Her (2013)

Fake Plastic Trees

Vanaf midden jaren 90 kwam Radiohead met een drieluik aan fantastische albums die niet zozeer een geheel vormden, maar wel (al dan niet onbewust) in elkaars verlengde lagen. De band begon met The Bends, een plaat met nog redelijk normale rockmuziek vol menselijke emotie. En al bezongen de leden de neppe wereld van de toekomst in Fake Plastic Trees, ze eindigden hun plaat hoopvol met de kreet “immerse your soul in love”. Daarna kwam hun meesterwerk OK Computer, dat daar op voortgaat. Het handelde over de wereld van de massaconsumptie, de schaalvergroting de ontmenselijking daarvan. Kortom: de wereld van toen en de wereld van nu. Een aantal depressies van de leden later kwam na drie jaar de opvolger Kid A. Wellicht over de eerste gekloonde mens? Wie zal het zeggen. Het was in elk geval dat de computers de wereld overnamen van de gitaren, maar de muziek was nog steeds hemels mooi wat direct de vraag opwierp: zijn mensen nodig? En dat is precies wat Jonze met zijn eerste script in zijn nieuwste prent Her aan ons probeert te zeggen (en wat hem ook aardig gelukt).

Her speelt zich af in de nabije toekomst. De wereld lijkt op die van ons, maar is net wat geavanceerder, net wat killer en schoner en net wat meer volgebouwd. Her speelt zich af in Los Angeles, met beduidend meer wolkenkrabbers dan nu en dus nog meer stads en nog afstandelijker, al ben ik er vrij zeker van dat het ook in Shanghai is geschoten want sommige torens herkende ik uit die stad. Maar het is duidelijk dat de mens steeds kleiner wordt tegen haar omgeving. En dan mag de film wel in een warmgele en zachtroze teint zijn gefilmd, een soort dromerige wereld, toch is dit nergens waar je echt naar zou verlangen. Het is ook niet voor niets dat Phoenix constant in shirts en hemden rondloopt die de kleur van de achtergrond hebben, alsof Jonze wil zeggen dat de mens echt erin verdwijnt en ieder in zichzelf keert. Let alleen al op de vele shots op straat waar weinig volk loopt, en als ze er al zijn, dan praten ze tegen een computer. Is dat een verwijt van Jonze? Ik denk het niet. Het lijkt eerder een spiegel en een verwachting waar de wereld heengaat, zonder daar echt een mening over te hebben (al is het feit dat hij dit toont een mening an sich natuurlijk).

Hoofdpersoon is Theodore, wat zoiets betekent als door God gemaakt – de mens dus. Hij zit in een scheiding al heeft hij verder geen slecht leven met een baan waarin hij wordt gewaardeerd en succesvol is en in bezit van een woning vol mooie spullen. Maar hij lijkt emotioneel helemaal afgestompt waar alle plezier in is verdwenen. Zoals meer mensen, ook nu al, getuige het aantal antidepressiva dat wordt verstrekt. Want hoewel de mens steeds verder komt en meer kan, helpt dat niet per se de mens ook gelukkiger te maken. Was het niet agent Smith die al zei in The Matrix: “Did you know that the first Matrix was designed to be a perfect human world? Where none suffered, where everyone would be happy. It was a disaster. No one would accept the program. Entire crops were lost. Some believed we lacked the programming language to describe your perfect world. But I believe that, as a species, human beings define their reality through suffering and misery. The perfect world was a dream that your primitive cerebrum kept trying to wake up from. Which is why the Matrix was redesigned to this: the peak of your civilization.”

Wij mensen gaan dus vooruit, maar halen steeds meer levensdoelen weg. Sterker nog, onze computers worden steeds slimmer en het punt van technologische singulariteit komt steeds dichterbij. Zijn wij als mensen dan nog wel nodig? Wat is onze ziel? Wellicht ook niet meer dan een programma, zoals in The Matrix, en wat zijn wij anders dan computers door ons gemaakt? Allemaal vragen die Jonze behandelt.

En dan komt Samantha (dat zoiets als luisterend oor naar God betekent); een computer, bestaande uit bits en volledig geprogrammeerd die Theodore weet wakker te schudden. Is dat wat Jonze wil zeggen? We hebben computers nodig om onszelf als mens weer te ontdekken en ons wakker te schudden? Heel bemoedigend vind ik die gedacht niet, zeker niet omdat het nut van de mens nog steeds niet is gegeven, al eindigt Jonze wel menselijk met Phoenix en Adams die weer naar een zonsopkomst kunnen kijken. Want de mens is tot nu toe nog wel de enige die kan acteren – Phoenix speelt niet voor niets een zo een zachte lieve warme persoonlijkheid -, de stem van Samantha is de film lijkt dat ook te kunnen: emoties overbrengen. Of zelfs mooie muziek maken. Wellicht moeten we als mens gewoon genieten van wat we hebben, zonder enig doel op zich. Dat alles is een tamelijk nihilistische gedachte, een leegheid die iedereen direct depressief zou moeten maken en vaak in films en literatuur als thema diende, alleen geeft Jonze er een draai aan dat iedereen aan zijn eigen bestaansrecht zou moeten twijfelen.

Maar genieten doet Theodore dus wel vanaf het moment dat hij Samantha leert kennen. Hij kan weer met iemand praten, wordt zelfs verliefd en ziet er beter uit volgens zijn omgeving. Mensen die stellen dat enkel het innerlijk telt kunnen hier moeilijk tegen zijn, maar zelf voelde ik wel een soort medelijden met Phoenix. Dat is tegenstrijdig, want het verstand zegt dat dit goed is voor hem, maar mijn gevoel zegt heel wat anders. Een gevoel uit de ziel. Dat is in elk geval datgene dat ons nog mens maakt: wij denken een ziel te hebben en denken daardoor een bestaansrecht te hebben en denken daardoor te bestaan. Precies wat Descartes al riep in 1637. Een idee waar ik mij aan probeer vast te houden.

Maar goed, inhoudelijk klopt dit allemaal wel en zeker voor na de film is er genoeg over te babbelen. Het tempo is goed, de muziek is erg lekker, er wordt uitstekend geacteerd met een innemende Phoenix en een heerlijke Adams en de skylinebeelden met opkomende zon of vele lichtjes zijn mooi geschoten. Toch valt Jonze iets teveel in de herhaling tegen het einde, als een sleur haast. Buiten dat wordt het nooit echt spannend, wellicht omdat de wereld te perfect aan het worden is, te kaal en te glad en zonder enige mogelijke opwinding. En hoewel dat wellicht nu wel het punt is van de film, waar agent Smith ook op doelde, blijft dat niet spannend om te zien. Net als bijvoorbeeld het nihilisme in Spring Breakers, dat mij (zelfs tamelijk snel) deed vervelen. Bij Her duurt dat wel veel langer en dan is de film ook al snel afgelopen, maar het meesterwerk waarop ik in het geheel hoopte is de film dus niet geworden. Niettemin 4,0* en ik zet The Bends nog maar eens op.

Best wel oké film. Had er wat meer spanning in willen zien, meer leven. Het bleef allemaal wat oppervlakkig.

Er zitten overigens supermooie shots in wanneer je van een hoger punt uitkijkt over de stad bijv, of de glinstering van de zon achter een gezicht of gebouw.

Het meest te genieten valt er op het visuele vlak. Mede dankzij onze Hoyte Van Hoytema. Het verhaal kon me steeds minder boeien helaas.

3,5*

Een film die niet gekeken moet worden na een lange dag

Het is een interessante gedachte/idee, stel dat het ooit zover komt, hoe zal het zijn? Of denken we er liever niet aan? Ook een optie..

Dat was dan ook het beste aan de film, hetgeen wat het in werk zet in je eigen gedachte. Qua film verliep het rustig en was het soms lastig om geconcentreerd te blijven..

Mooie omgevingen!

Door de collectieve lyriek in de media ging ik met grote verwachtingen naar Her

Het is allemaal prachtig in beeld gebracht , mooie cameravoering en een puike sfeerzetting van Spike Jonze. Joaquin Phoenix excelleert (wederom).

Het scenario daarentegen beklijft niet en kwam erg oppervlakkig over. Och wa was het saai.

Her was niet aan mij besteed

2.5 voor Joaquin.

Dit is zo'n film waar over pakweg 15 jaar mee gelachen wordt, maar ook naar wordt verwezen. Zwaktebod is het zich ontwikkelende (lichaams)bewustzijn van computerstem Samantha, maar voor de rest is er weinig mis met 'Her'. Dit is romantisch drama op zijn best

Review Battle - Her

Het verhaal is erg origineel en mooi in beeld gebracht. Joaquin Phoenix is geknipt voor deze rol en speelt weer fantastisch. Het enige minpuntje is dat het een vrij traag verhaal is (wat wel weer bij de film past) en dat het mij niet ontroerd heeft. Toch 4,5 sterren voor deze bijzondere film.

Mooi hoe het minimale gebruik van scherpte diepte (prachtige beelden, wel heel gepolijst maar o, zo fijn) het leventje van Theodore nog meer isoleert waardoor je totaal in zijn eigen wereldje zit.

Zoals eigenlijk de mensen boven mij al zeggen zijn er een aantal zeer positieve(!!) aspecten aan de film die de moeite meer dan waard zijn om de film te kijken. Het camerawerk van Hoytema, het stijltje van Spike Jonze, het acteerwerk van Joaquin Phoenix en de muziek gewoon top!

Ik heb mij dus zeker vermaakt.

Ergens deed het mij op bepaalde punten een beetje denken aan A.I. (waarin dus artificiele producten menselijke gevoelens lijken te vertonen). Een interessante blik op de 'niet-al-te-verre-toekomst'.

Toch vond ik het verhaal best voorspelbaar, oppervlakkig op sommige punten en raakte mij als kijker niet echt op de momenten waarop ik wel denk dat het had gemoeten. Aantal scenes vond ik iets te overdreven.

Qua traagheid vond ik het eigenlijk wel meevallen, maar diegene met wie ik was gegaan moest enorm naar de wc en was daarom wel blij dat de film eindelijk was afgelopen.

Maar dus wel vermaakt, en daar gaat het toch om als je naar een film kijkt.

Leuk om in de bioscoop te kijken, maar had achteraf net zo goed kunnen wachten totdat hem een keertje op tv, dvd etc. had kunnen bekijken.

EDIT:

Ohja, en nog een klein, klein, klein, klein minpuntje vond ik dat je in sommige beelden echt OVERDUIDELIJK zag dat het niet L.A. was. Een metro, metrostation, straat, vol Chinezen en een westerse man (Theodore). Maar goed, wie weet wat de toekomst brengt. Dus zou L.A. misschien wel het paradijs zijn voor de Shangaiaanse bevolking .

Mooie film met een Joaquin Phoenix die altijd goed is, maar toch wel behoorlijk saai.

Zal bij vrouwen een stuk hoger scoren dan bij de man.

Wat is dit voor bekrompen uitspraak..

Vanwege de zachtere aard van de film lijkt me dat een behoorlijk correcte uitspraak.

De statistieken op IMDB zeggen echter wat anders.

Votes Average

Males 55010 8.4

Females 17577 8.1

Alleen is IMDb geen dwarsdoorsnede van de bevolking natuurlijk.

Nee, maar het is in ieder geval een duidelijke statistiek. De dwarsdoorsnede van de bevolking zal voor een groot gedeelte deze film ook nooit zien vermoed ik.

Na de trailer gezien te hebben een verhalen erover hoe "gaaf" die wel niet zou zijn, moest ik hem natuurlijk zien. Echter, na een half uur kon ik mijn aandacht er nauwelijks nog bijhouden. Er zat weinig verhaal in, totaal geen connectie met de hoofdrolspeler, laat staan met "samantha". Jammer, ik had er misschien te veel van verwacht, en juist daarom dat het niet beviel.

Te langdradig, te zielig, te jammer hoe de toekomst hierin geuit wordt..

Een liefdesverhaal over een man en zijn computer,het klinkt als een komedie. Dat is wellicht ook wat Jonze er van gemaakt zou hebben rond de tijd dat hij nog films als Being John Malkovich en Adaptation. maakte. Her bevat wat humor, maar voelt nergens aan als een komedie. Het was sowieso wat anders dan ik verwachtte (al schetste de trailer toegegeven nog best een goed beeld). Als ik sommige berichten hier lees verwacht ik half dat we een film vol paranoia rond technologie te zien krijgen (sorry Onderhond, maar een horrorscifi? Echt?), maar dit is niet zozeer een Blade Runner of een 2001 (niet dat één van beide film een eenduidige verwerping van technische vooruitgang is, overigens).

Her deed me gek genoeg nog het meest denken aan de films van Wong Kar Wai. Een los verhaal, een relatie en boven alles een sfeerimpressie. De beelden, de montage en de muziek lijken er vooral op uit om het gevoel van de liefde in al haar fases te vangen. Jonze neemt zijn tijd om de relatie tussen Samantha en Theodore geheel uit te werken en heeft nog tijd voor eenzelfde aanpak voor Theodore's vorige relatie, zijn werk en zijn vriendschap met het personage van Amy Adams. Er zit genoeg intellectueel materiaal in hier, maar voor mij werkte Her op de eerste plaats gevoelsmatig. Meer dan enige andere film uit 2013 kreeg het me mee met zijn emoties. Daarmee vond ik het uiteraard ook een geweldige film om naar te kijken en luisteren. De sets alleen al zijn erg fijn. Niet te uitbundig futuristisch, maar wel uniek en met een eigen sfeer.

De casting helpt hier ook erg, vooral ook omdat die erg verrassend is. Joaquin Phoenix is een favoriete acteur van mij, maar zie ik eigenlijk altijd in broeierige rollen, met nauwelijks verscholen woede of arrogantie. Nou is Theodore ook iemand met opgehoopte emoties die wellicht wachten op een uitbarsting (wat uitblijft), maar het is vooral een sympathieke rol en het bewijst dat Phoenix ook met warmte kan spelen. Nog verrassender is Scarlett Johanson. Haar stem herkende ik meteen, maar zat er ooit zoveel emotie in? Ik vind haar doorgaans een matige actrice, juist omdat ze op mij bijna altijd overkomt alsof ze zich verveeld en ze heeft een ietwat monotone manier van spreken. Maar hier klinkt ze veelzijdig, even overtuigend als vrolijk of verward.

Even terugkomend op Phoenix, het is opmerkelijk hoeveel de film afhankelijk is van zijn gezicht. Als we geen sfeerimpressies krijgen zitten we vaak al snel in een gesprek tussen Theodore en Samantha en aangezien die tweede min of meer onzichtbaar is wordt zo'n gesprek al snel één reactieshot van Phoenix, alsof hij in zekere zin twee acteerprestaties moet dragen.

Sommige gebruikers hier klagen dat de liefdessituatie te veel op een gewone relatie lijkt die we al vaker in films gezien hebben (al zal iedereen het ermee eens zijn dat de twee variaties op seksscènes uniek zijn). Wat mij betreft is dit juist de kracht van de film en paradoxaal genoeg hetgene wat het zo origineel maakt. Het overstijgt juist zo het maffe concept en zorgt ervoor dat het werkt als drama. Door de relatie als relatief normaal te tonen worden de vragen of onze relaties met onze machines, of met mensen die we niet zien op het internet, of met artiesten op wiens werk we sterk reageren (iets waar Theodore's baan mij aan deed denken) alleen maar scherper. Het geheel voelt daardoor minder aan als science-fiction en het is opmerkelijk dat zelfs de criticasters hier niet aan komen zetten met dat de relatie ongeloofwaardig uitgewerkt is. Ik heb mijn twijfels over effectiviteit van zo'n computer in het seksleven (die eerste seksscène, met donker beeld, was het enige dat voor mij niet werkte)maar voor de rest is dit verrassend raak.

Het latere deel van de film duikt het dan toch nog in wat meer pure science-fiction (en daarmee krijgt het ook wat meer verhaal), doordat de SO's zich verder ontwikkelen dan de mensen en naar hogere sferen gaan. Zelfs dat werkt echter als een metafoor voor hoe mensen in relaties uit elkaar groeide. Het is immers hoe Theodore's eerste relatie stuk liep, zijn vrouw werd meer en anders volwassen. Dat punt is minder sterk dan wat ervoor ging, maar verhaaltechnisch, als afsluiting, werkt het heel goed. Fijn ook wel dat Jonze nooit Samantha veroordeelt en het zo nooit laat uitlopen op een verhaal waarin onze afhankelijkheid van technologie als puur kwaad wordt gezien. Daarvoor heeft Samantha teveel een eigen stem (letterlijk en figuurlijk).

Ik vond dit dus erg mooi, het blijft door mijn hoofd spoken. Erg ontroerend en als bonus wellicht de minst eenduidige film over moderne technologie tot nu toe.
4,5*

Ja, ik kom nog liever een mother alien tegen in de toekomst dan dit soort melige moccaccino-zuipende hyperhipsters wiens werk brieven schrijven is in één of ander veel te duur start-up bedrijfje. Pure horror.

Geen idee wat je hiermee net bedoelt, maar ten tijde van GitS was het web ook al "vast and infinite" en kreeg je ook al een soorgelijk einde voorgeschoteld. Her is hoogstens wat "moderner" omdat er met een smartphone rondgehotst wordt, maar minder eenduidig allerminst.

Ik kreeg spontaan een lachbui aan het eind. Hij werd gewoon gedumpt door een computer!! Haha

Ken nu drie vrouwen die het een draak van een film vonden. Verder verschillende mannen gehoord van wie de meningen totaal niet verschilden van de vrouwen. Even beroerd dus. De eerste positieveling moet ik nog tegenkomen.

Blijf het onbegrijpelijk vinden dat deze film zo hoog scoort en dat zelfs enkelen hier op dit forum, hele epistels vol kunnen schrijven over dit liefdesverhaaltje. De 'hele wereld' wordt erbij gehaald en de film wordt bijna om elke scene bewierookt.

Wat ik bedoelde was overigens dat de film een goede balans vindt in de voor- en nadelen van zowel moderne technologie en de mogelijkheden van artificiële intelligentie. Ik geef toe dat Ghost in the Shell dit ook wel goed deed en op een inderdaad vergelijkbare manier. Ik had niet aan die film gedacht.

Saaie irrelevante film.

Vreselijke film waarbij het toch wel goede camerawerk en de sympathieke dames mij er van weerhouden deze film het laagste cijfer te geven. Dat vreselijke slaat dus op de hoofdpersoon met zijn zielige gedrag. Iemand die een relatie aangaat met een Operation System? Waar slaat dat nu op? Moet ik voor zo'n weirdo sympathie opbrengen? In de verste verte niet. Film deed mij enigszins denken aan de eveneens vreselijke film "Lars and the Real Girl", waar ook een zelfde soort geflipte figuur een relatie aanging met een pop. Dit soort losers wekken bij mij alleen maar weerzin op, maar ja ik was natuurlijk gewaarschuwd. Normaal gesproken zou ik dit soort films ook links laten liggen, maar omdat over deze film veel gesproken werd heb ik hem uit nieuwsgierigheid toch maar bekeken. Ik verwachtte er helemaal niks van en ik kreeg uiteindelijk ook helemaal niks, nou ja, met uitzondering van het dan toch wel fraaie camerawerk.

2,0*

Jij bent dus iemand die vindt dat je niet enkel op het innerlijk kan vallen?

Jammer dat de film zo overkomt, maar dan heb je nu juist het punt gemist dat Jonze wil maken - waarom kan je niet verliefd worden op een computer? En die vraag is gerechtvaardigd. Want deze OS reageert en denkt als een echt persoon, zij het dat zij zo is geprogrammeerd. Maar waarom zou onze ziel niet net zo zijn? Of sterker, leven wij met ons allen als computertaal in The Matrix.

Overigens vond ik Phoenix in de verste verte geen zielige outcast maar gewoon iemand die zijn geliefde mist en als rebound haast een luisterend oor vindt bij Samantha (wat ook luisterend oor betekent). En ja, daar zou dan best verliefdheid uit kan voortkomen.

Vreemde recensie. Hoe kan je de plank zo misslaan?

Mijn probleem met deze film is dat de aanloop heel erg goed is, maar dat er vanaf ongeveer 1/3 van de film tot aan de laatste 15 minuten gewoon helemaal geen echt ontwikkeling plaats vindt. Het is een opeenstapeling van herhalingen. In mijn optiek had de film dan ook echt geen 2 uur en 6 minuten hoeven duren. De film had ook, zonder enige afbraak aan het verhaal, 1 1/2 uur kunnen duren (of zelfs nog korter).

Concept is echter wel heel erg boeiend. Je zult zien dat veel van de voorgestelde technieken over 10 a 20 jaar vrij common place zijn

Geweldige film die ons laat nadenken over de (waarschijnlijk) nabije toekomst. Ondanks het bizarre gegeven, raak je op geen enkel moment de binding met de personages kwijt. Joaquin Phoenix zet zoals altijd een geloofwaardig personage neer, maar de show wordt gestolen door de stem van Scarlet Johansson. Ik ben nog steeds onder de indruk,

4.5 sterren.

Dan kan voor jou allemaal wel zo zijn zoals jij het hierboven omschrijft, alleen kon ik mij totaal niet inleven in de persoon van Theodore (Phoenix). Zijn persoon en trouwens ook het hele verhaal boeide mij gewoon niet. Hoe ik een film beoordeel is voor mij nu eenmaal in de eerste plaats een zaak van het gevoel en bij het kijken naar deze film zat ik constant op mijn horloge te kijken hoe lang het allemaal nog ging duren en dat kan natuurlijk nooit een goed teken zijn.

In het kort gezegd; deze film is gewoon niet mijn 'cup of tea'. Laten we het daar maar op houden.

Vanmiddag deze film gezien. Erg mooi en leuk. Leuk thema , goed geacteerd .