Her (2013)

Nogal awkard natuurlijk om een relatie te starten met je OS. In Her weet Spike Jonze dit an sich geloofwaardig te brengen, al kreeg ik wel na een tijdje het idee dat het OS iets te menselijk gekarakteriseerd werd. Ik hoop zelf dat ik in de toekomst toch wat meer controle over je OS kan houden. Maar tegen het slot wordt die menselijke illusie weer netjes recht gezet en dat is dan ook meteen het sterkste gedeelte van de film. Goeie rol van Joaquin Phoenix trouwens, werd wel wat kriegel door zijn nerveuze tic om zijn bril te pas en te onpas aan te raken .

Via mijn nieuwe recensieblog, 'In 100 woorden'.

Wie zou niet spontaan in katzwijm vallen voor Scarlett Johanssons zwoelhese timbre? Her verhaalt over de schier onmogelijk liefde tussen een man en (de vrouwenstem in) zijn computersysteem - een verrassend onplatonische liefde. Het uitgangspunt lijkt ridicuul, maar Spike Jonze werkt het verhaal geloofwaardig uit. Dat op zich is bewonderenswaardig. Tegelijk biedt Her een pessimistisch toekomstbeeld, waar het doodnormaal is op straat tegen je pc te ratelen en waar de wereld wemelt van de blinkende wolkenkrabbers, zo ver het oog reikt. Eén groot minpunt: het laatste half uur moddert Her te veel aan met een uitgesponnen, moraliserende reflectie van de liefde.

Ik had me er op verheugd maar het werd voor mij een tegenvaller. Een bitterzoete en tragische romantische sciencefictionkomedie over verlangen naar intimiteit en menselijk onvermogen, in de vorm van een man die verliefd wordt op de stem van zijn computer. Het gegeven is absoluut origineel (het jongen ontmoet meisje verhaal krijgt een nieuwe dimensie) en wordt schitterend in beeld gebracht, maar het verhaal over digitale liefde werd zo uitgemolken, was zo'n herhaling van zetten, dat ik me begon te vervelen en mijn aandacht er uiteindelijk niet meer bij kon houden.

Zoooo wat een ontzettend mooie film!

Een hele mooie mix, heb heel hard moeten lachen, een beetje drama, een beetje romantiek en ook een beetje feel good!

Het verhaal is erg orgineel, Het gaat over een man die een beetje eenzaam is en een relatie krijgt met een ''computer''.

Het acteer werk is echt SUPER, Joaquin Phoenix speelt echt super en tilt de film nog naar een net wat hoger niveau.

Vanwege het orginele verhaal, top acteerprestaties.. en overal mooie film..

een hele dikke 4.5 waard, dikke aanrader!

Geweldig concept, dat op een zeer zuivere manier is uitgewerkt door Jonze.

Het geheel is perfect op elkaar afgestemd: van digitale snufjes tot aan geluid (de grote afwezigheid van diëgetisch geluid én de aanwezigheid van Arcade Fire) en van de aankleding tot aan de dialogen. Alles is perfect. Jonze geeft ons een inkijkje in de mogelijk nabije toekomst en schuwt daarbij de existentiële vragen niet. Hij weegt alles goed af, vervalt niet in clichés en rondt het geheel mooi af. 4,5*

Gedrocht van een film. Blijft vreemd dat de oscar voor best original screenplay hiernaartoe is gegaan. Want het is absoluut geen nieuwe invalshoek, laat staan hedendaags. Het is nu meer dan ooit duidelijk dat niet Jonze maar Kaufman te bejubelen is voor het succes van Adaptation en Malkovich.

Joaquin mompelde weer duchtig weg en Scarlett klonk als een 12 jarig meisje, weinig sterke acteerprestaties. Die van Amy Adams was zo mogelijk nog zwakker.

Iemand hierboven oppert dat Jonze de clichés schuwt maar dat houdt niet tegen dat er een veel te melige zoetstroperige boel overblijft.

intrigerende film zonder meer wat mij betreft:

melancholisch, filosofisch en filmisch, een film die je aan het denken zet...

4* voor nu maar ik neig naar ophogen

Een heel mooie film, met daarin een schitterende Joaquin Phoenix!! Met heel mooie shots en scenes... De film schakelt perfect over van het lachen naar het heel emotionele, wat Spike Jonze PERFECT doet! het is aangrijpende film en op het einde ben je er echt wel stil van!

wat een super film, je vliegt van de ene emotie naar de andere zonder enige moeite, zeer mooi geschoten en wat een acteer werk van Joaquin Phoenix geweldig hoe hij deze rol speelt, na het kijken ben je er stil van. Zeker voor een paar herhalingen vatbaar!!!

Prachtige Film, met een zeer origineel verhaal. Het gegeven is vakkundig uitgevoerd door regisseur Spike Jonze. Van Camerawerk tot Soundtrack. Alles lijkt te kloppen. Verder is het acteerwerk van grote klasse, en dit tilt de film naar een hoger niveau. Een zeer Sterke hoofdrol van Phoenix, en ook Johansson vult haar rol geloofwaardig in. 4,5 Ster.

Zeer matige film. Vond er erg weinig aan, hele verhaal sloeg eigenlijk nergens op. Er waren mensen halverwege weggegaan uit de zaal (terwijl de eerste helft nog wel mee viel in vergelijking met de tweede helft) en aan het einde hadden wij ook een beetje spijt dat we waren blijven zitten.

Aparte film die enigszins boeit. Voldoende 3.0

Leuk idee, eerste half uur is prima. maar daarna is het een erg lange saaie zit, zonder verdere interessante plotontwikkelingen.

Ik vond dit een zeer goede film maar ik ken zelf ook veel mensen die dit helemaal niks zouden vinden en waarschijnlijk na een half uur weg zouden lopen.

Voor de één is het een lange zit, voor mij was de 2 uur om voor ik het wist, smaken verschillen nou eenmaal.

Een erg goede film die bij vlagen saai was, maar dankzij het goede acteerwerk en de originaliteit van het verhaal keek hij lekker weg en zat ik er helemaal in.

Soms een beetje traag maar wel een origineel en interessant verhaal met een mooi eind. Acteerwerk is ook prima, maar dat is met Joaquin Phoenix eigenlijk altijd wel zo. Het is weer eens wat anders, iets wat ik wel kan waarderen. Ik heb ervan genoten. 4 sterren

Lang niet aan toegekomen, maar niet teleurgesteld. Een film die de tijd neemt om je onder te dompelen in de sfeer, de belevingswereld en de emoties van de personages. Jonze balanceert in het begin iets op het randje van de cheesiness, maar gaandeweg besef je eigenlijk hoe goed dat is geweest. Knap ook hoe de relatie met Samantha gaandeweg het karakter van een 'pen-vriendin' overstijgt als zij onderdeel wordt van Theodore's leven, initiatief en beslissingen gaat nemen etc. Jonze weet echter altijd het ambivalente van de relatie vast te houden, en het geheel is ook perfect vormgegeven in het leven van Theo.

Ook een meerwaarde voor mij was de architectuur en de inrichting van huizen etc. Retro-modern maar toch weer met een twist zodat het net iets futuristischer werd. Ook de rustige soundtrack werkte sfeerverhogend. De film mag dan verder geen al te originele existentiele thema's over A.I. meer aansnijden, maar gooit het dan ook over een andere boeg. Meer de rol van de mensen zelf die daar om de hoek komt kijken.

Uiteindelijk vertelt de film in het laatste stuk misschien net wat te weinig, maar hoe dan ook heb ik vanaf begin tot eind genoten. Jonze bevestigt een zekerheidje te zijn. 4*

Meest toegankelijke film van regisseur Spike Jonze tot nu toe, maar tegelijkertijd wel zijn minste. Deze licht futuristische romantische komedie over de relatie van een eenzame man met zijn nieuwe besturingssysteem (oftewel de zwoele stem van Scarlet Johansson) ziet er visueel geweldig uit, met prachtige art direction en sublieme subtiele special effects. Inhoudelijk is het verhaaltje echter niet bijster interessant en Jonze neemt veel te lang de tijd om alles uit te werken. Gelukkig is Joaquin Phoenix goed genoeg in de hoofdrol om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Iets korter en iets meer focus was welkom geweest.

Vanwege de erg goede verhalen, had ik erg hoge verwachtingen. En die vielen eigenlijk wel een beetje tegen. Een trage film met wel grappige momenten en verrassingen, maar vooral veel gezichtsuitdrukkingen van Phoenix. Johansson doet het uitstekend als stem van het OS.

Het acteren, ... goed,

Het verhaal ... matig.

Vond hem al met al wat aan de langdradige kant en weinig afwisselend.

***

Her heeft een origineel plot, helaas is de uitwerking een stuk minder. Pluspunten zijn de fraai vormgegeven futuristische omgeving waarin Theodore leeft en het camerawerk. Theodore kan echter geen twee uur lang boeien, ondanks een aardige vertolking van Joaquin Phoenix. De overige personages kunnen zelfs geen moment boeien, zij worden ook niet echt uitgediept. De relatie tussen Theodore en zijn OS is bovendien slechts bij vlagen interessant. De film wordt hierdoor na een tijdje zelfs wat langdradig, waardoor de speelduur van zo'n twee uur in ieder geval niet wordt gerechtvaardigd.

​​Hij kan wel wat, die Phoenix. Moet toch zo'n beetje de hele film dragen met zijn mimiek en intonatie. Hier iemand die perfect de gevoelens van een vreemde kan verwoorden, maar met z'n eigen overhoop ligt en zijn toevlucht zoekt in kunstmatige intelligentie. En ook daar gaat niet alles over digitale rozen.

Visueel een mooie film van Jonze. Gestileerd in warme kleuren met decors die de meestal eigen wereld van Theodore prima accentueren, zonder daarin te overdrijven. Dapper en gewaagd om zo'n romance vast te leggen, voordat je het weet beland je in belachelijke sferen, maar Jonze redt zich daar wel mee.

Het gedraagt zich als zo'n lief, klein indie filmpje. Tokkelende muziek, milde humor die vooral voortkomt uit hetgeen zich afspeelt en Johansson die inderdaad aantrekkelijk en aanlokkelijk klinkt. Hoe raar de relatie ook is, Jonze weet voor het overgrote deel een intiem sfeertje te kweken dat best aardig werkt.

Bovendien oordeelt hij niet op drammerige wijze, maar presenteert hij het als een gegeven waar je je eigen bedenkingen bij mag hebben. Toch ontstaat er ergens onderweg een kink in de kabel. Het zal zo zijn rond de verhitte discussie met zijn ex-vrouw en er veranderingen ter sprake en tevoorschijn komen.

Tot dan toe een prikkelende film, die dat met Samantha's gedrag ook nog wel heeft in het afsluitende deel, maar dat wordt vooral gekenmerkt door het pruillipje dat Phoenix krijgt opgeplakt. Daar prik ik dan toch doorheen. Het gaat zo zwaar gebukt onder die weemoed, dat al het andere stilletjes smoort.

Her Movie:

In de nabije toekomst schaft een eenzame kantoormedewerker [Joaquin Phoenix) een IOS (Individual Operating System) aan [stem: Scarlet Johansson] die altijd bij hem is, altijd luistert en hem als geen andere lijkt te begrijpen. Al snel is de IOS meer dan een beste vriend en denkt de IOS zelf ook over emoties als liefde en teleurstelling te beschikken.

Een bizarre premisse die werkelijk te gek voor woorden is: het idee dat een computersysteem ook maar op enig moment een volwaardige vervanging voor een menselijke relatie zou kunnen zijn, is voor mij volstrekt ondenkbaar en daardoor is het moeilijk om enig begrip op te brengen voor de hoofdfiguur. De keuze voor Johansson als ´de stem´, wiens stem en gezicht zo bekend is, werkt dit nog eens extra tegen. Met een speeltijd van bijna 2 uur is deze one-joke-film ook wel erg uitgerekt en sleept het zich vrij doelloos naar een voorspelbaar 'na-regen-komt-zonneschijn' einde. Als je het talent van Amy Adams verspilt, doe je toch echt iets verkeerd, ook al heet je Spike Jonze!

"You're dating your computer?"

Iets te lang uitgesteld, helaas is het niet geworden wat ik ervan verwacht had.

Het gegeven is best leuk, alleen komt het niet helemaal uit de verf. Op zich wordt er een prachtig gestileerd, doch enigszins dystopische wereld gecreëerd. Hierbij oogt het futuristische decor goed in al zijn subtiliteit. Door het kleurgebruik en de fijne soundtrack word je er als kijker helemaal in ondergedompeld, waardoor het op momenten een dromerige sfeer krijgt.

De uitwerking van het verhaal mist enkel net dat speciale om boven het gewone uit te stijgen. Het is dat Joaquin Phoenix als het ware een one-man show neerzet, ondanks zijn vlakke personage. Naast het feit dat Scarlett Johansson met haar zwoele stem een besturingssysteem volledig tot leven laat komen; qua uitvoering een onberispelijke prestatie. Hoe deze relatie tot stand komt, is in het begin leuk om te zien. Met name doordat er een vleugje eigenaardige humor aan toegevoegd wordt.

Jammer genoeg valt 'Her' op een gegeven ogenblik in herhaling. Het hele gebeuren wordt zo weemoedig gebracht dat het echt een sleur wordt om doorheen te komen. Dit resulteert zich in een hoop lange dialogen en zweverigheid. Hierdoor voelt het aan alsof er met het thema te weinig is gedaan, naast de durf om het rigoureus over een andere boeg te gooien.

Al met al vermakelijk te noemen door het uitgangspunt en het prima sfeertje. De film had alleen wel iets ingekort mogen worden, zodat er een betere focus op het geheel zou komen.

Dikke 3,0 sterren.

Jeetje wat een gedrocht van een film!

Na een halfuur wat slap geouwehoer aan te moeten horen van een vent tegen zijn computer maar heel snel afgezet.

Gisteren gezien, heeft een tijd op moet moeten wachten want de trailer sprak mij niet zo aan. Dus echt een typische film voor op een zondag.

De film kwam wat traag op gang, maar de sfeer was er wel al meteen. De film kreeg mij echt mijn aandacht te pakken toen Samantha zich voorstelde. Wat een stem heeft die Scarlet!. Ontzettend knap hoe zij alleen met haar stem zo een personage neer kan zetten waar je gewoon echt een klik mee hebt, ik snap wel dat je verliefd kan worden op alleen een stem. Het maakt het allemaal ontzettend mysterieus want je gaat er zelf een personage omheen bij bedenken. Ik denk ook dat dat grotendeels de kracht is van de film. Je hebt een naam 'Samantha' en je hoort haar emoties d.m.v. haar stem. Ik hou van films die je de ruimte geven om zelf mee te denken en een bepaald beeld in te vullen, zo komt het dichter bij je fantasie en gedachte. (bijvoorbeeld een boek lezen of het vertaalde boek naar film in de bios kijken).

De film wist mij te raken, een film die je aan het denken zet.

Het einde was anders dan ik had verwacht:
Het begon als een komedie maar vooral het einde toen Samantha steeds meer los liet over de realiteit van het OS, dus vooral de andere contacten en de toekomst. Begon het mij steeds meer te raken, het was aandoenlijk hoe de personages een band kregen en allebei wisten dat het niet zo moest zijn als ze graag wilde. Ik had een stille hoop dat het goed zou komen, dat hij iets zou regelen om Samantha thuis op een computer te zetten. Eigenlijk misschien cliché voor een film met een happy end. Maar dit voelde best pijnlijk aan, juist als je zo met de personages meeleeft.

Een film dus die eigenlijk zoals vele: Het pakt je, of het doet je niks. Het is een echte gevoels film die ruimte laat voor eigen invulling.

Voor mij zijn dit soort films de mooiste, een feel good movie met wel een boodschap en stof om over na te denken.

Pff, wat een overdaad aan gevoelens, gemijmer en geëmmer.

Grootste obstakel is eigenlijk meteen dat ik er niet goed in kan geloven. Het is moeilijk om het als een besturingssysteem te zien, aangezien het gewoon een vrouw van vlees en bloed lijkt die terugpraat, ook buiten de context van de computer, met eigen gedachten, eigen gevoelens. In die zin is het niet eens zo vreemd dat hij een relatie krijgt, sterker nog, in de wereld anno dan zijn er meer mensen zoals hij, en lijkt het een normaal maatschappelijk ding te zijn geworden.

Het had misschien een interessantere film opgeleverd als hij daadwerkelijk een outcast zou zijn, en als de OS niet zo uber-menselijk was geweest.

Wat wél een groot pluspunt is zijn de visuals. Het kleurenpalet is dikwijls oogstrelend. Veel oranje, veel rustige tinten, het oogt allemaal clean en fris maar toch heel stylish. Eigenlijk is er heel de film geen lelijkheid te bekennen.

In ieder geval zorgt het ervoor dat de film in het begin nog wel de aandacht weet te trekken, samen met het aparte uitgangspunt. Richting de helft van de film is daar echter nog maar weinig van over. Alle overdenkingen van Samantha alsmede al het gedoe en gezeur van de echte personen konden me maar zeer weinig boeien. Ik zie best mogelijkheden in dit thema, ook (juist) filosofisch van aard, maar om het dan zo ontzettend wollig uit te werken, toch wel een gemiste kans.

Eigenlijk zijn de visuals en het aparte uitgangspunt alléén niet genoeg om dit op te trekken tot 3*, maar laat ik met mijn hart over mijn hart strijken een een héél krappe uitdelen.

2,75*

Aardige film van Jonze die er vooral erg mooi uitziet, en Her heeft een lekker rustig tempo. Iets te rustig soms, want soms werd het een beetje eentonig. Maar stijl, visuals, muziek, en ook het acteren, daar valt weinig op aan te merken.

Ik vond de stem van Johansson eigenlijk het grootste minpunt. Niet dat ze geen fijne stem heeft, maar ik zag haar steeds voor me, en zo werd het moeilijk te geloven in een operating system, het leek er meer op dat hij met Johansson aan de lijn zat te kletsen. Een onbekendere stem was wat dat betreft veel beter geweest.

“The past is just a story we tell ourselves.”

Je eenzaam voelen. Verlaten zijn. Het moment waarop je iemand leert kennen. De chemie die ontstaat. De momenten die je samen beleeft. De lach en de traan. Het samen dingen ontdekken. De aanzet van de andere om jezelf te ontdekken. Een reis. Een avondje uit. De passie. Het vertrouwen dat groeit. De fijne momenten en minder prettige momenten. Het moment dat je je realiseert dat je niet zonder die andere kunt. Het moment dat je de indruk krijgt dat de andere je ontgroeit. Het knagend gevoel van jaloezie. Het besef dat ze je bedriegt. Het verzoeningsmoment. De uiteindelijke scheiding ... Hoe ouder je wordt, hoe meer van deze facetten uit een menselijke relatie je bekend voorkomen. Sommigen zullen zich hier niet in kunnen vinden. Voor jongeren is het meestal nog onbekend terrein. Voor hun is dit waarschijnlijk een saaie en lachwekkende film. Voor mij zaten al die menselijke emoties in "Her". Een schitterende meeslepende film waarbij getoond werd wat menselijke gevoelens zijn en wat de gevolgen zijn. Magistraal,meesterlijk,magisch en subtiel in beeld gebracht.

De gevoelige alleenstaande Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) werkt voor een bedrijf dat in opdracht van hun klanten handgeschreven brieven verstuurd naar familieleden,vrienden of partners over allerhande zaken. Blijkbaar een item dat in deze toekomstige maatschappij met de noorderzon verdwenen is, daar alle communicatie elektronisch verloopt. Zelf zit hij in een redelijk emotionele fase waarbij hij het verlaten van zijn vrouw nog moet verwerken. In een impuls schaft hij zich een nieuw artificieel intelligent besturingssysteem aan van Element Software. Een intuïtieve entiteit die naar je luistert,je begrijpt en je na een tijd kent. Deze entiteit openbaart zich als Samantha. Een begrijpende,zachtaardige en charmant klinkende computerstem (Scarlett Johansson) die zich nestelt in het dagdagelijkse leven van Theodore. Een computerprogramma dat een bewustzijn creëert en de grens tussen artificiële intelligentie en menselijke bewustwording na een bepaalde tijd overschrijdt. Het beeld dat Theodore heeft over Samantha verandert geleidelijk aan van een gimmick of gadget, naar een zielsverwante en iemand waarmee hij zijn leven zou kunnen mee delen. Verliefd dus.

Is “Her” nu een romcom , SF of een komedie ? Eigenlijk is het een mix van ze alle drie, met een flinke portie ingrediënten van elk genre. Natuurlijk zitten er in deze film elementen die gekend zijn uit een romcom. Een onmogelijke liefde met de nodige consequenties. Er zitten overduidelijk SF elementen in zoals de globale connectie met de voorhanden zijnde informatietechnologie, de gebruikte randapparatuur en het 3D kamerbrede game waarmee Theodore zijn avonden vult. Zelfs Samantha zou je kunnen vergelijken met de bekende “Siri” toepassing. Een egoïstische en eigenlijk eenzame maatschappij waarbij elk individu in zijn eigen virtueel wereldje leeft. Een toekomstige wereld die onze maatschappij eigenlijk griezelig benadert. Tegenwoordig kan niemand meer zonder zijn smartphone, persoonlijke computer met mailmogelijkheden en de sociale media. Het geïnformatiseerde wereldje waarin we leven kan niet meer zonder de kunstmatige intelligentie. En af en toe is het ook redelijk lachwekkend op een hilarische manier (de cybersex die Theodore heeft met Sexy Kitten waarbij een dode kat een sleutelrol speelt) en soms op een spottende bijtend sarcastische manier (de picknick waarbij iedereen converseert met Samantha alsof ze er in levende lijve bij is).

Joaquin Phoenix speelt op een voortreffelijke manier de emotioneel verwarde Theodore. Geen gemakkelijke taak daar zijn rol in hoofdzaak bestaat in het uiten van emoties gebruik makende van gezichtsuitdrukkingen. Maar toch vond ik het magistraal en soms ontroerend te zien hoe hij heen en weer slingert tussen verschillende emoties. Idem voor Scralett Johansson. Ondanks het feit dat we alleen haar stem horen, slaagt ze erin om telkens de juiste emotie in te brengen. Het enige visuele is de reactie van Theodore hierop. En wat een prachtstem heeft ze. Doorspekt met de juiste toonaard en timbre die past bij het gevoel op dat moment. Van vrolijk en grappig, naar ontroerd, gekwetst en jaloers. Dit alles met een warme,zwoele en soms hese stem. Je zou op slag verliefd worden. Had mijn GPS zo’n stem, ik zou nogal wat kilometers afleggen met mijn auto.

Conclusie : Een schitterende film. Een meeslepende film. Een film die me raakte. Een film over de relatie tussen een man en een stukje software. Maar tevens een waarschuwing voor de evolutie naar een eenzame maatschappij waarbij het echte diepmenselijke contact dreigt te verwateren. Een must-see film in ieder geval !

Deze mooie omschrijving vond ik op de website “Rutger in de filmclub”. Ik kon het niet nalaten om dit te citeren :
“Her” is totaal ongeloofwaardig als je je niet aan de film kunt overgeven. Doe je dat wel, kun je zomaar verdwaald raken in dit dromerige universum van Jonze, dat subtiele sci-fi combineert met een ouderwetse (hipster) aankleding. Geloof je Samantha, dan zul je het OS vanzelf als vrouw gaan zien. Scarlett Johansson’s stem blijkt genoeg om een mannenhart te doen smelten. Probeer eens niet verliefd te worden. Je verliest.

Onderhoudend filmpje. Maar niks meer dan dat.

Her vertelt het verhaal van een eenzame jongeman die net een (bijna) scheiding achter de rug heeft. Door een nieuw OS aan te schaffen heeft hij ineens een vrouwenstem in huis gehaald die levensecht lijkt. Een liefde ontstaat. Het klinkt als een originele film die eindelijk eens in gaat op het veranderende sociale leven van tegenwoordig. Helaas blijkt dit na 15 minuten toch echt een illusie.

Een prachtig uitgangspunt, om mensen van tegenwoordig een spiegel voor te houden (tenminste, zo zie ik dat). Zo begint de film ook veelbelovend, maar na een kwartier beginnen de eerste punten van kritiek. Het is erg jammer dat Samantha zo levensecht is. Verschrikkelijk vond ik dat, het haalt de geloofwaardigheid enorm naar beneden. Wanneer de twee een relatie beginnen te krijgen wordt het pas echt creepy. Vooral bij de seksscene kreeg ik een vreselijk awkward gevoel . Na een uur begint de gehele setting zelfs te vervelen. Naar het einde toe wordt de hoofdrolspeler dan wel weer met zijn neus op de feiten gedrukt, wat de film iets luchtiger maakt naar mijn idee. Maar gelukkig was de film dan eindelijk na 2 uur afgelopen.

Toch is het niet alleen maar negatief wat Her ons brengt. Zoals ik al eerder zei: de boodschap is natuurlijk fantastisch, het laat nadenken. Daarnaast zijn de acteerprestaties van bovengemiddeld niveau, iets wat het toch toegankelijker maakt om naar te kijken. Knap ook dat Scarlett Johansson met haar stem zoveel emotie over kan brengen. Visueel een prima plaatje (al vroeg ik me af waarom alles in zo'n jaren '70 stijl moest?) en dat zorgt wel dat het prettig kijken blijft.

Simpelweg is Her een romantische komedie met een iets ander uitgangspunt. De lach en de traan daarentegen blijven hetzelfde.