e Cattivi dan aan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom. Niet meteen verheven of meditiatief, maar wel vemakelijk. Het laatste half uur is overigens heel erg mooi, vooral als je een beetje gevoelig bent voor boeddhistische thema's over de cyclus van het leven enzo.

3.5*

Deze film heb ik 15 jaar geleden gezien op Belgische tv.

Al die tijd is hij mij bij gebleven, zo indrukwekkend en aangrijpend vond ik hem. Al die tijd heb ik hem ook nog eens willen zien, maar kon niet meer op titel van film of naam regisseur komen. Heb er zelfs ooit BRT voor gebeld, maar die wisten het ook niet meer.

Nu eindelijk, in een vragenrubriek van Kassa-online kreeg ik het

antwoord, met verwijzing naar deze site. Ik was enorm verbaasd

dat er zoveel recente beoordeling bijzaten, aangezien de film van 1983 is. Tegelijkertijd zeer hoopvol, want nu kan ik de vraag stellen:

Bol.com heeft hem niet meer, verder nergens te vinden. Ik zoek de dvd-versie, want heb geen videorec.

Dus weet iemand waar kan ik hem kopen, of wie wil hem aan mij verkopen?

groetjes,

Marjan

Ben bang dat je voor de Nederlands ondertitelde versie net te laat bent, want die is volgens mij sinds kort niet meer leverbaar. Die was er wel namelijk. Zoek vooral alle webwinkels af. Misschien nog ergens te vinden. Maar vraag vooraf ofze 'm echt op voorraad hebben.

De laatste drie kwartier zijn niets minder dan meesterlijk. De tijd hiervoor zien we een geperverteerd dorp, waarbij sereniteit en rust soms ver te zoeken lijkt, maar in de natuur altijd te vinden is. Doordat de film zich concentreert op het gehele dorp is het soms wat diffuus en rommelig en komt niet alles even lekker uit de verf. Dat lost zichzelf echter allemaal op in 'de tocht', waar alles op zijn plek lijkt te vallen. Mooie film dus, die wellicht nog wat kan groeien.

Ja, had ik ook al over gelezen, die komt ooit zeker eens aan de beurt. Ben met dit verhaal in ieder geval nog niet klaar. Erg bijzonder en intrigerend. Vond trouwens de perversiteit niet per se negatief, vond het bloot hier bijvoorbeeld heel goed en rauw werken.

Dit is toch wel een heel andere film dan ik verwacht had. Ik dacht een rustige, meditatieve film vergelijkbaar met Spring, Summer, Fall, Winter and... Spring te krijgen, maar hoewel er nog altijd gemakkelijk een link te leggen valt is Narayama Bushiko een stuk uitbundiger en rauwer. Dat werkt soms, o.a. bij de vele beelden van dieren die óf paren, óf elkaar doden; de moord op die stelende familie en nog wat andere gebruiken (de dode baby bij elkaar in de tuin gooien en manieren om aan seks te komen).

Echter werkt de humor voor mij wat minder. De acteurs vervallen dan in een overacting die zo nu en dan de irritatiegrens overschreidt. Dat zorgde er bij mij onder andere voor dat ik geen enkele sympathie had voor die stinkende zoon van de hoofdrolspeelster. En belangrijker, het breekt het drama een beetje op, maar niet op een gewenste manier. De grappen zijn ook wat flauw.

Gelukkig zit het dramagedeelte gewoon goed in elkaar. De oma vond ik een interessant figuur en ook de oudste zoon kwam redelijk uit de verf. De tocht naar de berg is duidelijk het beste stuk. Wat daarvoor zit wordt gered door scènes die een interessante folklore tonen. Dat maakt de film toch zeker de moeite waard, ondanks enkele irritaties.
3,5*

Mooie film die veel verschillende elementen bevat.
We krijgen prachtige beelden te zien van het landschap en de dieren die er leven.
Er zit ook heel wat humor in de film, soms grappig.
Maar soms wel harde en kwetsende humor, een soort van pesterijen. Dan heb ik het over de oude vrouw die gepest wordt in het dorp en haar jongste zoon die door jan en alleman voor stinkerd wordt uitgescholden.
Op bepaalde momenten was het ook wel een erg harde film. Zo wordt er op een bepaald moment een volledige familie levend begraven, waaronder een zwangere vrouw.

De oude vrouw en vooral haar oudste zoon zijn de sterren van de film. Hun tocht naar de berg is dan ook het hoogtepunt van de film. Erg mooi was dat.
Het is toch vreselijk als je als zoon je moeder naar een plek moet brengen waarvan je weet dat ze daar een zekere maar langzame dood zal sterven.

'Immensely movic and poetic', prijkt er als tekts op de DVD-hoes. Nou, als ik de film iets niet vond zijn dan is het wel poetisch. Voor mijn gevoel is The Ballad of Narayama juist een behoorlijk platte bedoening, met name door matige personage-uitwerking. De hier zo geroemde natuurbeelden komen daarbij niet uit boven die in een modale natuurdocumentaire en de score vond ik vaak niet passend. Op een bepaald moment begon de film me zelfs nogal te irriteren (ik zie trouwens dankzij het bericht van The One Ring dat ik niet de enige ben). Gelukkig is de ontknoping van een wat beter niveau. Compleet redden kan het The Ballad of Narayama dan echter al lang niet meer.

Nee, poetisch of romantisch is deze film zeker niet. Rare tekst dan ook op de DVD hoes.

Aardige film. Ik wist van tevoren niet goed wat ik nu precies hiervan kon verwachten, maar het was bij vlagen best interessant. Het hele familiegebeuren en alle gebruiken die daarbij horen waren interessant om te zien. De pesterijen zoals het schelden op de stinkende zoon en het bij elkaar neerleggen van dode baby's maken de film wat rauwer. Tussendoor krijg je dan af en toe beelden van dieren uit de natuur te zien, misschien om te laten zien dat de mensen eigenlijk niet zover van de dieren afstaan. De neging naar seks en de seks zelf vond ik nogal plat overkomen. Ook zakte de film bij momenten erg in, omdat de meeste personages nooit echt interessant worden, doordat ze nogal oppervlakkig zijn uitgewerkt. Zoals de meesten ben ik het wel eens dat de tocht naar de berg veruit het sterkste gedeelte is van de film. Erg mooie beelden en mooi om te zien hoe moeder en zoon afscheid van elkaar nemen en de sneeuw valt. Dit zorgt ervoor dat ik de film toch nog met een voldaan gevoel heb afgesloten.

3,0*

Poëtisch is inderdaad de allerlaatste woord die ik bij deze film zal gebruiken. Vooral mede door de vlakke personages valt weinig poëzie te bespeuren. Qua toon had ik bovendien/überhaupt op een serieuzere/zwaardere film gehoopt. Het laatste half is uur fenomenaal, wat daarvoor plaatsvindt is zelden als noemenswaardig te bestempelen.

Voor degene die deze film nog zoeken kan je hem vinden in box essential arthouse '80. Die zou wel nog moeten te verkrijgen zijn. Je moet dan wel bereid zijn enkele andere films er bij te nemen.

Aparte film. De vergelijking van Starbright Boy met Brutti Sporchi e Cattivi vind ik niet eens zo ver gezocht. De zelfde droge en rauwe portrettering van een arme gemeenschap die in al hun onschuld en gewoonte verschrikkelijke dingen doen. Het personage van Ken Ogata en zijn moeder vallen bijna een beetje uit de toon, omdat zij de enige lijken met een beetje moreel besef. Maar dan krijg je weer zo'n scene dat Orin haar tanden kapot slaat of haar schoonkleindochter de dood in stuurt.
En alles wordt gefilmd of het de normaalste zaak van de wereld is... Geweldig eigenlijk.:D . Fijne wereld laat Imamura hier zien.

Deze film vanavond gezien ihk van het afscheidsfeest Filmhuis Cinemariënburg, dat een onderdeel was van Artthouse Lux in Nijmegen.

Over de film;

De beelden van de natuur in deze film oogden zeer mooi. De beelden echter van de in lompen geklede dorpsbewoners met hun geschreeuw vond ik afgrijselijk. Ik kon mij niet in het minst in de personages inleven. Het einde, de tocht van Orin naar de Narayama oogde wel weer mooi maar kon deze film die ik in zijn totaliteit vreselijk saai vond en bovendien veel en veel te lang duurde toch niet redden.

2,0*

Zeer mooie film, ik hoop ooit eens het origineel te mogen bekijken.
Het meest fijne aan de film vond ik de mengeling van het tedere met het rauwe, het brute. De parallelmontage met beelden uit de dierenwereld oogde bij momenten ietwat melig, maar hoofdzakelijk vond ik het wel een meerwaarde betekenen (zeker omdat er toch wel enkele frappante beelden getoond werden).
Net als Starbright Boy en Querelle moest ik tijdens het bekijken van de film ook denken aan Brutti, Sporchi e Cattivi: gelijkaardig qua insteek, al is deze Ballad of Narayama zeker en vast poëtischer gekleurd. Zoals iedereen hier vond ik vooral het laatste halfuur bijzonder mooi, met op het einde toch ook weer een flits van brutaliteit , nl. de oude vader in het net die door zijn moegetergde zoon het ravijn wordt in gekeild. Het is dit laatste halfuur dat de film van de ruime 3,5* nog optilt naar de mooie 4*. De zoveelste fantastische Japanse film dus


4*

Boeiende film over het harde leven in een primitieve, afgelegen gemeenschap met zijn traditionele gewoontes en de verbondenheid van de mensen met de natuur. Prachtige rol van Sumiko Sakamoto als de dominante, oude vrouw, die binnen haar familie de touwtjes stevig in handen heeft. De authentiek ogen beelden maken dit tot een rauwe, maar mooie film.