Scars of Dracula (1970)

De bloedigste Dracula uit de Hammer stal. Werd destijds door de kritiek maar matig geapprecieerd. Toch vond ik het de laatste echt geslaagde Hammer Dracula. De opvolgers, AD 72 en SATANIC RITES speelden zich af in de jaren zeventig en waren minder overtuigend dan deze ouderwetse vampierenfilm, gesitueerd in de negentiende eeuw, waar Bram Stoker's creatie echt thuishoort...

Vooral de scene in de kapel in het begin van de film is indrukwekkend.

Liefde en moed overwint zelfs het grootste kwaad
Count Dracula terroriseert weer eens de dorpen van weerloze boeren. De bevolking komt in opstand maar ziet al snel in dat ze kansloos zijn tegen dit kwaad. Wie is er moedig genoeg om hem te stoppen?

Dit simpele verhaal is natuurlijk al vaak genoeg verteld zelfs voor 1970 en is tegenwoordig vrij bekend onder de mensen. Maar toch is deze film voor de horror fan erg interessant naar mijn idee. En kan het makkelijk op tegen de vele zwakke horrors die momenteel op het toneel verschijnen. Vooral door de erg sterke en angstaanjagende sfeer van de film.

Het geluid speelt hierbij een belangrijke rol, waarbij in rustige scenes de omgevingsgeluiden van fluitende vogeltjes te horen zijn met op de voorgrond de geluiden van hoefgetrappel. Dit in contrast met het trompet geschal van scenes waarbij de spanning wat toeneemt en waarbij het hoogtepunte word bereikt door episch geroffel.

De effecten in de film kun je soms wat achterhaald noemen alhoewel ik het voor die tijd vrij logische keuzes vind. Een geverft omgevingshot van een kasteel op een klif afgewisseld met de verschillende interieur decors waarbij de sfeer van die tijd goed word geschept. Ik moest alleen wel even wennen aan de vleermuis knuffel aan een touwtje maar vind het geen al te gekke oplossing voor die tijd.

Acteerwerk komt erg goed over, waarbij emoties goed worden weergeven. Neem Count Dracula bijvoorbeeld met zijn kwade blik . Maar ook de angstige reacties van de bewoners komen heel geloofwaardig over. Ook zijn er de nodige schoonheden aanwezig die de naargeestige romantiek van de count erg versterkt.

Verder is er over het camera werk niet veel noemenswaardigs te zeggen. Alleen vind ik in bepaalde scenes de dieptewerking erg effectief waardoor er een bepaadle spanning word opgwekt. Dit doormiddel van een boom op de voorgrond waar de camera dan tussen de takken door een personage filmt. Het is een simpel gegeven maar voegt veel toe.

Ik heb nog weinig films over Dracula gezien maar moet zeggen dat de makers een waardig beeld over het verhaal van Count Dracula hebben gecreeerd voor mij. Gruwelijke scenes met genoeg bloed en een ongelofelijke goede sfeer die je de rillingen geeft. Sommige effecten komen wat lachwekkkend over maar is mee te leven als je kijkt naar het jaar dat de film uitkwam. Sterke rol van Lee maar ook het in de ogen kijken van de bewoners verteld al genoeg over hun benarde situatie. Wat dus een goed teken is. Het verhaal is verder niet meer bijzonder te noemen maar de film in zijn eenvoud brengt genoeg emoties bij de kijker omhoog om interessant te blijven. Ik zou zeggen prik door het jaar van uitkomen heen en je hebt een heerlijke horror die meer te bieden heeft dan de meeste meuk die ze tegenwoordig horror noemen.

Volgens sommigen een van de beste en meest bloederige Dracula films uit de Hammer stal, maar in vergelijking met de meer authentieke eerstelling is dit toch maar een matig werkje.

Eigenlijk is het een zwak kostuum/periode filmpje met af en toe ook Dracula er in, want zijn rol is relatief klein:
veel meer dan aan het begin en in de finale komt hij er zelf niet in voor.
Lee lijkt er ook niet echt veel zin meer in te hebben en is behoorlijk op de automatisch piloot bezig.

De special effects zijn matig (die vleermuis kan echt niet) en de manier er wordt afgerekend met de graaf is ook vrij simpel (en erg toevallig dat er net op dat moment een bliksemflits is).

Op zich wel vermakelijk en kijkt prettig weg.
Een vijfje ofwel 2,5 ster.

"What we shall be facing in a few hours' time is not a man. He is evil. He is the embodiment of all that is evil. He is the very Devil himself."

Erg vreemd om twee Dracula-films in het zelfde jaar te maken. Ik heb Taste the Blood of Dracula (1970) nog niet gezien maar die schijnt minder te zijn.

Je merkt nu gewoon dat Christopher Lee echt de pest heeft aan de rol eerder acteerde hij met veel meer overtuiging. Ondanks dat doet hij het nog wel erg goed en is zoals altijd de beste acteur van de film. De andere cast is ook zeker niet slecht. Ze kwamen me allemaal wel bekend voor vooral Michael Ripper maar dat bleek achteraf niet te kloppen. Dennis Waterman deed het ook wel goed. Michael Gwynn was ook een erg sterke priester, ik moet zeggen dat hij val alle acteurs die bij Hammer een priester hebben gespeeld het meest echt op een priester lijkt.

De film maakt wel een grote fout. Vleermuizen! Een van de grootste redenen waarom in Dracula (1932) niet zo goed vond. Ik moet zeggen het is ook wel nep echt nep zelfs een leek weet dat vleermuizen niet stil hangen in de lucht daar hoef je geen bioloog voor te zijn.

Lekker bloederig word het wel! Dat is een groot pluspunt. De herrijzenis van Dracula vond ik erg slap. Een zwakke heeroefening van de herrijzenis uit Prince of Darkness en die is te minste realistisch ik bedoel hoe kan je nou met keep en al herrijzen? Het verhaal heeft ook erg stupide momenten soms. Het is erg raar dat Klove die een butler is in Prince of Darkness het shot van Father Sandor heeft overleeft en nu een bebaarde slaaf is geworden die tegen zijn meester keert. Wel vind ik het goed dat ze elementen uit het boek weer terugbrengen zoals Dracula heeft controle over dieren, Dracula praat erg elegant ect..

Ook vond ik het kasteel in dit deel veel sfeervoller en mooier dan uit de voorgane delen. Van binnen totaal niet maar van buiten wel. De maté-paintings hadden van mij wat gedetailleerder gemogen maar ja. De shots in de kerk zijn ook erg indrukwekkend. En van alle films (op de eerste na dan) is deze tot nu toe een van de meest vermakelijkste het begint al meteen lekker en de muziek is erg goed. De kostuums zijn niet echt goed en lijken té brits Terwel dit in Oosterijk afspeeld (geloof ik). Ook is het een beetje schunnig, naakte vrouwen, seks we zien het allemaal wel niet goed maar waar zijn de jaren 50 principes?

De muziek van James Bernard is weer geweldig! En voegt echt wat toe aan de sfeer. De main theme is zelfs een beetje romantisch.

Een dikke voldoende voor de sfeer!

Without my guidance you'd never survive the ordeal. Without your courage I could not even attempt it

Het jaar 1970 was een productief jaar voor Dracula en Christopher Lee. Je had de twee Hammer films (Taste the Blood of Dracula en deze Scars of Dracula), maar Lee speelde ook de rol in Jesus Franco's Nachts, Wenn Dracula Erwacht en had zelfs een cameo in Jerry Lewis zijn One More Time als de bekende graaf. Taste the Blood of Dracula vond ik tot nu toe de zwakste uit de Hammer reeks, heb ze wel nog niet allemaal gezien, dus ik wist niet goed wat te verwachten van deze.

Onterecht blijkbaar, want Scars of Dracula is weer van het oude vertrouwde niveau. Ik ben er nog wel niet goed uit wat voor een regisseur Roy Ward Baker is (ik kan zijn Hammer periode nog niet zo goed rijmen met bijvoorbeeld het uitstekende Don't Bother to Knock, een aanrader wie Marilyn Monroe eens in een diepgaandere rol wil zien), maar dit doet hij wel goed. Het is sowieso één van de meest sfeervolle delen uit de reeks. De hoofdreden waarom ik fan ben van de Hammer films is dat ze hun decors altijd wel goed verzorgen en wat Baker hier soms aflevert (zeker de afgrond wanneer Paul uit het raam klimt) is indrukwekkend te noemen. Het is dan ook zonde dat niet alles even goed overkomt op het scherm. Zo zijn de vleermuizen de voornaamste smet op het geheel, zeker als je bekijkt dat die effects van eenzelfde niveau zijn als de vleermuizen uit de 1931 Dracula met Bela Lugosi in de hoofdrol.

Ook wel één van de bloederigste delen precies. Ik kan me vergissen, er zit nu eenmaal best wel wat tijd tussen mijn initiële kijkbeurten, maar kan me niet direct scènes zoals de dood van Paul (die gespietst tegen een muur wordt teruggevonden door Simon in de kamer van Dracula) voor de geest halen. Soit, wederom de terugkeer van Christopher Lee als de graaf en ik blijf fan van de man. Die bloeddoorlopen ogen, die uitstraling, ... Hij blijft voor mij toch de übervertolker van het personage. Voor de rest weer de vertrouwelijke Hammer elementen zoals de nodige mooie vrouwen waarvan bepaalde aspecten nog eens goed in de verf worden gezet.

Alweer het zoveelste deel in de Dracula cyclus, maar wel één die meer als 40 jaar na uitkomen nog goed overeind blijft staan. Visueel over de grote lijn dik in orde en qua sfeerschepping kan Scars of Dracula zich meten met de beste vampierenfilms. Christopher Lee zuigt alle aandacht naar zich toe waardoor de overige cast nooit echt uit zijn schaduw geraakt.

Dikke 3.5*

Dracula zweert wraak omdat zijn kasteel in brand is gestoken. Dit uit zich in een bloedbad in de kerk. Een behoorlijke dosis bloedvergieten in vergelijking met eerdere Hammer films, en daarmee ook de meest bloederige. De sfeer is als vanouds en Christopher Lee speelt zijn rol zoals altijd erg sterk. De film speelt zich bijna de gehele film af in het kasteel. De manier waarop Paul aan de muur is opgehangen is weer een stapje verder qua geweld in deze reeks. En ook wel een stap die ik zeer kon waarderen. Minder vond ik de vleermuizen, die inmiddels qua effecten gigantisch door de tijd zijn ingehaald. Scars of Dracula is weer een stap omhoog na het zeer matige Taste the Blood of Dracula.

Prima sequel in de Hammer Dracula reeks. Ik kan me aansluiten bij al wat er op dit forum reeds gezegd is. Ik vond deze film een prima script hebben met goeie vertolkingen. Christopher Lee is schitterend als de immer imposante Dracula jagend op bloedmooie vrouwen, in zijn meest sprekende rol uit de serie. Een zedige Jenny Hanley huppelt door de film met een blauwe cape over het lichaam wat misschien wel een verwijzing is naar de maagd Maria als christelijk icoon in tijden van duisternis. De vertrouwde elementen voor een goeie Dracula film zijn alle aanwezig; een prachtig kasteel, een onderontwikkelde dienaar van Dracula, vijandige inboorlingen, uitgerekte decolletés. De vleermuizenact kan vandaag lachwekkend overkomen maar voor die tijd vind ik het zeker verdienstelijk gedaan. En heel eerlijk vind ik één van de hoofdrollen ook weggelegd voor de meesterlijke muziekscore van James Bernard, van begin tot eind de perfecte begeleider van deze film, en zo verfijnd in alle details.

Van regisseur Roy Baker Ward had ik eerder al Night Without Sleep en Don't Bother To Knock gezien, twee schitterende film noirs die niets van doen hebben met het Hammergenre, maar hij heeft deze Scars of Dracula alleszins vakkundig in beeld gebracht. Deze film is voor mij zeker geen zwak broertje in de serie, wel in tegendeel.

Vermakelijke Dracula film , de vijfde blijkbaar in de serie van de Hammer Dracula reeks. Kan niet vergelijken met de vorige films, maar vond deze wel degelijk qua uitvoering. Misschien dat de uitwerking van de vleermuizen achterhaald is, maar daar kan ik nog doorprikken gezien het jaartal van de film. In ieder geval komt het lachwekkend over, maar eigenlijk is het nog best goed gemaakt in die tijd. Christopher Lee is werkelijk perfect gecast als Dracula, maar ook de rest van de cast doet het aardig. Jenny Hanley spat van het doek met haar blauwe cape en decolleté. Dennis Waterman (haar vriend) en Michael Ripper (Landlord) spelen hun rollen overtuigend. Michael Gwynn als priester is ook een meerwaarde. Prima rol. En die Anouska Hempel als Tania had wat meer aandacht in het verhaal verdiend. De film oogt redelijk bloederig voor die tijd en er zitten heel wat sfeervolle horrorelementen in de film. De locatie en de decors geven de film toch dat tikkeltje extra. Daarbij een paar knappe shots zoals sommige blikken van bepaalde angstige slachtoffers of shots van het mooie kasteel. Er valt genoeg te beleven. 6/10

Nog in hetzelfde jaar dat Taste the Blood of Dracula (1970) uitkwam, verscheen deze zesde Hammerfilm met Christopher Lee in de rol van Dracula. De film laat iets meer bloed zien dan we gewend zijn (prima!) maar hanteert in verhalend opzicht heel geruststellend hetzelfde fijne stramien als in de voorgaande delen.

Kortom, het is wederom genieten.

De eerste scène plaatst je meteen middenin de duistere romantische sfeer, die de Dracula films van Hammer altijd omkleden. Stevig omarmd door een setting gehuld in zwart-rode kleuren ontwaakt de vampier gelegen op een stenen sarcofaag. Hij doet dat als vanouds op zeer fraaie en dramatische wijze. Ik was meteen weer in de ban. Heerlijk.

In deze film wordt Dracula minder buitenissig neergezet dan in de voorgangers. Christopher Lee heeft meer tekst dan tevoren en gedraagt zich in deze film menselijker. Zeer geslaagd, vind ik. Juist in zijn menselijke gedrag is de vampirische dreiging vol suspense aanwezig. Zijn menselijke uiterlijk verbergt zijn beestachtige natuur nooit helemaal. Onder de menselijke schild sluimert immer de vampier die heimelijk en onheilspellend doorschemert als de bloeddorst hem even in zijn greep neemt. Prachtige scènes zijn het.

Zoals in de meeste Dracula films zijn de personages vrij oninteressant. Ze dienen eigenlijk alleen om de vampier aan het werk te zetten. Een uitzondering is hier het hulpje van de graaf. Een tragisch figuur met enige karakterbouw die door zijn meester bruut wordt behandeld en medelijden opwekt. Leuke rol van Patrick Troughton. Een acteur met een behoorlijke staat van dienst overigens.

Snoepgoed is er ook. Jenny Hanley is haar naam. Geen Dracula film is compleet zonder dit stereotiepe vrouwelijke voedsel met laag uitgesneden decolleté. Een decolleté van waaruit Jenny om de zoveel tijd een zilveren kruisje te voorschijn haalt dat hangende aan haar halsketting daar op mysterieuze wijze steeds in verdwijnt.

Het moge duidelijk zijn. Ik ben een vooringenomen liefhebber van het Dracula universum van Hammer en geniet in dat universum van elk detail...

Eindelijk gevonden! Dit moet de eerste Dracula -film zijn die ik ooit heb gekeken. En alhoewel ik de titel en verdere verloop bijna niet meer kende is één scene; de gruwelijke dood van de vrouwen in de kerk me altijd bijgebleven. Ook niet gek want de film is één van de weinige R-rated Hammer-films. De regelmatige gruweldaden die Dracula en zijn vleermuizen gegaan in deze film zijn voor die tijd erg expliciet in beeld gebracht. Naast wat je van Hammer gewend bent; Christopher Lee wederom als Dracula en meerdere rondborstige dames met fijne diepe decolletés, platte personages maar overwegend goed acteerwerk, worden er ook een paar nieuwe componenten aan het zeer bekend verhaal toegevoegd; knecht Klove die tegen zijn meester in gaat, Dracila was vrij sadistisch en klimt tegen de kasteelmuur op en het telepathische vermogen om met vleermuizen of andere dieren te communiceren, De vleermuizen zitten wel overduidelijk aan touwtjes (het vergrote wel de charme van de film) Dit was eveneens de eerste film zonder financiering vanuit Warner Brothers of andere Amerikaanse studio's Dit alles maakt van dit ontzettend plezierige horrorfilm, met een boeiende verhaallijn!

Redelijke film waarin de bewoners van het nabijgelegen dorpje het kasteel van Dracula in de fik steken. Ondanks weer een ander verhaal, is het uiteindelijk toch wel meer van hetzelfde. Maar de film kijkt verder gemakkelijk weg. De rol van Chistopher Lee is ook wat groter vergeleken met de voorgaande delen en ook vloeit er wta meer bloed (wat je toch wel mag verwachten bij een film over Dracula).

Christopher Lee kroop wederom in de rol van iconische vampier voor dit slap ingevulde vervolg, waarin gelukkig nog wel een aantal mooie locatiekeuzes te bespotten zijn. Regisseur Roy Ward Baker ondervindt vooral weinig ondersteuning vanuit de cast, want buiten Lee om lopen hier veel charismaloze en saaie figuren rond. Het inhoudelijke gebeuren komt daarnaast ongeïnspireerd voor de dag, maar tegen deze film aan was het hoe dan ook duidelijk dat de rek er een beetje uit was. Pluspunten voor de mooie omgevingen en soms sfeervolle decors, maar uiteindelijk is het vooral de verveling die de overwinning boekt.